Γιατί τόσες εφαρμογές θέλουν να στείλουν στατιστικά χρήσης και αν πρέπει να τις αφήνουμε να τα στείλουν

Πολλά προγράμματα που χρησιμοποιούνται από διάφορους χρήστες και μέσω διάφορων συσκευών (smartphone, blackberry, tablet, laptop, desktop κλπ) θέλουν να στείλουν στατιστικά στοιχεία από τη χρήση της συσκευής (usage statistics), αναφορές σφάλματος (error log), και αναφορές από εφαρμογές όταν αυτές κρασάρουν (crash report), δηλαδή στοιχεία από το πώς χρησιμοποιεί κανείς μια εφαρμογή και τι τυχόν προβλήματα αυτή δημιουργεί, στους server των δημιουργών της εφαρμογής. Κάποιοι απενεργοποιούν αυτήν την επιλογή, αλλά είναι αυτό σωστό;

Παρακάτω θα δούμε τους τύπους των δεδομένων που οι εφαρμογές θέλουν και προσπαθούν να στείλουν, τι κάνουν με αυτά τα δεδομένα οι σχεδιαστές των εφαρμογών και πώς τα αξιοποιούν, αν στέλνονται ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα και ποια είναι τελικά τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα του να αφήσει κάποιος ή όχι τις εφαρμογές να στέλνουν αυτά τα δεδομένα.

Γιατί υπάρχουν τα στατιστικά χρήσης και οι αναφορές σφαλμάτων;

Γενικά οι εφαρμογές θέλουν να στείλουν δύο τύπους δεδομένων, στατιστικά χρήσης γενικά και πληροφορίες για σφάλματα, όπως αναφορές κρασαρίσματος. Τα στατιστικά χρήσης, που αναφέρονται και ως τηλεμετρία, περιλαμβάνουν πληροφορίες για το πώς κανείς κάνει χρήση μιας εφαρμογής, ποια κουμπιά της χρησιμοποιεί και ποιες επιλογές του μενού της και πόσο συχνά. Πχ στην περίπτωση ενός φυλλομετρητή (web browser), όπως ο Firefox ή ο Chrome, τα δεδομένα αυτά θα περιλαμβάνουν πληροφορίες για το πόσες καρτέλες (tab) έχουμε ανοιχτές, πόση μνήμη καταναλώνει ο browser, πόσα πρόσθετα (extension και plugin) έχουμε εγκαταστήσει, κλπ. Άλλες εφαρμογές κοιτάνε ποιες επιλογές έχουμε ενεργοποιήσει και ποιες όχι, και πόσο συχνά χρησιμοποιούμε τη συγκεκριμένη εφαρμογή. Μια εφαρμογή παιχνιδιών, όπως το Steam κοιτάει επίσης το υλικό μέρος του υπολογιστή μας (hardware) έτσι ώστε οι σχεδιαστές παιχνιδιών να ξέρουν σε τι υπολογιστές πρέπει να στοχεύουν όταν σχεδιάζουν τα παιχνίδια τους. Τα ακριβή δεδομένα διαφέρουν από εφαρμογή σε εφαρμογή.

Οι πληροφορίες για σφάλματα και οι αναφορές κρασαρίσματος περιλαμβάνουν πληροφορίες για το τι συνέβη τη στιγμή που η εφαρμογή κράσαρε ή που συνέβη κάποιο σφάλμα. Για παράδειγμα, αν κάποια εφαρμογή κρασάρει, μπορεί μετά να μας ρωτήσει εάν θέλουμε να αποστείλουμε πληροφορίες για το κρασάρισμα αυτό μέσω Internet. Αυτές οι πληροφορίες περιλαμβάνουν το τι κάναμε τη στιγμή που κράσαρε η εφαρμογή και κάποια περιεχόμενα της μνήμης του προγράμματος. Η βασική ιδέα είναι να περιλαμβάνουν αρκετές πληροφορίες ώστε οι σχεδιαστές της εφαρμογής να μπορέσουν να διαπιστώσουν το λόγο για τον οποίο κράσαρε η εφαρμογή.

Τα ακριβή δεδομένα που αποστέλλονται διαφέρουν από εφαρμογή σε εφαρμογή. Οι περισσότερες εφαρμογές θα μας ρωτήσουν εάν θέλουμε να ενεργοποιήσουμε αυτή την επιλογή, ή να την αφήσουμε ανενεργή από προεπιλογή, αν και κάποιες εφαρμογές μπορεί να την ενεργοποιήσουν αυτόματα. Κάποιες εφαρμογές θα μας αφήσουν να απενεργοποιήσουμε ή να ενεργοποιήσουμε τα στατιστικά χρήσης και τις αναφορές σφαλμάτων ξεχωριστά. Κάποιες εφαρμογές μπορεί να μας αφήσουν να ελέγξουμε τις αναφορές σφάλματος πριν αποστείλουν τα δεδομένα, η λειτουργιά αναφορών σφαλμάτων των Windows λειτουργεί με αυτό τον τρόπο, ενώ άλλες εφαρμογές δεν μας αφήνουν.

Τι κάνουν οι σχεδιαστές με τα δεδομένα αυτά;

τα στατιστικά χρήσης συνήθως χρησιμοποιούνται όταν πρέπει να αποφασιστεί τι αλλαγές πρέπει να γίνουν σε μία εφαρμογή, σε ποιές δυνατότητές της να δοθεί βάρος, και γενικά για ζητήματα που αφορούν το πώς οι χρήστες χρησιμοποιούν την εφαρμογή. Για παράδειγμα ο Mozilla ξέρει με ποια τμήματα του περιβάλλοντος διεπαφής (interface) του Firefox αλληλεπιδρούν οι χρήστες, ή καλύτερα με ποια τμήματα του περιβάλλοντος διεπαφής αλληλεπιδρούν οι χρήστες που επιτρέπουν την αποστολή στατιστικών χρήσης. Μπορούν έτσι να υπολογίσουν αυτά τα δεδομένα όταν τροποποιούν το περιβάλλον διεπαφής του Firefox. Πιθανώς πλήκτρα που οι χρήστες χρησιμοποιούν σπάνια να τα αποκρύψουν μέσα σε κάποιο μενού, ενώ επιλογές που χρησιμοποιούνται περισσότερο να γίνουν πιο εύκολα προσβάσιμες για τους χρήστες. Αν μια λειτουργία που βρίσκεται «χωμένη» μέσα σε κάποιο μενού χρησιμοποιείται πολύ συχνά, τότε ίσως βγει στην επιφάνεια ώστε να είναι άμεσα ορατή. Αν, πάλι, οι σχεδιαστές βλέπουν πως μία λειτουργία χρησιμοποιείται από καθόλου έως σπάνια, τότε ίσως σταματήσουν να την υποστηρίζουν και σιγά σιγά να την αφαιρέσουν από την εφαρμογή. Αν οι σχεδιαστές γνωρίζουν ότι πολύ λίγοι χρήστες χρησιμοποιούν ένα συγκεκριμένο τύπο λειτουργικού συστήματος, πχ τα Windows XP, θα σταματήσουν να υποστηρίζουν αυτό το λειτουργικό σύστημα για την εφαρμογή τους. Για να πάρουν αποφάσεις για τέτοια ζητήματα και άλλα οι σχεδιαστές των εφαρμογών πρέπει να έχουν πληροφορίες σαν τα στατιστικά χρήσης, αλλιώς θα κάνουν αλλαγές στα τυφλά.

Οι αναφορές κρασαρίσματος χρησιμοποιούνται για να βρεθεί η συχνότητα συγκεκριμένων κρασαρισμάτων και να δώσει στους σχεδιαστές πληροφορίες για τις αιτίες τους. Με αρκετές τέτοιες αναφορές μπορούν να βρουν τα συχνότερα κρασαρίσματα και να τα διορθώσουν, ώστε να μην συμβαίνουν πια. Αυτό βοηθά τους σχεδιαστές όταν δουλεύουν στα μεγαλύτερα προβλήματα για τους χρήστες και τους βοηθά να δουν τις συνθήκες κάτω από τις οποίες αυτά συμβαίνουν και σε τι υπολογιστές αυτά συμβαίνουν.

Γιατί να στείλουμε αυτά τα δεδομένα;

Είναι γενικά καλή ιδέα να στέλνουμε αυτά τα δεδομένα. Στέλνοντας στατιστικά χρήσης εξασφαλίζει ότι οι σχεδιαστές γνωρίζουν πώς οι χρήστες σαν και εμάς χρησιμοποιούν τις εφαρμογές που αυτοί δημιουργούν και τους βοηθά να λάβουν αυτή τη χρήση υπ' όψιν τους όταν κάνουν αλλαγές στις εφαρμογές τους. Για παράδειγμα όταν η Microsoft αφαίρεσε από τα Windows 8 το κουμπί Start, είπαν πώς ήταν επειδή τα δεδομένα χρήσης έδειχναν πώς πολύ λίγοι άνθρωποι το χρησιμοποιούσαν, σύμφωνα πάντα με τα δεδομένα που συνέλεξαν από το πρόγραμμα “Microsoft Customer Experience Improvement Program” στα Windows 7. Κάποιοι θεώρησαν ότι μόνο αρχάριοι χρήστες με χαμηλές απαιτήσεις χρησιμοποιούσαν το «Customer Experience Improvement Program» ενεργοποιημένο, ενώ οι πιο έμπειροι χρήστες , οι οποίοι χρησιμοποιούσαν και το κουμπί Start το είχαν απενεργοποιήσει. Εάν περισσότεροι πεπειραμένοι χρήστες δεν απενεργοποιούσαν το πρόγραμμα αυτό, η Microsoft θα το είχε σκεφτεί διπλά πριν το αφαιρέσει, μεγάλο λάθος από μέρος τους, καθώς «αναγκάζονται» να το επαναφέρουν με τα Windows 8.1.

Στην περίπτωση των αναφορών κρασαρίσματος, υποβάλλοντας μία τέτοια αναφορά εξασφαλίζει ότι οι σχεδιαστές ξέρουν πως αυτό συνέβη. Για παράδειγμα, ο Mozilla κατάλαβε ότι η κυριότερη αιτία των κρασαρισμάτων του Firefox ήταν το πρόσθετο Flash της Adobe (Adobe Flash plug-in). Αυτό οδήγησε στην εισαγωγή ενός plug-in σε ασφαλές περιβάλλον (plug-in sandboxing), όπου ο Flash μπορεί να κρασάρει μόνος του χωρίς να κρασάρει μαζί του ολόκληρος ο browser. Αν ο Mozilla δεν είχε πληροφορίες για τα κρασαρίσματα, είναι πολύ πιθανόν ότι το plug-in αυτό δεν θα είχε εισαχθεί στον Firefox και ο Flash θα συνέχιζε να κρασάρει ολόκληρο το Firefox όπως πριν.

Οι εφαρμογές θέλουν να στέλνουν και προσωπικά δεδομένα;

Ο λόγος που πολλοί χρήστες απενεργοποιούν αυτές τις δυνατότητες είναι γιατί δεν θέλουν να διαρρεύσουν προσωπικά τους δεδομένα. Δεν θέλουν να ανιχνευθούν από εταιρείες ή να βρίσκονται ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα τους σε κάποια βάση δεδομένων κάπου. Οπότε, πόσο ευαίσθητα είναι τελικά τα δεδομένα αυτά;

Στην περίπτωση των στατιστικών χρήσης, τα δεδομένα είναι αρκετά απίθανο να είναι πολύ ευαίσθητα. Συνήθως είναι ανώνυμα, γιατί οι σχεδιαστές των εφαρμογών δεν ενδιαφέρονται πραγματικά για την ανάλυση της οθόνης που ένας χρήστης χρησιμοποιεί. Θέλουν να ξέρουν απλώς πόσο συχνά χρησιμοποιεί ένας χρήστης μια συγκεκριμένη ανάλυση οθόνης. Θέλουν να ξέρουν πόσο συχνή είναι η κάθε ανάλυση οθόνης και πιθανώς να συνδυάσουν τα δεδομένα αυτά να δουν αν συμβαίνει κάποιο κρασάρισμα σε κάποια συγκεκριμένη ανάλυση οθόνης. Ίσως χρήστες με κάποια συγκεκριμένη ανάλυση οθόνης είναι πιθανότερο να χρησιμοποιούν συγκεκριμένα στοιχεία του περιβάλλοντος διεπαφής (interface element). Όλα αυτά μπορούν να είναι πολύ χρήσιμα στους σχεδιαστές, αλλά γενικά δεν χρησιμοποιούν πολύ ευαίσθητα δεδομένα και συνήθως είναι ανώνυμα.

Στην περίπτωση των αναφορών κρασαρίσματος, τα πράγματα μπορούν να είναι λίγο πιο περίπλοκα. Οι σχεδιαστές δεν θέλουν να συλλέξουν προσωπικά δεδομένα μέσω των αναφορών κρασαρίσματος, θέλουν απλώς να δουν τι έκανε το πρόγραμμα όταν συνέβη το κρασάρισμα. Ανάλογα με το πρόγραμμα, αυτό μπορεί να οδηγήσει σε αποστολή κάποιων προσωπικών δεδομένων. Για παράδειγμα αν κάποιος έπαιζε ένα παιχνίδι στο διαδίκτυο την στιγμή που συνέβη το κρασάρισμα, μπορεί κανείς να στείλει ελεύθερα την αναφορά εάν του ζητηθεί. Είναι μάλλον απίθανο να υπάρχει κάποια προσωπική πληροφορία μέσα στα δεδομένα που θα αποσταλούν με την αναφορά.

Παρ' όλ' αυτά, εάν κάποιος τη στιγμή του κρασαρίσματος κάποιος δούλευε με τους online τραπεζικούς λογαριασμούς του μέσω e-banking ή κάτι αντίστοιχο, ή έγγραφε κάποια ευαίσθητα προσωπικά του δεδομένα σε κάποιο browser, πιθανώς κάποιος να μην θέλει να αποσταλεί μια πλήρης αναφορά. Αυτές μπορεί να περιέχουν τμήματα της μνήμης (memory dumps) από το τι έκανε το πρόγραμμα όταν το κρασάρισμα συνέβη, και αν κανείς έκανε κάτι ιδιωτικής φύσης που άλλοι δεν θα ήθελαν να δουν, όπως να ελέγχει τους τραπεζικούς του λογαριασμούς ή να γράφει τον αριθμό της πιστωτικής του, ή να στέλνει ένα προσωπικό e-mail, τότε μπορεί κανείς να μην θέλει να στείλει την αναφορά σφάλματος. Γι' αυτό εξ' άλλου και πολλά προγράμματα επιτρέπουν να δει κανείς το τι στοιχεία θα αποσταλούν πριν στείλουν την αναφορά.

Τα στατιστικά χρήσης μπορεί να είναι ανεκτίμητα και πολύ σημαντικά στο να καταδείξουν την χρήση που κάνει κανείς στα προγράμματα που χρησιμοποιεί και δεν θα έπρεπε να επηρεάζουν αρνητικά τις ιδιωτικές πληροφορίες κάποιου. Οι αναφορές κρασαρίσματος μπορούν επίσης να βοηθήσουν τους σχεδιαστές να διορθώσουν προβλήματα με τις εφαρμογές τους. Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι αναφορές αυτές είναι ασφαλές να τις αποστείλει κάποιος.

Ενώ κάποιοι πιο πεπειραμένοι χρήστες απενεργοποιούν τις λειτουργίες που στέλνουν τέτοια δεδομένα, είναι συνήθως καλή ιδέα να αφήσουν αυτές τις λειτουργίες ενεργοποιημένες. Φυσικά μπορεί κανείς να επιλέξει ποια προγράμματα θα στείλουν αναφορές και ποια όχι. Μπορεί κανείς να θέλει να στέλνει δεδομένα στον Mozilla αλλά όχι στην Microsoft για παράδειγμα.

Πηγή:

howtogeek.com

Εικόνες:

Andy Roberts από το Flickr

5 + 1 Συμβουλές για την καλύτερη χρήση των SSD

Οι SSD είναι αρκετά διαφορετικοί από τους μηχανικούς μαγνητικούς σκληρούς δίσκους που χρησιμοποιούνται ευρέως. Πολλά από τα πράγματα που κάνει κανείς με ένα μηχανικό σκληρό δίσκο δεν πρέπει να τα κάνει με τους καινούριους solid-state δίσκους.

Οι solid-state δίσκοι αντιμετωπίζονται από το λειτουργικό σύστημα σα να ήταν απλοί μηχανικοί δίσκοι, αλλά δουλεύουν πολύ διαφορετικά και είναι ιδιαιτέρως σημαντικό να γνωρίζουμε τι ΔΕΝ πρέπει να κάνουμε με ένα solid-state.

• Δεν πρέπει να κάνουμε ανασυγκρότηση (Defragment)

Δεν πρέπει να κάνουμε ανασυγκρότηση στους solid-state δίσκους. Οι τομείς αποθήκευσης (storage sector) σε έναν SSD έχουν περιορισμένο αριθμό εγγραφών (write) και αυτός ο αριθμός είναι ακόμη μικρότερος σε φθηνότερους SSD και η ανασυγκρότηση θα οδηγήσει σε πολύ περισσότερες εγγραφές καθώς τα αρχεία μετακινούνται πάνω στο δίσκο κατά την αποκερματοποίηση.

Ακόμη, δεν θα έχουμε τα επιθυμητά αποτελέσματα από αυτήν. Σε ένα μηχανικό δίσκο η ανασυγκρότηση οδηγεί σε βελτίωση γιατί η κεφαλή του δίσκου πρέπει να κινείται κατά μήκος των επιφανειών του δίσκου για να διαβάσει τα δεδομένα. Αν τα δεδομένα ενός αρχείου είναι κατακερματισμένα, η κεφαλή θα πρέπει να κινηθεί περισσότερο για να τα διαβάσει, απ' ότιι εάν τα διάβαζε σε μία μόνο περιοχή.

Σε ένα δίσκο solid-state, δεν υπάρχει μηχανική κίνηση. Ο δίσκος μπορεί να διαβάσει τα δεδομένα από οποιονδήποτε τομέα (sector) κι αν βρίσκονται αυτά. Για την ακρίβεια, οι SSD είναι φτιαγμένοι ώστε να μοιράζουν τα αρχεία ισότιμα σε τομείς, το οποίο βοηθά να ισορροπήσουν την «καταπόνηση» του δίσκου σε συγκεκριμένους τομείς, αντί ενός τομέα που φέρει όλες τις εγγραφές και καταπονείται γιατί διαβάζεται συνεχώς, οι ενέργειες διαμοιράζονται στον δίσκο.

• Μην τους κάνετε «Wipe»

Υποθέτοντας πως κάποιος χρησιμοποιεί ένα λειτουργικό σύστημα που υποστηρίζει την λειτουργία TRIM, όπως πχ. Windows 7+ ή μία διανομή Linux που έχει εκδοθεί τα τελευταία τρία – τέσσερα χρόνια (με Linux kernel 2.6.28+) δεν χρειάζεται ποτέ να αντικαταστήσετε (overwrite) ή να κάνετε «wipe» τους άδειους τομείς (sector). Αυτό είναι σημαντικό όταν έχουμε να κάνουμε με μηχανικούς δίσκους, καθώς τα αρχεία τα οποία βρίσκονται σε μηχανικούς δίσκους δεν σβήνονται (delete) άμεσα. Οι τομείς τους μαρκάρονται ως σβησμένοι, αλλά μέχρι να γραφεί κάτι σ' αυτούς τα δεδομένα που προϋπήρχαν μπορούν να ανακτηθούν με τη χρήση εργαλείων όπως το Recuva.

Για να αποφύγει κανείς αυτό το πράγμα όταν αχρηστεύει ένα PC ή ένα σκληρό δίσκο, χρησιμοποιούνται εργαλεία όπως το DBAN ή το Drive Wiper tool που έχει το CCleaner για να αντικαταστήσουν τον, θεωρητικώς, άδειο χώρο με άδεια δεδομένα.

Σε Λειτουργικά Συστήματα που υποστηρίζουν την λειτουργία TRIM, τα αρχεία διαγράφονται άμεσα. Όταν διαγράφεις ένα αρχείο σε ένα λειτουργικό σύστημα, το λειτουργικό σύστημα ειδοποιεί τον σκληρό δίσκο πως τα δεδομένα διεγράφησαν με την εντολή TRIM και έτσι οι τομείς τους διαγράφονται άμεσα και δεν μπορούν να ανακτηθούν.

Κάποιοι παλαιότεροι SSD δεν υποστηρίζουν την λειτουργία TRIM. Παρ' όλ' αυτά, η TRIM προστέθηκε λίγο μετά την εμφάνιση των SSD στην αγορά, οπότε εκτός κι αν κανείς διαθέτει έναν πολύ πρώιμο SSD, ο δίσκος θα υποστηρίζει την λειτουργία TRIM.

• Μην χρησιμοποιείτε Windows XP, Windows Vista, η Απενεργοποιείτε την TRIM

Εάν ο υπολογιστής χρησιμοποιεί έναν SSD, είναι καλό να χρησιμοποιεί ένα σύγχρονο λειτουργικό σύστημα. Συγκεκριμένα αυτό σημαίνει ότι δεν θα 'πρεπε να χρησιμοποιείτε Windows XP ή Windows Vista. Και τα δύο παλαιά αυτά λειτουργικά συστήματα δεν περιλαμβάνουν υποστήριξη για την εντολή TRIM. Έτσι, όταν διαγράφετε ένα αρχείο στον δίσκο, το λειτουργικό σύστημα δεν στέλνει την εντολή TRIM στον δίσκο, οπότε τα δεδομένα παραμένουν στους τομείς που καταλάμβαναν πάνω στο δίσκο.

Αυτό το γεγονός, εκτός απ' ότι αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο ανάκτησης προσωπικών δεδομένων κάποιου, επιβραδύνει και τη λειτουργία του δίσκου. Όταν το λειτουργικό σύστημα προσπαθήσει να γράψει ένα αρχείο σε αυτούς τους τομείς, θα πρέπει πρώτα να τους διαγράψει και μετά να γράψει το νέο αρχείο. Αυτό κάνει τις λειτουργίες εγγραφής αρχείων να καθυστερούν πολύ και καθυστερεί τις επιδόσεις του δίσκου εν γένει.

Αυτός ακριβώς είναι και ο λόγος που δεν θα έπρεπε κανείς να απενεργοποιεί την λειτουργία TRIM στα Windows 7 και άλλα σύγχρονα λειτουργικά συστήματα. Είναι ενεργοποιημένη από προεπιλογή και είναι καλό να μείνει ενεργοποιημένη.

• Μην τους γεμίζετε

Είναι καλό να αφήνουμε λίγο ελεύθερο χώρο σε ένα SSD αλλιώς η ικανότητα εγγραφής του θα μειωθεί δραματικά. Αυτό μπορεί να μοιάζει περίεργο, αλλά εξηγείται πολύ απλά.

Όταν ένας SSD έχει αρκετό ελεύθερο χώρο, έχει περισσότερα άδεια τμήματα (block). Όταν πάει κάποιος να γράψει ένα αρχείο, αυτό εγγράφεται σε αυτά τα άδεια τμήματα.

Όταν ένας SSD δεν έχει αρκετό ελεύθερο χώρο, έχει πολλά ήμι-συμπληρωμένα τμήματα (block). Όταν πάει κανείς να εγγράψει ένα αρχείο, ο δίσκος θα πρέπει να διαβάσει όλα τα μερικώς εγγεγραμμένα τμήματα στην cache του, να τροποποιήσει όλα τα μερικώς γεμάτα τμήματα με τα νέα δεδομένα και μετά να τα ξαναγράψει στον δίσκο. Μάλιστα, αυτό θα πρέπει να συμβεί για κάθε τμήμα που θα πρέπει να καταλάβει το αρχείο.

Με άλλα λόγια, το να γράψει σε ένα άδειο τμήμα είναι σχετικά γρήγορο, αλλά το να γράψει σε μερικώς γεμάτο τμήμα περιλαμβάνει διάβασμα του μερικώς γεμάτου τμήματος, τροποποίηση της τιμής του και μετά γράψιμο. Επανάληψη αυτής της διαδικασίας πολλές φορές γιατί πιθανότατα ένα αρχείο θα καταλάβει πολλά τμήματα.

Σαν αποτέλεσμα των benchmark της, η Anandtech προτείνει «να υπολογίσουμε να χρησιμοποιούμε μόνο περίπου το 75% της χωρητικότητας ενός SSD αν θέλουμε μία καλή ισορροπία ανάμεσα σε επιδόσεις και χωρητικότητα». Με άλλα λόγια να αφήνουμε ένα 25% του δίσκου άδειο και να μην γράφουμε σε αυτό. Να χρησιμοποιούμε μόνο το 75% του κενού χώρου του δίσκου για να πετύχουμε ιδανικές επιδόσεις. Μπορεί κάποιος να δει πως οι επιδόσεις αρχίζουν και πέφτουν καθώς ξεπερνάμε αυτό το όριο.

• Μην γράφετε συνεχώς σε αυτούς

Για να αυξήσουμε το μέσο όρο ζωής ενός SSD, θα πρέπει να προσπαθήσουμε να ελαχιστοποιήσουμε την εγγραφή σε αυτούς όσο το δυνατόν περισσότερο. Αυτό μπορούμε να το κάνουμε, για παράδειγμα, ρυθμίζοντας τα προγράμματά μας ώστε να γράφουν τα προσωρινά αρχεία (temporary file και log) κάπου αλλού, όπως σε έναν μηχανικό δίσκο που έχει ο υπολογιστής μας για παράδειγμα.

Το να πειράξουν τέτοιες ρυθμίσεις μπορεί να είναι πολύπλοκο για τους περισσότερους χρήστες, που δεν θα 'πρεπε να ανησυχούν για τέτοια πράγματα. Παρ' όλ' αυτά θα πρέπει να έχουν υπ' όψιν τους ότι δεν θα 'πρεπε να τρέχουν εφαρμογές που γράφουν συνεχώς προσωρινά αρχεία στο δίσκο. Αν κάποιος χρησιμοποιεί τέτοιες εφαρμογές θα έπρεπε να τις κατευθύνει προς μηχανικούς δίσκους όπου δεν θα χρειάζεται να ανησυχεί μήπως καταπονηθούν.

• Μην αποθηκεύετε μεγάλα, σπανίως χρησιμοποιούμενα αρχεία

Αυτό είναι σχετικά προφανές, καθώς οι SSD είναι μικρής χωρητικότητας και πολύ ακριβότεροι ανά μονάδα χωρητικότητας από τους μηχανικούς δίσκους. Αντισταθμίζουν αυτό το γεγονός με την χαμηλή κατανάλωση σε ρεύμα που έχουν, το μικρότερο θόρυβο που παράγουν και την αυξημένη ταχύτητά τους.

Ιδανικά αρχεία για να αποθηκεύσει κανείς σε έναν SSD είναι τα αρχεία ενός λειτουργικού συστήματος, προγράμματα και παιχνίδια τα οποία πρέπει κάποιος να μπορεί να προσπελάσει συχνά και γρήγορα. Είναι λάθος να αποθηκεύσει την συλλογή πολυμέσων του κάποιος σε έναν SSD, καθώς η αυξημένη ταχύτητα δεν είναι αντιληπτή σε αυτού του είδους τα αρχεία και θα καταναλώσουν πολύ πολύτιμο χώρο. Αν δεν έχει αρκετό χώρο στον SSD του κάποιος, καλύτερα να αποθηκεύσει την συλλογή του από πολυμέσα σε κάποιο μηχανικό δίσκο. Αν χρησιμοποιεί laptop, καλύτερα να προμηθευτεί έναν εξωτερικό σκληρό δίσκο για αυτά. Οι μηχανικοί δίσκοι είναι ακόμα πολύ καλοί στο να παρέχουν μεγάλο αποθηκευτικό χώρο σε χαμηλή τιμή.

Πηγή:

howtogeek.com

anandtech.com

Η δημιουργία του κόσμου και των ανθρώπων στους μύθους της Ωκεανίας

Οι μύθοι της δημιουργίας στους πληθυσμούς των νησιών της Ωκεανίας είναι πολύ διαφορετικοί μεταξύ τους, και κάθε περιοχή έχει συνήθως τους δικούς της. Μιλάνε για την δημιουργία του νησιού και για την θεϊκή δημιουργία της κοινωνίας. Οι κύριοι χαρακτήρες είναι οι θεοί δημιουργοί, καθώς και πολλοί ημίθεοι που έδωσαν διάφορα πλεονεκτήματα στην ανθρωπότητα, όπως τεχνικές κατασκευής καλύτερων κανό και τεχνικές πλοήγησης. Οι ηγέτες φύλαρχοι, γνωστοί αλλιώς και ως ariki, ήταν κάτοχοι γης και θεωρούνταν απευθείας απόγονοι των δημιουργών των φυλών. Ήταν ηγέτες των κοινωνιών τους και θεωρούνταν πως έχουν μία πνευματική δύναμη που την αποκαλούσαν mana.

Πολλές κοινωνίες των νησιών της Πολυνησίας θεωρούσαν τον Tangaroa σαν τον ανώτερο δημιουργό θεό και τον πρώτο πρόγονο των ariki. Άλλες κοινωνίες νησιών και οι Maori της Νέας Ζηλανδίας τιμούσαν μόνο ένα δημιουργό θεό, γνωστό σαν Iho, ή Kiho. Οι θεοί των Maori θεωρούνταν ότι είχαν δημιουργηθεί από την ένωση των πρώτων θεϊκών προγόνων Rangi και Papa, του πατέρα ουρανού και της μητέρας γης.

Ο θεός δημιουργός Tangaroa ήταν ο θεός της θάλασσας και πατέρας όλων των ψαριών και των πλασμάτων της θάλασσας, των ερπετών, συνεπώς ήταν ο πατέρας της βάσης όλης της ζωής και τους κατοίκους της Ωκεανίας. Ήταν ιδιαιτέρως σημαντικό για τους κατοίκους της Ωκεανίας να τον ευχαριστήσουν πριν από κάθε θαλάσσιο ταξίδι Ο ουρανός και η γη εμφανίστηκαν κατά τη γέννησή του, όταν εκκολάφθηκε από το κοσμικό αυγό. Όταν έσπασε το κοσμικό αυτό αυγό το πάνω μέρος του έγινε ο ουρανός, ενώ το κάτω μέρος του η γη. Ο Tangaroa εκδιώχθηκε στη θάλασσα από τον αδερφό του, τον θεό της καταιγίδας, τον Tawhirimatea. Η σχέση του Tangaroa με τον αδερφό του Tane ήταν επίσης τεταμένη, καθώς ο Tane ήταν ο θεός της γης και της καλλιέργειας, και ως εκ τούτου, αντιπροσωπεύοντας τις αντίθετες σχέσης της γης με τη θάλασσα, τα δύο αδέρφια ήταν αντίπαλοι.

Πολλοί Πολυνησιακοί φύλαρχοι θεωρούν τους εαυτούς τους απογόνους από τη μυθική γη της Hawaiki. Συγκεκριμένα οι Maori της Νέας Ζηλανδίας θεωρούν την Hawaiki σαν την πατρίδα τους, από την οποία έφτασαν στα νησιά με κανό για να τα αποικίσουν. Η Hawaiki θεωρείται το αντίστοιχο του κάτω κόσμου για τους Ευρωπαϊκούς πολιτισμούς, καθώς πιστεύεται ότι οι νεκροί πηγαίνουν εκεί. Το ταξίδι για την Hawaiki ξεκινά από το Ακρωτήρι Reinga.

O Tiki ήταν ο γιος των θεών Rangi και Papa. Στην αρχή ήταν μόνος του στον κόσμο. Όταν είδε το είδωλό του να αντικατοπτρίζεται στο νερό μιας λίμνης πήδηξε μέσα στο νερό. Ήταν τόσο απογοητευμένος που γέμισε τη λίμνη η οποία στη συνέχεια δημιούργησε την πρώτη γυναίκα. Μια μέρα «εκστασιάστηκε» από ένα χέλι και η έκσταση αυτή πέρασε στον Tiki. Αυτό το γεγονός οδήγησε στην πρώτη πράξη της δημιουργίας.

Ο διασημότερος ήρωας της Ωκεανίας είναι ο Maui. Στη Χαβάη θεωρείται ημίθεος και φαρσέρ. Μία μέρα αποφάσισε να καθυστερήσει την πορεία του ήλιου γιατί οι ημέρες ήταν πολύ μικρές. Ανέβηκε σε ένα βουνό και έπιασε τον ήλιο με ένα σχοινί που είχε θηλιά στην άκρη που το είχε πλέξει με τα μαλλιά της αδερφής του. Ο ήλιος ζήτησε την απελευθέρωσή της και υποσχέθηκε να κάνει τις ημέρες μεγαλύτερες κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Θα έμεναν μικρές μόνο κατά τη διάρκεια του χειμώνα.

Πηγή:

National Geographic, Essential Visual History of World Mythology 

Terminal, το δυνατότερο εργαλείο των Linux, τώρα και για αρχάριους!!

Αυτό το άρθρο αναφέρεται τόσο σε ανθρώπους που χρησιμοποιούν τα Linux για καιρό και σε ανθρώπους που είναι νέοι σ' αυτά και σκοπεύει να βοηθήσει τους χρήστες των Linux να εξοικειωθούν με το δυνατότερο εργαλείο που διαθέτουν τα Linux, το Terminal. Το Terminal δεν είναι κάτι που θα έπρεπε να φοβάται κανείς και προσφέρει πάρα πολλές δυνατότητες. Δυστυχώς δεν μπορεί κανείς να μάθει τα πάντα για τη χρήση του Terminal μέσα από ένα μόνο άρθρο και το κυριότερο που χρειάζεται κανείς για να το μάθει είναι πρακτική εξάσκηση. Το άρθρο αυτό αποσκοπεί στο να διδάξει μόνο τα βασικά ώστε κανείς να έχει τις βάσεις να μάθει περισσότερα.

• Βασική χρήση του Terminal

Ξεκινάμε το Terminal είτε από το μενού με τα προγράμματα, είτε μέσω κάποιας μηχανής αναζήτησης, όπως η Synapse ή το Unity Launcher. Αυτό που αντικρίζουμε στην αρχή είναι ο κέλυφος bash. Υπάρχουν κι άλλα κελύφη, αλλά το bash είναι το πιο διαδεδομένο. Το απλούστερο πράγμα που μπορεί κανείς να κάνει μέσω του Terminal είναι να ξεκινήσει ένα πρόγραμμα πληκτρολογώντας απλώς το όνομά του. Ό,τι τρέχει κανείς μέσα στο Terminal, είναι είναι εφαρμογές με γραφικό περιβάλλον, όπως για παράδειγμα ο Firefox, είτε εργαλεία γραμμής εντολών (copy, paste κλπ) είναι όλα προγράμματα. Για την ακρίβεια το bash έχει κάποιες προεγκατεστημένες εντολές για βασική διαχείριση αρχείων, αλλά ακόμη και αυτές λειτουργούν ως προγράμματα. Σε αντίθεση με τα Windows δεν χρειάζεται κανείς να πληκτρολογήσει ολόκληρη τη διαδρομή (path) ενός αρχείου για να το τρέξει. Αν για παράδειγμα κανείς θέλει να εκκινήσει τον Firefox, στα Windows κάποιος θα έπρεπε να πληκτρολογήσει το πλήρες μονοπάτι του εκτελέσιμου προγράμματος (.exe) για να το τρέξει συμπεριλαμβανομένης και της .exe επέκτασής του. Αντίθετα στα Linux μπορεί κανείς απλώς να πληκτρολογήσει:

firefox

να πατήσει Enter και ο Firefox θα ξεκινήσει. Μάλιστα σε σύγκριση με τα Windows, δεν χρειάζεται στα Linux να προσθέσουμε την επέκταση .exe του αρχείου.

Επίσης οι εντολές στα Linux μπορούν να δεχτούν και ορίσματα. Οι τύποι των ορισμάτων διαφέρουν από πρόγραμμα σε πρόγραμμα. Για παράδειγμα η εντολή firefox δέχεται ως ορίσματα διευθύνσεις ιστοσελίδων. Για παράδειγμα για να τρέξουμε τον Firefox και να ανοίξει την σελίδα της Google, πληκτρολογούμε την ακόλουθη εντολή και πατάμε Enter:

firefox google.com

Κι άλλες εντολές που τρέχουν στο Terminal συμπεριφέρονται σαν τον Firefox, αλλά κάποιες από αυτές δεν ανοίγουν κάποιο παράθυρο γραφικού περιβάλλοντος.

• Εγκαθιστώντας Προγράμματα

Ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που μπορεί να κάνει κανείς μέσω του Terminal είναι να εγκαταστήσει προγράμματα. Προγράμματα διαχείρισης εφαρμογών όπως το Ubuntu Software Center ή το Synaptic Package Manager μπορεί να προσφέρουν ένα εντυπωσιακό περιβάλλον για τις εντολές Terminal που τρέχουν στο παρασκήνιο. Αντί όμως κάποιος να ψάχνει και να εγκαθιστά τις εφαρμογές που επιθυμεί μία – μία, μπορεί να τις εγκαταστήσει χρησιμοποιώντας εντολές στο Terminal. Μπορεί ακόμα κανείς να εγκαταστήσει πολλές εφαρμογές με μία μόνο εντολή. Στις διανομές που βασίζονται στα Debian, όπως τα Ubuntu, τα Linux Mint κλπ όπως είδαμε σε άλλο άρθρο, (άλλες διανομές έχουν δικές τους εντολές για τη διαχείριση των εφαρμογών, όπως yum, rpm κλπ), η εντολή για να εγκαταστήσει κάποιος ένα νέο πακέτο είναι:

sudo apt-get install όνομα_του_πακέτου

Αυτό μπορεί να φαίνεται περίπλοκο, αλλά στην ουσία λειτουργεί ακριβώς όπως η εντολή που τρέχει τον Firefox όπως είδαμε πριν. Εκτελώντας αυτή την εντολή, πρώτα εκτελείται η εντολή sudo, η οποία ζητά τον κωδικό του λογαριασμού μας για να τρέξει την κυρίως εντολή apt-get (advanced packaging tool) με δικαιώματα root (σαν διαχειριστής του συστήματος (administrator) δηλαδή). Το πρόγραμμα apt-get διαβάζει τα ορίσματα install και όνομα πακέτου και εγκαθιστά το πακέτο με το όνομα που του δώσαμε. Παρ' όλ' αυτά, μπορούμε να δηλώσουμε περισσότερα από ένα πακέτα σαν ορίσματα. Για παράδειγμα για να εγκαταστήσουμε τον φυλλομετρητή (browser) Chromium και τον Pidgin instant messenger, μπορούμε να τρέξουμε την εντολή:

sudo apt-get install chromium-browser pidgin

Οπότε αν κάποιος εγκατέστησε μόλις ένα Λειτουργικό Σύστημα, μπορεί με μία μόνο εντολή σαν αυτήν να εγκαταστήσει όλα του τα αγαπημένα προγράμματα κι εφαρμογές. Το μόνο που χρειάζεται είναι να ξέρει κανείς τα ονόματα των πακέτων των εφαρμογών που θέλει να εγκαταστήσει. Μπορεί πάντως κανείς να τα μαντέψει με μια σχετική ευκολία, συνήθως το όνομα του πακέτου είναι και το όνομα της εφαρμογής.

Άλλος τρόπος που μπορούμε να μαντέψουμε το όνομα του πακέτου που θέλουμε είναι να τρέξουμε την εντολή:

apt-cache search πακέτο1 πακέτο2 κλπ...

Με παρόμοιο τρόπο μπορούμε τόνο να ανανεώσουμε τα πακέτα μας όσο και να τα απεγκαταστήσουμε αν θέλουμε, χρησιμοποιώντας τις εντολές:

sudo apt-get upgrade

και

sudo apt-get remove όνομα_πακέτου

• Δουλεύοντας με αρχεία και φακέλους

Το κέλυφος «κοιτάει» στον τρέχοντα κατάλογο εκτός κι αν του ορίσουμε κάποιον άλλον. Για να δούμε σε ποιόν κατάλογο είμαστε, πληκτρολογούμε την εντολή:

pwd

Για παράδειγμα το gedit είναι ένας πολύ εύχρηστος κειμενογράφος. Η εντολή

gedit όνομα_εγγράφου

Λέει στο gedit να ανοίξει το έγγραφο του οποίου το όνομα ορίσαμε προηγουμένως με την εντολή από τον συγκεκριμένο φάκελο που είμαστε. Αν όμως θέλαμε να ανοίξουμε ένα έγγραφο σε έναν άλλο φάκελο, θα χρειαζόταν να πληκτρολογήσουμε το πλήρες μονοπάτι (path) του αρχείου αυτού. Για παράδειγμα:

gedit /home/poikilh-ulh-blog/Documents/όνομα_εγγράφου

Αν ορίσουμε ένα μονοπάτι (path) που δεν υπάρχει τότε το gedit και όλα τα παρόμοια προγράμματα θα δημιουργήσουν ένα νέο έγγραφο το οποίο θα έχει το όνομα που ορίσαμε στο φάκελο που ορίσαμε στο μονοπάτι, αλλιώς στον τρέχοντα φάκελο, και θα το ανοίξει ώστε να γράψουμε σ' αυτό. Για να δουλέψουμε με αρχεία και φακέλους, θα πρέπει να γνωρίζουμε κάποιες βασικές εντολές:

• cd (change directory) – Το ~ που βρίσκεται αριστερά από το δρομέα αναπαριστά το φάκελο home του κάθε χρήστη, με μονοπάτι /home/όνομα_χρήστη, που είναι ο προεπιλεγμένος φάκελος του Terminal. Για να αλλάξουμε φάκελο και να μεταφερθούμε κάπου αλλού, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την εντολή cd. Για παράδειγμα, εκτελώντας cd / θα μας μεταφέρει στον φάκελο root, το cd Downloads θα μας πάει στο φάκελο Downloads μέσα στον τρέχοντα φάκελο. Δηλαδή αυτή η εντολή θα μας πάει στο φάκελο Downloads, αλλά μόνον αν υπάρχει μέσα στον φάκελο όπου είμαστε. Αντίθετα η εντολή cd /home/όνομα_χρήστη/Downloads θα μας πάει στο φάκελο Downloads από οπουδήποτε και αν βρισκόμαστε, το cd ~ θα μας πάει στον φάκελο home, ενώ το cd .. θα μας πάει στον ακριβώς επάνω φάκελο από εκεί που βρισκόμαστε.
  
  
• ls (list) – Η εντολή ls εμφανίζει τη λίστα με τα περιεχόμενα του τρέχοντος φακέλου. Αν θέλουμε περισσότερες πληροφορίες (μέγεθος, δικαιώματα, κατόχους κλπ) μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την εντολή ls -l.

• mkdir (make directory) – Η εντολή mkdir δημιουργεί ένα νέο φάκελο. Για να τη χρησιμοποιήσουμε χρησιμοποιούμε ως όρισμα το όνομα του φακέλου αν θέλουμε ο νέος φάκελος να δημιουργηθεί μέσα στον τρέχοντα φάκελο, αλλιώς πληκτρολογούμε το πλήρες μονοπάτι αν θέλουμε να δημιουργηθεί κάπου αλλού. Για παράδειγμα η εντολή mkdir new θα δημιουργήσει τον φάκελο new μέσα στον τρέχοντα φάκελο ενώ η εντολή mkdir /home/όνομα_χρήστη/Documents/new θα δημιουργήσει το φάκελο new μέσα στον φάκελο Documents.

• rm (remove) – Η εντολή rm διαγράφει ένα αρχείο. Ως όρισμα παίρνει το όνομα του αρχείου που θέλουμε να διαγράψουμε. Πάλι ισχύει η ίδια λογική με το όνομα ή το μονοπάτι (path) του ονόματος, για παράδειγμα, η εντολή rm example θα διαγράψει το αρχείο example μέσα στον τρέχοντα φάκελο, ενώ η εντολή rm /home/όνομα_χρήστη/Downloads/example θα διαγράψει το αρχείο example από τον φάκελο Downloads.
  
  
• cp (copy) – Η εντολή cp αντιγράφει ένα αρχείο από μία τοποθεσία σε μία άλλη. Παίρνει δύο ορίσματα, την τοποθεσία από την οποία θα πάρει το προς αντιγραφή αρχείο (source) και ως δεύτερο όρισμα την τοποθεσία όπου θα δημιουργήσει το αντίγραφο του αρχείου, τον προορισμό του (destination). Για παράδειγμα, τρέχοντας cp example /home/όνομα_χρήστη/Downloads θα αντιγράψουμε το αρχείο example από τον τρέχοντα φάκελο στον φάκελο Downloads.
  
  
• mv (move) – Η εντολή mv μετακινεί ένα αρχείο από μία τοποθεσία σε μία άλλη. Λειτουργεί με παρόμοιο τρόπο με την εντολή cp, με τη διαφορά ότι με το mv το αρχικό αρχείο αποκόβεται και επικολλάται στη νέα τοποθεσία αντί του να αντιγραφεί. Ομοίως με την εντολή cp παίρνει δύο ορίσματα, την αρχική τοποθεσία του αρχείου και τον προορισμό του. Επίσης ισχύει και πάλι η λογική με τον τρέχοντα κατάλογο ή το πλήρες μονοπάτι σε περίπτωση άλλου φακέλου. Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί και ως μετονομασία. Σε αυτή την περίπτωση απλώς αλλάζουμε το όνομα του προορισμού. Για παράδειγμα εκτελώντας mv παλαιό_όνομα νέο_όνομα θα μετακινήσει το αρχείο παλαιό_όνομα σε νέο_όνομα μέσα στον ίδιο φάκελο, μετονομάζοντάς το.

Αυτές οι εντολές μπορεί να φαίνονται κάπως άχαρες ή και πολύπλοκες στην αρχή και κάποιος εξοικειωμένος με το γραφικό περιβάλλον θα αναρωτιέται γιατί να το κάνει μέσω Terminal όταν μπορεί να τα κάνει όλα αυτά από το γραφικό περιβάλλον. Η διαφορά είναι ότι για κάποιον έμπειρο χρήστη δεν υπάρχει διαφορά στην αποτελεσματικότητα, ενώ έχει κέρδος την αποφυγή κάποιων τυχόν «κρασαρισμάτων» που οφείλονται στο γραφικό περιβάλλον των προγραμμάτων, όπως ο File Manager (είτε Thunar είτε Nautilus). Αν κάποιος πειραματιστεί λιγάκι με την εντολή cd, για να πλοηγηθεί στους φακέλους του υπολογιστή του και να δει τα αρχεία του με την εντολή ls, να δημμιουργήσει φακέλους και να αντιγράψει και διαγράψει αρχεία με τις εντολές mkdir, rm, cp, και mv, σύντομα θα αποκτήσει την άνεση της χρήσης του Terminal ώστε σιγά σιγά να πειραματιστεί με τις πιο σημαντικές και δυναμικές λειτουργίες του.

Να σημειώσουμε ότι στην περίπτωση που κάποιον τον ξενίζει ή τον δυσκολεύει η πληκτρολόγηση των μονοπατιών των αρχείων ή των φακέλων του συστήματος, υπάρχει ένας τρόπος να κάνει τη ζωή του ευκολότερη. Μπορεί να χρησιμοποιεί το πλήκτρο Tab για να συμπληρώνει αυτόματα το όνομα ενός φακέλου, αρχείου ή πακέτου. Για παράδειγμα, όπως προηγουμένως αν θέλαμε να ξεκινήσουμε τον Firefox από το Terminal αν πληκτρολογήσουμε firef και πατήσουμε Tab τότε θα συμπληρώσει τη λέξη firefox ώστε να πατήσουμε Enter και να το τρέξουμε. Αυτό ίσως να μην φαίνεται πως είναι τόσο σπουδαίο, αλλά στην περίπτωση του Chromium, η εντολή είναι chromium-browser αλλά μόνο ένα chrom φτάνει ώστε το Tab να συμπληρώσει το υπόλοιπο. Αντίστοιχα και χρησιμοποιώντας την εντολή sudo apt-get install chrom και πατώντας Tab συμπληρώνει την εντολή sudo apt-get install chromium-browser ώστε να εγκαταστήσουμε τελικά τον Chromium.

Σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να έχουμε πληκτρολογήσει ένα τμήμα του ονόματος, αλλά το κέλυφος να μην κάνει την αναμενόμενη αυτόματη συμπλήρωση, αυτό συμβαίνει γιατί μπορεί να υπάρχουν αρκετά πακέτα ή εντολές που να έχουν κοινά τα στοιχεία ή χαρακτήρες που πληκτρολογήσαμε ως τώρα, οπότε πληκτρολογούμε ένα δύο γράμματα ακόμα ώστε να περιοριστούν οι δυνατοί συνδυασμοί και τελικά να μείνει μόνο το αποτέλεσμα που θέλουμε και να εμφανιστεί το πλήρες όνομα τελικά. Σε αυτό το σημείο κάποιος που θα έχει πειραματιστεί με τις εντολές που είδαμε ως τώρα θα πρέπει να έχει αποκτήσει αρκετή σιγουριά μέσα στο Terminal ώστε να συνεχίσει να μαθαίνει για αυτό και τελικά να φτάσει σε ένα πολύ καλό επίπεδο.

Συνεχίζεται...

Πηγές:

howtogeek.com

Πώς αποκαλύπτουμε προσωπικά δεδομένα άθελά μας στο Facebook

Οι χρήστες του Facebook αποκαλύπτουν προσωπικά τους μυστικά άθελά τους, συμπεριλαμβάνοντας τις σεξουαλικές τους προτιμήσεις, την χρήση ουσιών, και τα πολιτικά τους πιστεύω, μέσω απλώς "like" που κάνουν, σύμφωνα με μία μελέτη του περιοδικού Guardian για την διαδικτυακή ιδιωτική ζωή. Η μελέτη σε δείγμα 58.000 χρηστών του Facebook στις Η.Π.Α. φάνηκε πως μπορούν να εξαχθούν ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα για τους χρήστες της σελίδας κοινωνικής δικτύωσης. Οι αναλυτές μπόρεσαν να ανακαλύψουν με ακρίβεια την φυλή, το IQ, την σεξουαλική προτίμηση, την τυχόν χρήση υποκατάστατων, την προσωπικότητα, τις πολιτικές απόψεις χρησιμοποιώντας μόνο καταγραφές από αντικείμενα και σελίδες που είχαν κάνει "like" στο Facebook, ακόμη κι αν οι χρήστες είχαν επιλέξει να μην εμφανίζονται τα προσωπικά τους στοιχεία. Η έρευνα αυτή αναθεώρησε τις αντιδικίες σχετικά με την ιδιωτική ζωή στην ψηφιακή εποχή και έγειρε νέες ανησυχίες για τον όγκο των προσωπικών δεδομένων που κάποιος μοιράζεται στο διαδίκτυο.

Ο Michal Kosinski, ένας από τους ακαδημαϊκούς που διεξήγαν την έρευνα, είπε πως πίστευε ό,τι οι χρήστες του Facebook θα τρόμαζαν από τα ευρήματα και κάλεσε τους πολιτικούς άρχοντες να παρέμβουν. «Το σημαντικό είναι πως, από τη μία μεριά, είναι καλό που η συμπεριφορά των ανθρώπων είναι προβλέψιμη γιατί αυτό σημαίνει πως το Facebook μπορεί να προτείνει πολύ καλές ιστορίες για την ειδησεογραφία», είπε ο Kosinski, ο επικεφαλής αναλυτής του Cambridge University που δούλεψε με την Microsoft Research στην εν λόγω έρευνα, που εκδόθηκε στα Πρακτικά του περιοδικού της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών (PNAS). «Αλλά το σοκαριστικό είναι ότι μπορείς να χρησιμοποιήσεις τα ίδια δεδομένα για να προβλέψεις τις πολιτικές απόψεις ή τις σεξουαλικές προτιμήσεις. Αυτό είναι κάτι που πολλοί άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν ότι μπορεί να γίνει». Προειδοποίησε ότι συγκεκριμένες πληροφορίες, όπως η σεξουαλικότητα ή οι θρησκευτικές αντιλήψεις, θα μπορούσαν να εξελιχθούν ως απειλή για τη ασφάλεια συγκεκριμένων ατόμων που χρησιμοποιούν το internet, εάν έπεφταν σε λάθος χέρια. «Ο καθένας κάνει Facebook “like”, πλοηγείται σε ιστοσελίδες και κάνει αναζητήσεις εμπιστευόμενος ότι διάφορες εταιρείες που του ζητούν άδεια πρόσβασης σε αυτά τα δεδομένα δεν θα τα χρησιμοποιήσουν για τίποτε πέραν του να προβλέψουν τα γούστα τους σε ταινίες, μουσική κλπ» είπε ο Kosinski. «Αλλά αν ρωτήσεις κάποιον για τις κυβερνήσεις, δεν είμαι σίγουρος ότι οι άνθρωποι θα ήθελαν αυτές να μπορούν να προβλέψουν πράγματα όπως η θρησκεία σεξουαλικές προτιμήσεις, ειδικά σε λιγότερο ειρηνικές ή φιλελεύθερες χώρες».

Οι αναλυτές χρησιμοποίησαν λογισμικό υπολογιστών για να προβλέψουν στοιχεία της προσωπικότητας, αλλά είπαν πως τα ίδια στοιχεία θα μπορούσε να συλλέξει οποιοσδήποτε είναι οικείος με την ανάλυση δεδομένων. Ήταν σε θέση να αντλήσουν «εντυπωσιακά ακριβή» στοιχεία για ανθρώπους παρατηρώντας και καταγράφοντας φαινομενικά αθώα "like", όπως αυτά σε TV show και ταινίες. Είπαν πως μπορούσαν να προβλέψουν εάν άνδρας ήταν ομοφυλόφιλος με 88% ακρίβεια από “like” σε σελίδες όπως "Human Rights Campaign" και "Wicked the Musical", ακόμη και όταν αυτοί οι χρήστες δεν είχαν μοιραστεί ανοιχτά την σεξουαλική τους προτίμηση σε αυτά τα site. Λιγότερο από 5% των ομοφυλοφίλων που πήραν μέρος στην έρευνα είχαν κάνει “like” σε προφανείς σελίδες όπως "Gay Marriage", είπαν οι αναλυτές. Το λογισμικό που χρησιμοποίησαν εντόπιζε με 88% ακρίβεια αν ένας άνδρας χρήστης του Facebook ήταν ή όχι ομοφυλόφιλος ακόμα και όταν το άτομο αυτό επέλεγε να μην αποκαλύψει αυτή την πληροφορία. Είχε επίσης 75% επιτυχία στο να προβλέπει την χρήση ναρκωτικών ουσιών σε χρήστες του Facebook αναλύοντας μόνο δημόσια "like". Τα ευρήματα αυτής της έρευνας θα αναζωπυρώσουν το ενδιαφέρον για το κατά πόσο ιδιωτικές εταιρείες και κυβερνήσεις μπορούν να γνωρίζουν για τους ανθρώπους βάσει των διαδικτυακών τους συνηθειών.

«Ελπίζω οι χρήστες του internet να αλλάξουν τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρονται στα πλαίσια της πλοήγησής τους σε αυτό και να διαλέξουν προϊόντα και υπηρεσίες που σέβονται τη μυστικότητά τους» είπε ο Kosinski. «Εταιρείες όπως η Microsoft και το Facebook εξαρτώνται από χρήστες που θέλουν να χρησιμοποιήσουν τις υπηρεσίες που παρέχουν, αλλά αυτό περιορίζεται όταν ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι χρησιμοποιούν το Facebook». Ιστότοποι όπως το Facebook θα έπρεπε να αναγκάζονται βάσει νόμου να ενημερώνουν τους χρήστες τους ότι ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα τους μπορεί να αποκαλυφθούν ακόμα και με χρησιμοποιώντας την ίδια τεχνολογία που προτείνει σελίδες και νέα ταινιών και μουσικής στο Facebook, συμπλήρωσε. Τα ευρήματα ήρθαν λίγο μετά την ανακοίνωση του Facebook για μία συνεργασία με τέσσερις εταιρείες, από τους μεγαλύτερους πράκτορες δεδομένων παγκοσμίως, που ευελπιστούν να βελτιώσουν την στοχευμένη διαφήμιση του ιστότοπου. Αυτή η κίνηση σημαίνει πως το Facebook θα μπορεί να στοχεύει καλύτερα τις διαφημίσεις του στους χρήστες του με κριτήρια βασισμένα στην online και offline δραστηριότητά τους, συμπεριλαμβανομένης της τοποθεσίας τους και τα κεντρικά μαγαζιά όπου ψωνίζουν συνήθως. Το Facebook αρνήθηκε να σχολιάσει την έρευνα.

Χαρακτηριστικά της προσωπικότητας και προβλέψιμα “like”, σύμφωνα με την έρευνα:

High IQ

The Godfather

Lord of the Rings

The Daily Show

Low IQ

Harley Davidson

I Love Being A Mom

Tyler Perry

Emotional stability – neurotic

Emo

Dot Dot Curve

So So Happy

Emotional stability – calm and relaxed

Business administration

Climbing

Getting Money

Homosexual males

Wicked the Musical

No H8 Campaign

Human Rights Campaign

Homosexual Females

Not Being Pregnant

The L Word

Sometimes I Just Lay In Bed and Think About Life

Parents separated at 21

I'm Sorry I Love You

Never Apologize For What You Feel

It's Like Saying Sorry For Being Real

When Ur Single, All U See Is Happy Couples N Wen Ur In A Relationship All U See Is Happy Singles

Parents did not separate at 21

Apples To Apples: The Helen Keller Card

Gene Wilder

Making Dirty Innuendos Out Of Perfectly Innocent Things

Πηγή:

The Guardian