Νεκρομαντεία

Η Νεκρομαντεία περιλαμβάνει την επίκληση πνευμάτων αποθανόντων ατόμων για τους σκοπούς της μαντικής. Κάποιοι μάγοι πίστευαν ότι τα πνεύματα μπορούσαν να κληθούν μόνο κατά τον πρώτο χρόνο του θανάτου του ατόμου. Η Νεκρομαντεία ήταν απαγορευμένη από το Μωσαϊκό Νόμο, αλλά ακόμη κι ο μεγάλος βασιλιάς Σαούλ (11ος π.Χ. αι.) αναζήτησε την βοήθεια του προφήτη Σαμουήλ με τη βοήθεια ενός μέντιουμ ακολούθου της Μάγισσας του Έντορ. Το Χριστιανικό ιερατείο επίσης καταδίκασε την πρακτική από τις πρώτες κιόλας μέρες της Εκκλησίας. Καμία από αυτές τις απαγορεύσεις και διακηρύξεις δεν σταμάτησε τους διάφορους μάγους από το να καλούν πνεύματα νεκρών με διάφορες τελετές. Ένα πνεύμα δεν μπορούσε να κληθεί χωρίς ο μάγος να προστατέψει πρώτα τον εαυτό του. Εάν δεν το έκανε η ψυχή του θα ήταν σε κίνδυνο. Η προστασία αυτή, πήρε τη μορφή σφραγίδων, μενταγιόν, αφεψημάτων που περιείχαν ειδικές διαλυμένες ουσίες και, κυρίως, του μαγικού κύκλου. Για όσο διάστημα ο μάγος βρισκόταν εντός του κύκλου αυτού, ήταν απρόσβλητος από οποιαδήποτε πνευματική οντότητα κατάφερνε να καλέσει.

Πληθώρα διαφορετικών κύκλων χρησιμοποιήθηκαν ανά τους αιώνες. Κάποιες φορές ζωγραφιζόταν ένας τριπλός κύκλος, με τη διάμετρο κάθε ομόκεντρου κύκλου να είναι έξι ίντσες μικρότερη από τον εξωτερικό του. Ο εξωτερικός κύκλος μαρκάρονταν στα τέσσερα ισαπέχοντα σημεία για τον βορρά, το νότο, τη δύση και την ανατολή. Μαγικές λέξεις γράφονταν στην κάθε κορυφή: “Agial” στην ανατολή, “Tzabaoth” στο νότο, “Jhvh” στην δύση και “Adhby” στο βορρά. Ανάμεσα σε κάθε μία από αυτές τις κορυφές, ζωγραφιζόταν μία πεντάλφα (ή πεντάκτινο αστέρι).

Ο μάγος τοποθετούσε το μαγκάλι με το αναμμένο κάρβουνο στην ανατολική κορυφή, στον μικρότερο κύκλο. Τότε εξοπλιζόταν ο βωμός του, το κεντρικό έπιπλό του με το κέντρο του μαγκαλιού. Πάνω στο βωμό υπήρχαν τα εργαλεία της τελετής, συμπεριλαμβανομένων αλμυρού νερού, λιβανιού, κεριών και κατάλληλων βοτάνων, ανάλογα με την επίκληση που ήθελε να κάνει. Αναμμένα κεριά τοποθετούνταν περιμετρικά του εξωτερικού κύκλου. Κάθε εργαλείο εξαγνιζόταν προσεκτικά και τυλιγόταν σε άσπρο λινό.

Στον κύκλο, μαζί του, ο μάγος έφερνε τα κατάλληλα μενταγιόν. Χαραγμένες μέσα στον κύκλο ήταν επίσης οι σφραγίδες των πνευμάτων που θα καλούσε. Κατόπιν, ένα τρίγωνο ζωγραφιζόταν στο πλευρό του μαγικού κύκλου και ήταν εκείνο το τρίγωνο που θα εμφανιζόταν το πνεύμα. Ο μάγος τότε άρχιζε την επίκληση, ξεκινώντας με την επίκληση του πνεύματος προστάτη του μάγου. Αυτή η ενέργεια ήταν επιπλέον εξασφάλιση για την προστασία του μάγου. Εν συνεχεία, επιχειρούνταν η επίκληση του επιθυμητού πνεύματος.

Άλλες τελετουργίες απαιτούσαν ο μάγος να ζωγραφίσει και έναν κύκλο που θα περιέχει την σφραγίδα του Σολομώντα (το άστρο του Δαυίδ) με ένα ορθογώνιο να την περιέχει, ένα σταυρό στο κέντρο και ένα ρόμβο να σχηματίζεται από τη σφραγίδα. Η σφραγίδα του Σολομώντα ήταν ιδιαιτέρως προτεινόμενη για την επίκληση πνευμάτων του αέρα. Σύμφωνα με τον Peter του Abano (ένα μυστικιστή συγγραφέα που έζησε από το 1250 ως το 1318), πρεπε να λάβει χώρα όταν η Σελήνη είναι στο γέμισμα. Ο Abano επίσης συνιστούσε την χαραγή τεσσάρων ομόκεντρων κύκλων για την επίκληση καλών πνευμάτων. Αυτό έπρεπε να γίνει την πρώτη ώρα μιας ανοιξιάτικης Κυριακής. Τα ονόματα που έπρεπε να χαραχθούν ήταν: Varcan, ο βασιλιάς των αγγέλων του ανέμου, Tus, Andas, και Cynabel, οι άγιοι υπουργοί του Κυρίου. Οι ανώτεροι άγγελοι της Κυριακής σύμφωνα με τον Abano, είναι ο Μιχαήλ, ο Δαρδιήλ και ο Χουραταπάλ. Ο βοριάς φέρει αυτούς τους αγγέλους και μπορούν να κληθούν με μαγικές τελετουργίες που περιλαμβάνουν λιβάνι από λειαντήρες κόκκινης άμμου.

Πηγές:

Brad E. Steiger και Sherry Hansen Steiger, Εγκυκλοπαίδεια του Παράξενου και ανεξήγητου

Ahmed, Rollo. The Black Art

De Grivy, Emile Grillot. A Pictorial Anthology of Witchcraft, Magic & Alchemy

Levi, Eliphas. Transcendental Magic

Waite, Arthur Edward. The Book of Ceremonial Magic