Terminal, το δυνατότερο εργαλείο των Linux, τώρα και για αρχάριους!!

Αυτό το άρθρο αναφέρεται τόσο σε ανθρώπους που χρησιμοποιούν τα Linux για καιρό και σε ανθρώπους που είναι νέοι σ' αυτά και σκοπεύει να βοηθήσει τους χρήστες των Linux να εξοικειωθούν με το δυνατότερο εργαλείο που διαθέτουν τα Linux, το Terminal. Το Terminal δεν είναι κάτι που θα έπρεπε να φοβάται κανείς και προσφέρει πάρα πολλές δυνατότητες. Δυστυχώς δεν μπορεί κανείς να μάθει τα πάντα για τη χρήση του Terminal μέσα από ένα μόνο άρθρο και το κυριότερο που χρειάζεται κανείς για να το μάθει είναι πρακτική εξάσκηση. Το άρθρο αυτό αποσκοπεί στο να διδάξει μόνο τα βασικά ώστε κανείς να έχει τις βάσεις να μάθει περισσότερα.

• Βασική χρήση του Terminal

Ξεκινάμε το Terminal είτε από το μενού με τα προγράμματα, είτε μέσω κάποιας μηχανής αναζήτησης, όπως η Synapse ή το Unity Launcher. Αυτό που αντικρίζουμε στην αρχή είναι ο κέλυφος bash. Υπάρχουν κι άλλα κελύφη, αλλά το bash είναι το πιο διαδεδομένο. Το απλούστερο πράγμα που μπορεί κανείς να κάνει μέσω του Terminal είναι να ξεκινήσει ένα πρόγραμμα πληκτρολογώντας απλώς το όνομά του. Ό,τι τρέχει κανείς μέσα στο Terminal, είναι είναι εφαρμογές με γραφικό περιβάλλον, όπως για παράδειγμα ο Firefox, είτε εργαλεία γραμμής εντολών (copy, paste κλπ) είναι όλα προγράμματα. Για την ακρίβεια το bash έχει κάποιες προεγκατεστημένες εντολές για βασική διαχείριση αρχείων, αλλά ακόμη και αυτές λειτουργούν ως προγράμματα. Σε αντίθεση με τα Windows δεν χρειάζεται κανείς να πληκτρολογήσει ολόκληρη τη διαδρομή (path) ενός αρχείου για να το τρέξει. Αν για παράδειγμα κανείς θέλει να εκκινήσει τον Firefox, στα Windows κάποιος θα έπρεπε να πληκτρολογήσει το πλήρες μονοπάτι του εκτελέσιμου προγράμματος (.exe) για να το τρέξει συμπεριλαμβανομένης και της .exe επέκτασής του. Αντίθετα στα Linux μπορεί κανείς απλώς να πληκτρολογήσει:

firefox

να πατήσει Enter και ο Firefox θα ξεκινήσει. Μάλιστα σε σύγκριση με τα Windows, δεν χρειάζεται στα Linux να προσθέσουμε την επέκταση .exe του αρχείου.

Επίσης οι εντολές στα Linux μπορούν να δεχτούν και ορίσματα. Οι τύποι των ορισμάτων διαφέρουν από πρόγραμμα σε πρόγραμμα. Για παράδειγμα η εντολή firefox δέχεται ως ορίσματα διευθύνσεις ιστοσελίδων. Για παράδειγμα για να τρέξουμε τον Firefox και να ανοίξει την σελίδα της Google, πληκτρολογούμε την ακόλουθη εντολή και πατάμε Enter:

firefox google.com

Κι άλλες εντολές που τρέχουν στο Terminal συμπεριφέρονται σαν τον Firefox, αλλά κάποιες από αυτές δεν ανοίγουν κάποιο παράθυρο γραφικού περιβάλλοντος.

• Εγκαθιστώντας Προγράμματα

Ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που μπορεί να κάνει κανείς μέσω του Terminal είναι να εγκαταστήσει προγράμματα. Προγράμματα διαχείρισης εφαρμογών όπως το Ubuntu Software Center ή το Synaptic Package Manager μπορεί να προσφέρουν ένα εντυπωσιακό περιβάλλον για τις εντολές Terminal που τρέχουν στο παρασκήνιο. Αντί όμως κάποιος να ψάχνει και να εγκαθιστά τις εφαρμογές που επιθυμεί μία – μία, μπορεί να τις εγκαταστήσει χρησιμοποιώντας εντολές στο Terminal. Μπορεί ακόμα κανείς να εγκαταστήσει πολλές εφαρμογές με μία μόνο εντολή. Στις διανομές που βασίζονται στα Debian, όπως τα Ubuntu, τα Linux Mint κλπ όπως είδαμε σε άλλο άρθρο, (άλλες διανομές έχουν δικές τους εντολές για τη διαχείριση των εφαρμογών, όπως yum, rpm κλπ), η εντολή για να εγκαταστήσει κάποιος ένα νέο πακέτο είναι:

sudo apt-get install όνομα_του_πακέτου

Αυτό μπορεί να φαίνεται περίπλοκο, αλλά στην ουσία λειτουργεί ακριβώς όπως η εντολή που τρέχει τον Firefox όπως είδαμε πριν. Εκτελώντας αυτή την εντολή, πρώτα εκτελείται η εντολή sudo, η οποία ζητά τον κωδικό του λογαριασμού μας για να τρέξει την κυρίως εντολή apt-get (advanced packaging tool) με δικαιώματα root (σαν διαχειριστής του συστήματος (administrator) δηλαδή). Το πρόγραμμα apt-get διαβάζει τα ορίσματα install και όνομα πακέτου και εγκαθιστά το πακέτο με το όνομα που του δώσαμε. Παρ' όλ' αυτά, μπορούμε να δηλώσουμε περισσότερα από ένα πακέτα σαν ορίσματα. Για παράδειγμα για να εγκαταστήσουμε τον φυλλομετρητή (browser) Chromium και τον Pidgin instant messenger, μπορούμε να τρέξουμε την εντολή:

sudo apt-get install chromium-browser pidgin

Οπότε αν κάποιος εγκατέστησε μόλις ένα Λειτουργικό Σύστημα, μπορεί με μία μόνο εντολή σαν αυτήν να εγκαταστήσει όλα του τα αγαπημένα προγράμματα κι εφαρμογές. Το μόνο που χρειάζεται είναι να ξέρει κανείς τα ονόματα των πακέτων των εφαρμογών που θέλει να εγκαταστήσει. Μπορεί πάντως κανείς να τα μαντέψει με μια σχετική ευκολία, συνήθως το όνομα του πακέτου είναι και το όνομα της εφαρμογής.

Άλλος τρόπος που μπορούμε να μαντέψουμε το όνομα του πακέτου που θέλουμε είναι να τρέξουμε την εντολή:

apt-cache search πακέτο1 πακέτο2 κλπ...

Με παρόμοιο τρόπο μπορούμε τόνο να ανανεώσουμε τα πακέτα μας όσο και να τα απεγκαταστήσουμε αν θέλουμε, χρησιμοποιώντας τις εντολές:

sudo apt-get upgrade

και

sudo apt-get remove όνομα_πακέτου

• Δουλεύοντας με αρχεία και φακέλους

Το κέλυφος «κοιτάει» στον τρέχοντα κατάλογο εκτός κι αν του ορίσουμε κάποιον άλλον. Για να δούμε σε ποιόν κατάλογο είμαστε, πληκτρολογούμε την εντολή:

pwd

Για παράδειγμα το gedit είναι ένας πολύ εύχρηστος κειμενογράφος. Η εντολή

gedit όνομα_εγγράφου

Λέει στο gedit να ανοίξει το έγγραφο του οποίου το όνομα ορίσαμε προηγουμένως με την εντολή από τον συγκεκριμένο φάκελο που είμαστε. Αν όμως θέλαμε να ανοίξουμε ένα έγγραφο σε έναν άλλο φάκελο, θα χρειαζόταν να πληκτρολογήσουμε το πλήρες μονοπάτι (path) του αρχείου αυτού. Για παράδειγμα:

gedit /home/poikilh-ulh-blog/Documents/όνομα_εγγράφου

Αν ορίσουμε ένα μονοπάτι (path) που δεν υπάρχει τότε το gedit και όλα τα παρόμοια προγράμματα θα δημιουργήσουν ένα νέο έγγραφο το οποίο θα έχει το όνομα που ορίσαμε στο φάκελο που ορίσαμε στο μονοπάτι, αλλιώς στον τρέχοντα φάκελο, και θα το ανοίξει ώστε να γράψουμε σ' αυτό. Για να δουλέψουμε με αρχεία και φακέλους, θα πρέπει να γνωρίζουμε κάποιες βασικές εντολές:

• cd (change directory) – Το ~ που βρίσκεται αριστερά από το δρομέα αναπαριστά το φάκελο home του κάθε χρήστη, με μονοπάτι /home/όνομα_χρήστη, που είναι ο προεπιλεγμένος φάκελος του Terminal. Για να αλλάξουμε φάκελο και να μεταφερθούμε κάπου αλλού, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την εντολή cd. Για παράδειγμα, εκτελώντας cd / θα μας μεταφέρει στον φάκελο root, το cd Downloads θα μας πάει στο φάκελο Downloads μέσα στον τρέχοντα φάκελο. Δηλαδή αυτή η εντολή θα μας πάει στο φάκελο Downloads, αλλά μόνον αν υπάρχει μέσα στον φάκελο όπου είμαστε. Αντίθετα η εντολή cd /home/όνομα_χρήστη/Downloads θα μας πάει στο φάκελο Downloads από οπουδήποτε και αν βρισκόμαστε, το cd ~ θα μας πάει στον φάκελο home, ενώ το cd .. θα μας πάει στον ακριβώς επάνω φάκελο από εκεί που βρισκόμαστε.
  
  
• ls (list) – Η εντολή ls εμφανίζει τη λίστα με τα περιεχόμενα του τρέχοντος φακέλου. Αν θέλουμε περισσότερες πληροφορίες (μέγεθος, δικαιώματα, κατόχους κλπ) μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την εντολή ls -l.

• mkdir (make directory) – Η εντολή mkdir δημιουργεί ένα νέο φάκελο. Για να τη χρησιμοποιήσουμε χρησιμοποιούμε ως όρισμα το όνομα του φακέλου αν θέλουμε ο νέος φάκελος να δημιουργηθεί μέσα στον τρέχοντα φάκελο, αλλιώς πληκτρολογούμε το πλήρες μονοπάτι αν θέλουμε να δημιουργηθεί κάπου αλλού. Για παράδειγμα η εντολή mkdir new θα δημιουργήσει τον φάκελο new μέσα στον τρέχοντα φάκελο ενώ η εντολή mkdir /home/όνομα_χρήστη/Documents/new θα δημιουργήσει το φάκελο new μέσα στον φάκελο Documents.

• rm (remove) – Η εντολή rm διαγράφει ένα αρχείο. Ως όρισμα παίρνει το όνομα του αρχείου που θέλουμε να διαγράψουμε. Πάλι ισχύει η ίδια λογική με το όνομα ή το μονοπάτι (path) του ονόματος, για παράδειγμα, η εντολή rm example θα διαγράψει το αρχείο example μέσα στον τρέχοντα φάκελο, ενώ η εντολή rm /home/όνομα_χρήστη/Downloads/example θα διαγράψει το αρχείο example από τον φάκελο Downloads.
  
  
• cp (copy) – Η εντολή cp αντιγράφει ένα αρχείο από μία τοποθεσία σε μία άλλη. Παίρνει δύο ορίσματα, την τοποθεσία από την οποία θα πάρει το προς αντιγραφή αρχείο (source) και ως δεύτερο όρισμα την τοποθεσία όπου θα δημιουργήσει το αντίγραφο του αρχείου, τον προορισμό του (destination). Για παράδειγμα, τρέχοντας cp example /home/όνομα_χρήστη/Downloads θα αντιγράψουμε το αρχείο example από τον τρέχοντα φάκελο στον φάκελο Downloads.
  
  
• mv (move) – Η εντολή mv μετακινεί ένα αρχείο από μία τοποθεσία σε μία άλλη. Λειτουργεί με παρόμοιο τρόπο με την εντολή cp, με τη διαφορά ότι με το mv το αρχικό αρχείο αποκόβεται και επικολλάται στη νέα τοποθεσία αντί του να αντιγραφεί. Ομοίως με την εντολή cp παίρνει δύο ορίσματα, την αρχική τοποθεσία του αρχείου και τον προορισμό του. Επίσης ισχύει και πάλι η λογική με τον τρέχοντα κατάλογο ή το πλήρες μονοπάτι σε περίπτωση άλλου φακέλου. Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί και ως μετονομασία. Σε αυτή την περίπτωση απλώς αλλάζουμε το όνομα του προορισμού. Για παράδειγμα εκτελώντας mv παλαιό_όνομα νέο_όνομα θα μετακινήσει το αρχείο παλαιό_όνομα σε νέο_όνομα μέσα στον ίδιο φάκελο, μετονομάζοντάς το.

Αυτές οι εντολές μπορεί να φαίνονται κάπως άχαρες ή και πολύπλοκες στην αρχή και κάποιος εξοικειωμένος με το γραφικό περιβάλλον θα αναρωτιέται γιατί να το κάνει μέσω Terminal όταν μπορεί να τα κάνει όλα αυτά από το γραφικό περιβάλλον. Η διαφορά είναι ότι για κάποιον έμπειρο χρήστη δεν υπάρχει διαφορά στην αποτελεσματικότητα, ενώ έχει κέρδος την αποφυγή κάποιων τυχόν «κρασαρισμάτων» που οφείλονται στο γραφικό περιβάλλον των προγραμμάτων, όπως ο File Manager (είτε Thunar είτε Nautilus). Αν κάποιος πειραματιστεί λιγάκι με την εντολή cd, για να πλοηγηθεί στους φακέλους του υπολογιστή του και να δει τα αρχεία του με την εντολή ls, να δημμιουργήσει φακέλους και να αντιγράψει και διαγράψει αρχεία με τις εντολές mkdir, rm, cp, και mv, σύντομα θα αποκτήσει την άνεση της χρήσης του Terminal ώστε σιγά σιγά να πειραματιστεί με τις πιο σημαντικές και δυναμικές λειτουργίες του.

Να σημειώσουμε ότι στην περίπτωση που κάποιον τον ξενίζει ή τον δυσκολεύει η πληκτρολόγηση των μονοπατιών των αρχείων ή των φακέλων του συστήματος, υπάρχει ένας τρόπος να κάνει τη ζωή του ευκολότερη. Μπορεί να χρησιμοποιεί το πλήκτρο Tab για να συμπληρώνει αυτόματα το όνομα ενός φακέλου, αρχείου ή πακέτου. Για παράδειγμα, όπως προηγουμένως αν θέλαμε να ξεκινήσουμε τον Firefox από το Terminal αν πληκτρολογήσουμε firef και πατήσουμε Tab τότε θα συμπληρώσει τη λέξη firefox ώστε να πατήσουμε Enter και να το τρέξουμε. Αυτό ίσως να μην φαίνεται πως είναι τόσο σπουδαίο, αλλά στην περίπτωση του Chromium, η εντολή είναι chromium-browser αλλά μόνο ένα chrom φτάνει ώστε το Tab να συμπληρώσει το υπόλοιπο. Αντίστοιχα και χρησιμοποιώντας την εντολή sudo apt-get install chrom και πατώντας Tab συμπληρώνει την εντολή sudo apt-get install chromium-browser ώστε να εγκαταστήσουμε τελικά τον Chromium.

Σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να έχουμε πληκτρολογήσει ένα τμήμα του ονόματος, αλλά το κέλυφος να μην κάνει την αναμενόμενη αυτόματη συμπλήρωση, αυτό συμβαίνει γιατί μπορεί να υπάρχουν αρκετά πακέτα ή εντολές που να έχουν κοινά τα στοιχεία ή χαρακτήρες που πληκτρολογήσαμε ως τώρα, οπότε πληκτρολογούμε ένα δύο γράμματα ακόμα ώστε να περιοριστούν οι δυνατοί συνδυασμοί και τελικά να μείνει μόνο το αποτέλεσμα που θέλουμε και να εμφανιστεί το πλήρες όνομα τελικά. Σε αυτό το σημείο κάποιος που θα έχει πειραματιστεί με τις εντολές που είδαμε ως τώρα θα πρέπει να έχει αποκτήσει αρκετή σιγουριά μέσα στο Terminal ώστε να συνεχίσει να μαθαίνει για αυτό και τελικά να φτάσει σε ένα πολύ καλό επίπεδο.

Συνεχίζεται...

Πηγές:

howtogeek.com

Πώς αποκαλύπτουμε προσωπικά δεδομένα άθελά μας στο Facebook

Οι χρήστες του Facebook αποκαλύπτουν προσωπικά τους μυστικά άθελά τους, συμπεριλαμβάνοντας τις σεξουαλικές τους προτιμήσεις, την χρήση ουσιών, και τα πολιτικά τους πιστεύω, μέσω απλώς "like" που κάνουν, σύμφωνα με μία μελέτη του περιοδικού Guardian για την διαδικτυακή ιδιωτική ζωή. Η μελέτη σε δείγμα 58.000 χρηστών του Facebook στις Η.Π.Α. φάνηκε πως μπορούν να εξαχθούν ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα για τους χρήστες της σελίδας κοινωνικής δικτύωσης. Οι αναλυτές μπόρεσαν να ανακαλύψουν με ακρίβεια την φυλή, το IQ, την σεξουαλική προτίμηση, την τυχόν χρήση υποκατάστατων, την προσωπικότητα, τις πολιτικές απόψεις χρησιμοποιώντας μόνο καταγραφές από αντικείμενα και σελίδες που είχαν κάνει "like" στο Facebook, ακόμη κι αν οι χρήστες είχαν επιλέξει να μην εμφανίζονται τα προσωπικά τους στοιχεία. Η έρευνα αυτή αναθεώρησε τις αντιδικίες σχετικά με την ιδιωτική ζωή στην ψηφιακή εποχή και έγειρε νέες ανησυχίες για τον όγκο των προσωπικών δεδομένων που κάποιος μοιράζεται στο διαδίκτυο.

Ο Michal Kosinski, ένας από τους ακαδημαϊκούς που διεξήγαν την έρευνα, είπε πως πίστευε ό,τι οι χρήστες του Facebook θα τρόμαζαν από τα ευρήματα και κάλεσε τους πολιτικούς άρχοντες να παρέμβουν. «Το σημαντικό είναι πως, από τη μία μεριά, είναι καλό που η συμπεριφορά των ανθρώπων είναι προβλέψιμη γιατί αυτό σημαίνει πως το Facebook μπορεί να προτείνει πολύ καλές ιστορίες για την ειδησεογραφία», είπε ο Kosinski, ο επικεφαλής αναλυτής του Cambridge University που δούλεψε με την Microsoft Research στην εν λόγω έρευνα, που εκδόθηκε στα Πρακτικά του περιοδικού της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών (PNAS). «Αλλά το σοκαριστικό είναι ότι μπορείς να χρησιμοποιήσεις τα ίδια δεδομένα για να προβλέψεις τις πολιτικές απόψεις ή τις σεξουαλικές προτιμήσεις. Αυτό είναι κάτι που πολλοί άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν ότι μπορεί να γίνει». Προειδοποίησε ότι συγκεκριμένες πληροφορίες, όπως η σεξουαλικότητα ή οι θρησκευτικές αντιλήψεις, θα μπορούσαν να εξελιχθούν ως απειλή για τη ασφάλεια συγκεκριμένων ατόμων που χρησιμοποιούν το internet, εάν έπεφταν σε λάθος χέρια. «Ο καθένας κάνει Facebook “like”, πλοηγείται σε ιστοσελίδες και κάνει αναζητήσεις εμπιστευόμενος ότι διάφορες εταιρείες που του ζητούν άδεια πρόσβασης σε αυτά τα δεδομένα δεν θα τα χρησιμοποιήσουν για τίποτε πέραν του να προβλέψουν τα γούστα τους σε ταινίες, μουσική κλπ» είπε ο Kosinski. «Αλλά αν ρωτήσεις κάποιον για τις κυβερνήσεις, δεν είμαι σίγουρος ότι οι άνθρωποι θα ήθελαν αυτές να μπορούν να προβλέψουν πράγματα όπως η θρησκεία σεξουαλικές προτιμήσεις, ειδικά σε λιγότερο ειρηνικές ή φιλελεύθερες χώρες».

Οι αναλυτές χρησιμοποίησαν λογισμικό υπολογιστών για να προβλέψουν στοιχεία της προσωπικότητας, αλλά είπαν πως τα ίδια στοιχεία θα μπορούσε να συλλέξει οποιοσδήποτε είναι οικείος με την ανάλυση δεδομένων. Ήταν σε θέση να αντλήσουν «εντυπωσιακά ακριβή» στοιχεία για ανθρώπους παρατηρώντας και καταγράφοντας φαινομενικά αθώα "like", όπως αυτά σε TV show και ταινίες. Είπαν πως μπορούσαν να προβλέψουν εάν άνδρας ήταν ομοφυλόφιλος με 88% ακρίβεια από “like” σε σελίδες όπως "Human Rights Campaign" και "Wicked the Musical", ακόμη και όταν αυτοί οι χρήστες δεν είχαν μοιραστεί ανοιχτά την σεξουαλική τους προτίμηση σε αυτά τα site. Λιγότερο από 5% των ομοφυλοφίλων που πήραν μέρος στην έρευνα είχαν κάνει “like” σε προφανείς σελίδες όπως "Gay Marriage", είπαν οι αναλυτές. Το λογισμικό που χρησιμοποίησαν εντόπιζε με 88% ακρίβεια αν ένας άνδρας χρήστης του Facebook ήταν ή όχι ομοφυλόφιλος ακόμα και όταν το άτομο αυτό επέλεγε να μην αποκαλύψει αυτή την πληροφορία. Είχε επίσης 75% επιτυχία στο να προβλέπει την χρήση ναρκωτικών ουσιών σε χρήστες του Facebook αναλύοντας μόνο δημόσια "like". Τα ευρήματα αυτής της έρευνας θα αναζωπυρώσουν το ενδιαφέρον για το κατά πόσο ιδιωτικές εταιρείες και κυβερνήσεις μπορούν να γνωρίζουν για τους ανθρώπους βάσει των διαδικτυακών τους συνηθειών.

«Ελπίζω οι χρήστες του internet να αλλάξουν τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρονται στα πλαίσια της πλοήγησής τους σε αυτό και να διαλέξουν προϊόντα και υπηρεσίες που σέβονται τη μυστικότητά τους» είπε ο Kosinski. «Εταιρείες όπως η Microsoft και το Facebook εξαρτώνται από χρήστες που θέλουν να χρησιμοποιήσουν τις υπηρεσίες που παρέχουν, αλλά αυτό περιορίζεται όταν ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι χρησιμοποιούν το Facebook». Ιστότοποι όπως το Facebook θα έπρεπε να αναγκάζονται βάσει νόμου να ενημερώνουν τους χρήστες τους ότι ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα τους μπορεί να αποκαλυφθούν ακόμα και με χρησιμοποιώντας την ίδια τεχνολογία που προτείνει σελίδες και νέα ταινιών και μουσικής στο Facebook, συμπλήρωσε. Τα ευρήματα ήρθαν λίγο μετά την ανακοίνωση του Facebook για μία συνεργασία με τέσσερις εταιρείες, από τους μεγαλύτερους πράκτορες δεδομένων παγκοσμίως, που ευελπιστούν να βελτιώσουν την στοχευμένη διαφήμιση του ιστότοπου. Αυτή η κίνηση σημαίνει πως το Facebook θα μπορεί να στοχεύει καλύτερα τις διαφημίσεις του στους χρήστες του με κριτήρια βασισμένα στην online και offline δραστηριότητά τους, συμπεριλαμβανομένης της τοποθεσίας τους και τα κεντρικά μαγαζιά όπου ψωνίζουν συνήθως. Το Facebook αρνήθηκε να σχολιάσει την έρευνα.

Χαρακτηριστικά της προσωπικότητας και προβλέψιμα “like”, σύμφωνα με την έρευνα:

High IQ

The Godfather

Lord of the Rings

The Daily Show

Low IQ

Harley Davidson

I Love Being A Mom

Tyler Perry

Emotional stability – neurotic

Emo

Dot Dot Curve

So So Happy

Emotional stability – calm and relaxed

Business administration

Climbing

Getting Money

Homosexual males

Wicked the Musical

No H8 Campaign

Human Rights Campaign

Homosexual Females

Not Being Pregnant

The L Word

Sometimes I Just Lay In Bed and Think About Life

Parents separated at 21

I'm Sorry I Love You

Never Apologize For What You Feel

It's Like Saying Sorry For Being Real

When Ur Single, All U See Is Happy Couples N Wen Ur In A Relationship All U See Is Happy Singles

Parents did not separate at 21

Apples To Apples: The Helen Keller Card

Gene Wilder

Making Dirty Innuendos Out Of Perfectly Innocent Things

Πηγή:

The Guardian

Πως εγκαθιστούμε διάσημες παραλλαγές των Ubuntu χωρίς πλήρη εγκατάσταση

Όπως είδαμε στο προηγούμενο άρθρο, υπάρχει μία πλειάδα διαφορετικών παράγωγων διανομών των Ubuntu οι οποίες έχουν αναπτυχθεί κατά καιρούς για να εξυπηρετήσουν συγκεκριμένους σκοπούς και ανάγκες της κοινότητας των χρηστών Ubuntu. Πλέον δεν χρειάζεται κανείς να κάνει εκ νέου εγκατάσταση ενός ολόκληρου λειτουργικού για να έχει πρόσβαση σε αυτές τις διαφορετικές εκδόσεις, αλλά διατηρώντας την αρχική του εγκατάσταση να προσθέσει με τη μορφή συνεδριών (session) περισσότερες επιφάνειες εργασίας διατηρώντας το ίδιο bash και kernel.

Τις περισσότερες περιπτώσεις η διαδικασία είναι πολύ απλή και το μόνο που χρειαζόμαστε είναι να τρέξουμε μια απλή εντολή λήψης και εγκατάστασης κάποιου πακέτου, όπως θα κάναμε για ένα οποιοδήποτε πρόγραμμα ή εφαρμογή. Σε ελάχιστες περιπτώσεις (πχ Linux Mint) ίσως χρειαστεί πρώτα να προσθέσουμε την αποθήκη (repository) σχετικών πακέτων στην λίστα με τις πηγές (sources.list) του Λειτουργικού μας. Κατ' αρχάς χρειάζεται να ανοίξουμε ένα Terminal. Στην περίπτωση που δεν έχουμε μία συντόμευσή του στην επιφάνεια εργασίας στο Unity ή κάπου αλλού, μπορούμε να το ανοίξουμε κάνοντας click στον launcher (το εικονίδιο με το λογότυπο των Ubuntu) και γράφοντας Terminal. Το μόνο που έχουμε να κάνουμε τώρα είναι να πληκτρολογήσουμε μία εντολή λήψης και εγκατάστασης πακέτου.

Στις ακόλουθες εντολές ο κωδικός που θα μας ζητηθεί να εισάγουμε είναι ο κωδικός με τον οποίο εισερχόμαστε στα Linux ως χρήστες (αυτός που χρησιμοποιούμε στο login):

• Για τα Linux Mint: πρέπει πρώτα να προσθέσουμε την αποθήκη, οπότε πληκτρολογούμε την ακόλουθη εντολή στο Terminal και πατάμε Enter

sudo add-apt-repository ppa:merlwiz79/cinnamon-ppa

Τώρα έχουμε πρόσβαση στα πακέτα αυτά. Εν συνεχεία κάνουμε μία ενημέρωση (update) στη λίστα με τις αποθήκες πακέτων ώστε να ενημερωθεί το Λειτουργικό μας για την αλλαγή που κάναμε μόλις. Πληκτρολογούμε αυτήν την εντολή και στη συνέχεια πατάμε Enter.

sudo apt-get update

Τώρα είμαστε πλέον έτοιμοι να εγκαταστήσουμε το περιβάλλον επιφάνειας εργασίας των Linux Mint. Πληκτρολογούμε την ακόλουθη εντολή και πατάμε Enter.

sudo apt-get install cinnamon cinnamon-session cinnamon-settings

Πατάμε y ως απάντηση στο ερώτημα που μας θέτει και είμαστε έτοιμοι. Αφού τελειώσει η εγκατάσταση, το μόνο που έχουμε να κάνουμε για να απολαύσουμε το νέο μας περιβάλλον είναι μία έξοδος (logout) και κατά την είσοδο να αλλάξουμε τη συνεδρία (session) που θα ξεκινήσουμε σε Cinnamon.

• Για τα Kubuntu: Η διαδικασία εδώ είναι πιο απλή καθώς το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να πληκτρολογήσουμε σε ένα Terminal την παρακάτω εντολή, να πατήσουμε Enter και στην ερώτηση που θα μας κάνει αν θέλουμε να εγκαταστήσουμε τα Kubuntu να απαντήσουμε y.

sudo apt-get install kubuntu-desktop

Όπως και πριν, αφού τελειώσει η εγκατάσταση, θα χρειαστεί να εξέλθουμε (logout) και να επιλέξουμε ως συνεδρία (session) την KDE.

• Για την έκδοση του GNOME 2, MATE: εδώ τα πράγματα είναι λίγο πιο περίπλοκα, αλλά οι νοσταλγοί των παλαιότερων εκδόσεων Ubuntu, προ του Unity, θα ενθουσιαστούν. Πρώτα πρέπει να προσθέσουμε πάλι στη λίστα των πηγών πακέτων μας (sources.list) μία αποθήκη (repository). Για να το κάνουμε αυτό πληκτρολογούμε την ακόλουθη εντολή και πατάμε Enter.

sudo add-apt-repository ppa:nilarimogard/webupd8

Στη συνέχεια πρέπει και πάλι να ανανεώσουμε τη λίστα μας, ενημερώνοντας το Λειτουργικό μας για την αλλαγή. Πληκτρολογούμε την ακόλουθη εντολή και πατάμε Enter.

sudo apt-get update

Εν συνεχεία εγκαθιστούμε το κλειδί αρχείων MATE (MATE archive's key). Πληκτρολογούμε την ακόλουθη εντολή και πατάμε Enter:

sudo apt-get install mate-archive-keyring

Και τελικά για το περιβάλλον επιφάνειας εργασίας, πληκτρολογούμε την παρακάτω εντολή και πατάμε Enter.

sudo apt-get install mate-core

Αφού ολοκληρωθεί η εγκατάσταση θα πρέπει να βγούμε από την τρέχουσα συνεδρία και να επιλέξουμε την MATE ως νέα συνεδρία εισόδου.

• Για το Xfce: η διαδικασία είναι πολύ απλή, απλώς πληκτρολογούμε την ακόλουθη εντολή και πατάμε Enter.

sudo apt-get install xubuntu-desktop

Εν συνεχεία βγαίνουμε από την τρέχουσα συνεδρία και επιλέγουμε ως νέα συνεδρία την Xfce.

• Για τα Lubuntu: πληκτρολογούμε την παρακάτω εντολή και πατάμε Enter.
  sudo apt-get install lubuntu-desktop
  
  
  Στη συνέχεια μας δίνεται η δυνατότητα να επιλέξουμε ανάμεσα σε τέσσερις διαφορετικές νέες συνεδρίες, την πλήρη Lubuntu, την Openbox (ως εναλλακτική), την Lubuntu Netbook (την ελαφριά έκδοση των Lubuntu ειδικά σχεδιασμένη για να τρέχει σε Netbook) και την LXDE, που είναι μόνο το περιβάλλον επιφάνειας εργασίας LXDE.

Έχουμε επίσης τη δυνατότητα να εγκαταστήσουμε μόνο το περιβάλλον εργασίας LXDE (στην περίπτωση που δεν θέλουμε να έχουμε και τις τέσσερις διαφορετικές εκδόσεις των LXDE ταυτόχρονα εγκατεστημένες) με την εντολή:

sudo apt-get install lxde

Πηγή:

How-To Geek

Τα περιβάλλοντα της επιφάνειας εργασίας των Ubuntu

Υπάρχει μια πληθώρα διανομών Linux, αλλά υπάρχει επίσης και μια πληθώρα επιλογών από διανομές που βασίζονται σε άλλες διανομές Linux. Η επίσημη έκδοση της διανομής Ubuntu που χρησιμοποιεί το περιβάλλον εργασίας Unity, είναι μόνο ένας από τους πολλούς τρόπους να χρησιμοποιήσει κανείς τα Ubuntu.

Οι περισσότερες από αυτές τις επιλογές υποστηρίζονται επισήμως από την Canonical, την εταιρεία πίσω από τα Ubuntu. Κάποιες, όπως το Ubuntu GNOME Remix και το Linux Mint, δεν είναι επίσημες. Κάθε μία περιλαμβάνει διαφορετικό περιβάλλον επιφάνειας εργασίας, με διαφορετικά προεγκατεστημένα προγράμματα, αλλά το βασικό σύστημα είναι το ίδιο, με εξαίρεση τα Linux Mint.

Μπορεί κανείς να δοκιμάσει όλες αυτές τις παράγωγες διανομές χρησιμοποιώντας τα κατάλληλα live CD τους, χωρίς να χρειαστεί να τα εγκαταστήσει, απλώς καίγοντας ένα bootable CD, και ξεκινώντας τον υπολογιστή από αυτό. Το να δοκιμάσει κανείς τα διάφορα διαφορετικά περιβάλλοντα επιφάνειας εργασίας είναι ο καλύτερος τρόπος να βρει κανείς αυτό που του ταιριάζει καλύτερα.

Kubuntu

Τα Kubuntu είναι τα Ubuntu με την KDE επιφάνεια εργασίας αντί του Unity. Ενώ τα Ubuntu ξεκίνησαν σαν διανομή με το GNOME περιβάλλον, τα Kubuntu ξεκίνησαν με το KDE. Ιστορικά, το KDE είναι το δεύτερο πιο δημοφιλές περιβάλλον επιφάνειας εργασίας για τα Linux.

To Kubuntu περιλαμβάνει λογισμικό γραμμένο με το QT toolkit αντί του GTK, το οποίο ταιριάζει καλύτερα στις KDE επιφάνειες εργασίας. Είναι όμως δυνατόν να τρέξει κανείς εφαρμογές των Kubuntu στα Ubuntu και αντιστρόφως. Απλώς μερικές φορές μπορεί να φαίνονται λίγο «εκτός τόπου». Ο Rekonq είναι ο προεπιλεγμένος φυλλομετρητής (web browser) στα Kubuntu, αλλά ο Firefox ή ο Chromium μπορούν εύκολα να εγκατασταθούν.

Xubuntu

Τα Xubuntu χρησιμοποιούν το XFCE, το οποίο είναι σχεδιασμένο να είναι ένα πολύ ελαφρύ περιβάλλον επιφάνειας εργασίας. Σαν το Ubuntu Unity και το GNOME, χρησιμοποιεί και αυτό το GTK, οπότε έρχεται με τις περισσότερες προεγκατεστημένες εφαρμογές του κοινές με τα Ubuntu.

Κάποιοι χρήστες, συμπεριλαμβανομένου και του δημιουργού των Linux, Linus Torvalds, προτιμούν το XFCE από το GNOME και το Unity γιατί παρέχει μια πιο παραδοσιακή εμπειρία στους χρήστες του.

Lubuntu

Το Lubuntu χρησιμοποιεί την LXDE επιφάνεια εργασίας, που είναι ακόμη πιο ελαφριά από την ελαφριά XFCE επιφάνεια εργασίας που χρησιμοποιεί το Xubuntu. Το Lubuntu είναι σχεδιασμένο να είναι ένα γρήγορο και πανάλαφρο λειτουργικό σύστημα με μινιμαλιστικό περιβάλλον επιφάνειας εργασίας και ελαφριές εφαρμογές. Είναι ιδανικό για χρήστες παλαιότερων υπολογιστών που δεν μπορούν να συμβαδίσουν με τις νεότερες, βαρύτερες σχετικά, διανομές Linux.

Ubuntu Studio

Το Ubuntu Studio περιγράφεται ως μια «δωρεάν, ανοιχτή και δυνατή πλατφόρμα ώστε οι δημιουργικοί άνθρωποι να δημιουργήσουν» (“free, open, and powerful platform for creative people to create their art”). Κι αυτό χρησιμοποιεί την XFCE επιφάνεια εργασίας. Το βασικό του πλεονέκτημα είναι πως έρχεται με μια ευρεία γκάμα προγραμμάτων επεξεργασίας ήχου, γραφικών, φωτογραφίας και εκτυπώσεων προεγκατεστημένα. Επίσης προσφέρει πλήρη πρόσβαση στο σύνολο των αποθηκών λογισμικού (repositories) των Ubuntu, έτσι το Ubuntu Studio μπορεί να είναι πιο άνετο από άλλες παραλλαγές των διανομών Linux που δεν έχουν πρόσβαση σε αυτή τη βιβλιοθήκη αποθηκών.

Edubuntu

To Edubuntu ονομαζόταν παλαιότερα «Η Εκπαιδευτική Έκδοση των Ubuntu». Είναι ένα παράγωγο των Ubuntu σχεδιασμένο για αίθουσες διδασκαλίας και για παιδιά. Χρησιμοποιεί το περιβάλλον Unity και περιλαμβάνει το Linux Terminal Server Project (LTSP) που επιτρέπει την προσπέλαση εφαρμογών που τρέχουν σε server, επιτρέποντας στα μηχανήματα Edubuntu να χρησιμοποιούνται ως πολύ ελαφρείς client. Επίσης περιλαμβάνει πολλά εκπαιδευτικά προγράμματα.

Ubuntu GNOME Remix

Το Ubuntu χρησιμοποιούσε παλαιότερα το GNOME 2 στις επίσημες εκδόσεις του, πριν το Unix. Όταν εκδόθηκε το GNOME 3, τα Ubuntu ξεκίνησαν να χρησιμοποιούν το Unity, παρ' όλο που πολλές από τις εφαρμογές είναι φτιαγμένες στο GNOME. Το Ubuntu GNOME Remix είναι μια ανεπίσημη έκδοση του Ubuntu που χρησιμοποιεί το κέλυφος GNOME αντί του Unity. Επίσης περιλαμβάνει κι άλλες εφαρμογές του GNOME από προεπιλογή, όπως τον φυλλομετρητή Epiphany αντί του Firefox. Είναι σχεδιασμένο για ανθρώπους που θέλουν να χρησιμοποιούν το τελευταίο GNOME περιβάλλον στα Ubuntu τους. Παρατηρώντας επίσης το screenshot βλέπουμε πως δεν διαφέρει και πολύ από αντίστοιχες GNOME διανομές, όπως το Fedora 17.

Linux Mint

Τα Linux Mint ξεκίνησαν ως ένα παράγωγο των Ubuntu, αλλά έχουν εξελιχθεί σε ένα διακριτό project πλέον, το οποίο πλέον θεωρείται ανεξάρτητη διανομή Linux. Παρ' όλ' αυτά, τα Linux Mint βασίζονται στα Ubuntu, μολονότι υπάρχει και διανομή των Linux Mint που βασίζεται στα Debian (η Linux Mint Debian Edition). Δεν υποστηρίζεται επίσημα από τα Ubuntu, αλλά είναι μια πολύ διαδεδομένη διανομή.

Τα Linux Mint προσφέρουν πολλά περιβάλλοντα επιφάνειας εργασίας, συμπεριλαμβανομένων των MATE (ένα παρακλάδι του κλασικού GNOME 2) και το Cinnamon (ένα παρακλάδι του GNOME 3 που στοχεύει στο να είναι ένα πιο παραδοσιακό περιβάλλον).

Πηγή:

How to Geek

Τέρατα: Το Τέρας του Loch Ness κι άλλα θαλάσσια τέρατα

Στο προηγούμενο άρθρο είδαμε γιατί ο άνθρωπος έχει την ανάγκη να δημιουργήσει με τη φαντασία του Τέρατα μυθικών διαστάσεων και να τα συνδέσει είτε με τον ίδιο του τον εαυτό είτε με αρχέγονους τρόμους που τον στοιχειώνουν. Συνεχίζοντας την προσπάθεια καταγραφής των τεράτων αυτών, αυτή τη φορά ασχολούμαστε με την δεύτερη κατηγορία που θίξαμε την προηγούμενη φορά, αυτήν των τεράτων των λιμνών και των βυθών της θάλασσας.

Το Τέρας του Loch Ness κι άλλα τέρατα λιμνών

Το 1936, ο παραγωγός ταινιών Malcolm Irvine κινηματογράφησε ένα σκοτεινό όγκο, περίπου 10 μέτρων σε μήκος να κινείται αργά κατά μήκος της λίμνης Ness στην Σκωτία και πίστευε πως είχε βρει επιτέλους πειστήρια πως το διασημότερο τέρας του κόσμου όντως υπάρχει στην ίδια αυτή λίμνη που το είχαν πρωτοδεί τον 5ο αιώνα. Με αυτό το σύντομο φιλμ, η μανία αναζήτησης της Nessie αναζωπυρώθηκε και από τότε δεν υποχώρησε, αντιθέτως φαίνεται να μεγαλώνει χρόνο με το χρόνο. Και παρά τις προθέσεις του Irvine η εικονοληψία του δεν έβαλε τέλος στην αντιδικία για την ύπαρξη ή μη του πλάσματος.

Οι θεάσεις της Nessie την παρουσιάζουν συνήθως σαν ένα πλάσμα με μακρύ λαιμό, σαν τα προϊστορικά Σαυρόποδα, την οικογένεια των τεραστίων διαστάσεων δεινοσαύρων με τους μακρείς λαιμούς, και λαμβάνουν χώρα από τότε που πρώτη φορά η Αγ. Κολούμπα κατέγραψε για πρώτη φορά την οπτική της επαφή με το πλάσμα αυτό το 565 μ. Χ. και σχεδόν δύο εκατομμύρια τουρίστες συρρέουν στην Σκωτία κάθε χρόνο με απώτερο σκοπό να καταφέρουν να δουν οι ίδιοι και να φωτογραφήσουν ή κινηματογραφήσουν το απατηλό αυτό πλάσμα. Τις τελευταίες δεκαετίες εθελοντές παρατηρητές δουλεύουν με βάρδιες από τα μέσα Μαΐου μέχρι τα μέσα Οκτωβρίου. Κάθε εθελοντής είναι εξοπλισμένος με ημερολόγιο, κιάλια, και βιντεοκάμερες με τηλεφακούς.

Θα μπορούσε άραγε ένα προϊστορικό πλάσμα να ζει σε μια λίμνη της Σκωτίας; η λίμνη Ness είναι σίγουρα αρκετά μεγάλη και αρκετά βαθειά, έχει μήκος 35χιλιόμετρα και μέσο βάθος 140 μέτρα περίπου διπλάσιο από αυτό της Βορείου Θάλασσας στην οποία εκχύνεται μέσω του ποταμού Ness στην ανατολική της όχθη. Πέντε ποτάμια και 50 ορεινά ρυάκια, με τη σειρά τους, εκχύνονται στη λίμνη Ness, που δεν παγώνει ποτέ και σπάνια στρώνει χιόνι στις όχθες της ή κοντά. Η θερμοκρασία της μένει σχετικά σταθερή, στους 5,5^oC, χειμώνα καλοκαίρι.

Μία από τις πιο παραδεκτές θεάσεις του τέρατος του Loch Ness έγιναν στα μέσα της δεκαετίας του 1960, από τον Tim Dinsdale, μέλος του Τμήματος Αέριας Αναγνώρισης του Υπουργείου Αμύνης (Defense Ministry’s Joint Air Reconnaissance Center (JARIC)), που είπε πως ένα πράγμα μήκους 3 - 4 μέτρων που φωτογράφησε κινούνταν με ταχύτητα 10 κόμβων «ήταν σχεδόν σίγουρα ζωντανό». Τον Ιανουάριο του 1966 η Βασιλική Αεροπορία (RAF) διέταξε την ανάλυση του φιλμ του Dinsdale δηλώνοντας πως η κίνηση του νερού από την «καμπούρα» του πλάσματος υποδείκνυε πως το αντικείμενο κινούνταν με 15 χιλιόμετρα την ώρα. Κατόπιν πολλών τεχνικών συζητήσεων για το σχετικό μέγεθος και προοπτική του «μαύρου στερεού, περίπου τριγωνικού σχήματος» (η καμπούρα) και μία σύγκριση με το άγνωστο πλάσμα με κινητήρα που κινούνταν στην ίδια περιοχή (που κινηματογραφήθηκε αμέσως αφού είχε περάσει κολυμπώντας το πλάσμα), η RAF αποφάνθηκε πως το αντικείμενο «δεν ήταν ένα όχημα επιφανείας». Επίσης πως: «Μπορεί κανείς να θεωρήσει πως είναι ένα οποιοδήποτε είδος υποβρυχίου οχήματος για διάφορους λόγους, το οποίο οδηγεί στο συμπέρασμα πως είναι ένα αυτοκινούμενο αντικείμενο».

Την άνοιξη του 1968, ο David James, ένα πρώην μέλος του Βρετανικού Κοινοβουλίου και επικεφαλής του Γραφείου Έρευνας των Φαινομένων της λίμνης Ness, δήλωσε ότι κατά τις έρευνες του γραφείου έπρεπε να ξεκαθαριστεί πως κανένα τέρας δεν είχε ζήσει στη λίμνη εδώ και μερικές χιλιάδες χρόνια. Αυτό που ερευνούσε το γραφείο ήταν η πιθανότητα ένα άγνωστο πλάσμα «να αναπαράγεται και να εξελίσσεται όπως κάθε άλλο είδος αποκομμένο από την θάλασσα για πέντε με επτά χιλιάδες χρόνια». Το Γραφείο Έρευνας των Φαινομένων της λίμνης Ness επίσης ήθελε να ξεκαθαρίσει ένα πράγμα: «Υπάρχει κάτι στη λίμνη, πολλά αξιόπιστα άτοα έχουν δει πολλά, με πολύ λίγες πιθανότητες σύμπτωσης, συνενοχής ή εξορκισμού για να θεωρήσουμε το όλο θέμα σαν αποκύημα της φαντασίας κάποιου».

Το 1968, ο Dr. Roy P. Mackal, του Πανεπιστημίου του Σικάγο, βιολόγος και επικεφαλής του παραρτήματος του γραφείου στις Η.Π.Α., έλαβε μία τριετή χορηγία από την Εταιρεία Εκπαιδευτικών Επιχειρήσεων του Σικάγο η οποία συμπεριλάμβανε τις υπηρεσίες και το υποβρύχιο του Dan Taylor. Παρ' όλο που η αποστολή είχε προηγμένο φωτογραφικό εξοπλισμό, αξεσουάρ βιοψίας και άλλα προηγμένα υλικά για τη διεξαγωγή έρευνας, τα σκοτεινά καφετί νερά της λίμνης καθιστούσαν όλο τον εξοπλισμό σχετικά άχρηστο. Ο Mackal θεωρούσε πως το είδος του πλάσματος που πιο πιστά ανταποκρίνεται στο πλήθος των περιγραφών, στοιχείων και φωτογραφιών που είχαν συγκεντρωθεί από τους αναλυτές, τους αυτόπτες μάρτυρες έπρεπε να είναι κάποιο είδος θαλάσσιου θηλαστικού το οποίο θα μπορούσε να ζει πλέον των 50 μοιρών βόρειο πλάτος. Ο Dan Taylor του Hardeeville, της Νότιας Καρολίνα συνόδευσε τον Mackal στην αποστολή του το 1969 προς αναζήτηση της Nessie που χορηγούσε η Εταιρεία Εκπαιδευτικών Επιχειρήσεων, εκδότες του βιβλίου “World Book Encyclopedia”. Είχε επιλέξει να γίνει μέλος της αποστολής εξ' αιτίας των γνώσεών του στα υποβρύχια και επίσης κατείχε ένα μικρό υποβρύχιο το οποίο το είχε κατασκευάσει ειδικά για σκοτεινά νερά, σαν αυτά της λίμνης Ness. Ήταν σε ένα από τα τελευταία του περάσματα στη λίμνη όταν ο Taylor συνάντησε τη Nessie. Το υποβρύχιο βρισκόταν σε βάθος περίπου 85 μέτρων όταν ένιωσε το όχημα να γυρίζει αφύσικα, «όπως ένας λεπτοδείκτης ενός ρολογιού όταν τον γυρίζει προς τα πίσω ένα δάχτυλο», κατά τα λεγόμενά του στον δημοσιογράφο J. R. Moehringer των Τάιμς του Λος Άντζελες (16 Αυγούστου 1998). Ο Taylor ήξερε πως κάτι είχε σπρώξει το υποβρύχιο προς τα πίσω και το είχε γυρίσει, αλλά δεν του πέρασε απ' το μυαλό πως ήταν η Nessie μέχρι που αναδύθηκε. Ο D. Gordon Tucker, επικεφαλής του Τμήματος Ηλεκτρονικής Μηχανικής του Πανεπιστημίου του Μπέρμιγχαμ και μία ομάδα ειδικών στα σόναρ είχαν καλύτερη τύχη στην αναζήτηση της Nessie στα θολά νερά της λίμνης με τον ειδικό εξοπλισμό που είχαν κατασκευάσει. Κατά τη διάρκεια ενός αριθμού αποστολών στη λίμνη στο διάστημα 1968 – 1970 και σαρώνοντας με το σόναρ η μελέτη του Tucker φάνηκε να δίνει στοιχεία πως μία οικογένεια τεράτων όντως κατοικεί στη λίμνη. Σε μια περίοδο 13 λεπτών ο Tucker δήλωσε πως ηχώ από το σόναρ σκιαγράφησαν μεγάλα αντικείμενα να κινούνται υποθαλάσσια. Ένα τεράστιο αντικείμενο καταγράφηκε να κολυμπά με ταχύτητα 25 χιλιομέτρων την ώρα και να βυθίζεται με ρυθμό 150 μέτρων το λεπτό. «Από τα στοιχεία που έχουμε», κατέληξε, «υπάρχει κάποιο είδος ζωής μέσα στη λίμνη που η συμπεριφορά του είναι δύσκολο να αποδοθεί σε ψάρια».

Το 1971, ο Bob Rines, ένας παγκοσμίου φήμης κάτοχος διπλώματος ευρεσιτεχνίας φυσικός και μηχανικός είδε την Nessie με τα μάτια του. Στη μέση της λίμνης τα κιάλια του εστίασαν καθαρά στο πλάσμα για δέκα λεπτά, είδε κάτι που έμοιαζε να είναι η ράχη ενός ελέφαντα. Αποπέμπει τους σκεπτικιστές που λένε πως είδε μόνο ένα κοπάδι ψάρια ή μια οπτική απάτη. Είναι εξοικειωμένος με τα πλάσματα των μεγάλων βαθών. Ήταν η πρωτοποριακή έρευνά του που βοήθησε να βρεθεί ο Τιτανικός. Το 1972, ο Rines έστησε μία ηχητική σκηνή κάτω από την επιφάνεια των νερών της λίμνης, σχεδιασμένη να εκπέμπει φως και να εκκινεί μία κάμερα όποτε ένα μεγάλο αντικείμενο περνούσε από το σταθμό. Το 1975, η κάμερα, ρυθμισμένη να τραβάει ένα καρέ κάθε 45 δευτερόλεπτα, έπιασε την εικόνα ενός πλάσματος που πιστεύει πως απεικονίζει έναν πλησιόσαυρο, ένα θαλάσσιο ερπετό, σύγχρονο των δεινοσαύρων, που ανέπνεε αέρα το οποίο θα έπρεπε να έχει εξαφανιστεί εδώ και 65 εκατομμύρια χρόνια.

Τον Μάρτιο του 1998 ο Σκοτσέζος πωλητής ζωοτροφών Richard White κέρδισε το βραβείο των 825 δολαρίων για την καλύτερη φωτογραφία του Τέρατος του Loch Ness της χρονιάς. Ο White κατευθυνόταν προς το χωριό Foyers, πάνω από τη λίμνη, όταν παρατήρησε μία παράξενη διαταραχή στα νερά στα μισά της απόστασης προς το Κάστρο Urquhart στην αντίθετη όχθη. Σταμάτησε να ρίξει μια ματιά, έπιασε την κάμερά του και άρχισε να τραβάει φωτογραφίες του τέρατος στο νερό. Ο Gary Campbell, πρόεδρος του επίσημου Φαν Κλαμπ του Τέρατος του Loch Ness, ανακήρυξε τις φωτογραφίες της Nessie του White ως τις καλύτερες που είχε δει ποτέ. Το γεγονός πως οι επιστήμονες με τη χρήση τεχνικών ανάλυσης των φωτογραφιών με τη χρήση του Η/Υ δεν κατάφεραν να δουν τι ακριβώς έδειχναν οι φωτογραφίες, μόνο προσθέτουν κι άλλο μυστήριο στην ύπαρξη του πλάσματος λέει ο Campbell. Παρ' όλο που η Nessie είναι το μακράν διασημότερο από τα τέρατα που κατοικούν σε λίμνες και λιμνοθάλασσες, υπάρχουν αναφορές για εξ' ίσου μεγάλα και παράξενα υδρόβια πλάσματα σε λίμνες ανά τον κόσμο.

Θαλάσσια Ερπετά

«Κάθε βλάκας μπορεί να δυσπιστεί στην ύπαρξη των θαλάσσιων ερπετών» σχολίασε ο Archie Willis, εκδότης εφημερίδας της Βικτόρια της Βρετανικής Κολομβίας το 1933. η διακήρυξη του Willis ήρθε ως αγκάθι στα πλευρά των σκεπτικιστών που γελούσαν με τις εκατοντάδες αυτόπτες μάρτυρες που ορκίζονταν πως είχαν συναντήσει ένα μεγάλο πλάσμα σαν τεράστιο φίδι να κολυμπά στα νερά του Ειρηνικού στην Βορειοδυτική ακτή των Η.Π.Α. Ο Willis βάπτισε το πλάσμα «Καδβορόσαυρο»(από το όνομα του λιμανιού Cadboro, της ακτής της Βικτόρια) και το όνομα παρέμεινε.

Το πλάσμα αυτό με το μακρύ φιδίσιο κορμί και το αλογόμορφο κεφάλι, καμπούρες στην ράχη του και την εκπληκτική ταχύτητα κολύμβησής του που μπορεί να φτάσει τους 40 κόμβους, είναι μέρος των παράκτιων θρύλων από την Αλάσκα ως το Όρεγκον για εκατοντάδες χρόνια. Παρ' όλο που τα νερά του Βορειοδυτικού Ειρηνικού συνορεύουν με μια από τις μεγαλύτερες τάφρους του πλανήτη – όπου σχεδόν κάθε τεράστιο θαλάσσιο τέρας θα μπορούσε να κατοικεί – ο μεγαλύτερος αριθμός θεάσεων Καδβορόσαυρου έχουν πραγματοποιηθεί στα νερά κοντά στο Βανκούβερ και την βόρεια περιοχή της Ολυμπίας.

Στο βιβλίο του “Cadborosaurus: Survivor of the Deep (2000)”, ο βιολόγος Dr. Edward L. Bousfield από το Βανκούβερ και ο Dr. Paul H. Leblond, καθηγητής Ωκεανογραφίας στο Πανεπιστήμιο της Βρετανικής Κολομβίας, περιγράφουν το πλάσμα ως ένα κλασσικό θαλάσσιο τέρας, με ευέλικτο φιδίσιο κορμί, έναν μακρύ λαιμό που καταλήγει σε ένα κεφάλι που μοιάζει με αυτό ενός αλόγου ή μιας καμηλοπάρδαλης, την παρουσία πτερυγίων, όμοιων με των δελφινιών και των φαλαινών, και μία ουρά σαν αυτών που πιθανώς φέρει και ακίδες.

Όταν το πλήρωμα της θαλαμηγού Βαλχάλα είδε ένα θαλάσσιο τέρας κοντά στην Parahiba, στη Βραζιλία στις 7 Δεκεμβρίου του 1905, ήταν τυχεροί που είχαν στο πλήρωμά τους τους E. G. B. Meade-Waldo και Michael J. Nicoll, δύο ειδήμονες φυσιοδίφες, μέλη της Βρετανικής Ζωολογικής Κοινωνίας που έπαιρναν μέρος σε μία επιστημονική αποστολή στον Νότιο Ατλαντικό και Ινδικό Ωκεανό. Ο Meade-Waldo ετοίμασε μία αναφορά με το που είδαν το πλάσμα, την οποία παρουσίασε στην Κοινωνία στην συνάντησή τους στις 19 Ιουνίου του 1906. στην αναφορά του, είπε πως στην αρχή του έκανε εντύπωση ένα μεγάλο καφέ πτερύγιο που ξεπρόβαλε από το νερό, χρώματος σκούρου φαιοπράσινου, με πτυχώσεις στην άκρη». Το πτερύγιο του πλάσματος ήταν του εντυπωσιακού μεγέθους των 2 μέτρων σε μήκος και «προέβαλε από 45 μέχρι 70 εκατοστά από το νερό». Κάτω από το νερό και στο πίσω μέρος του πτερυγίου ο ζωολόγος είπε πως διέκρινε «το σχήμα ενός εκπληκτικού σώματος. Ένα μεγάλο κεφάλι και ένα μακρύ λαιμό που δεν ακουμπούσαν το πτερύγιο στο νερό, αλλά έβγαιναν από το νερό μπροστά του σε απόσταση, σίγουρα μεγαλύτερη από 45 εκατοστά, ίσως περισσότερο. Ο λαιμός φαινόταν να είναι σε πάχος όσο ένα σώμα αδύνατου ανθρώπου και 2,5 με 3 μέτρα ήταν έξω από το νερό». Το κεφάλι, σύμφωνα με την έγκριτη παρατήρηση του Meade-Waldo, είχε «μια πολύ χελωνοειδή εμφάνιση, όπως και τα μάτια του. Κινούσε το λαιμό του από τη μια μεριά στην άλλη με πολύ παράξενο τρόπο, το χρώμα του κεφαλιού και του λαιμού ήταν σκούρο καφέ από πάνω και ασπριδερό από κάτω». Ο Meade- Waldo δήλωσε επίσης πως αφ' ότου είδε το πλάσμα, είχε αντανακλάσεις κατά μήκος του σώματός του, με αποτέλεσμα να είναι «πιθανότατα πολύ μεγαλύτερο απ' όσο φαινόταν στην αρχή».

Ο Nicoll μίλησε για το περιστατικό με το θαλάσσιο τέρας δύο χρόνια αργότερα στο βιβλίο του “Three Voyages of a Naturalist”: «Νιώθω σίγουρος πως το πλάσμα δεν ήταν ερπετό, αλλά θηλαστικό. Η γενική εμφάνισή του, ειδικά η μαλακή όψη του πτερυγίου του, σχεδόν σαν από λάστιχο, δίνει αυτή την εντύπωση». Ανοικτά της ακτής του Ατλαντικού της Βορείου Αμερικής, υπάρχει ένα πλάσμα το οποίο κάνει περιοδικές επισκέψεις στην περιοχή του Ακρωτηρίου Άννα και το Γκλούστερ (Gloucester) της Μασαχουσέτης, για περισσότερα από 340 χρόνια. Ένας Άγγλος, ονόματι John Josselyn, ο οποίος γυρνούσε στο Λονδίνο έκανε την πρώτη παρατήρηση του πλάσματος καθώς κείτονταν «στριφογυριστό σαν καλώδιο» σε ένα βράχο του Ακρωτηρίου Άννα. Οι ναύτες θα το σκότωναν, αλλά δύο ιθαγενείς ναύτες διαμαρτυρήθηκαν, λέγοντας πως όλοι οι επιβαίνοντες θα ήταν σε κίνδυνο τρομερών αντιποίνων εάν πείραζαν το θαλάσσιο πλάσμα.

Στις 6 Αυγούστου του 1817, ο Amos Lawrence, ιδρυτής των μύλων που φέρουν το όνομά του, είδε το θαλάσσιο πλάσμα και έστειλε μία προκήρυξη για το γεγονός. Ο συνταγματάρχης Thomas H. Perkins, ένας από τους πιο πλούσιους ανθρώπους της Βοστόνης, επίσης κατέθεσε για την αλήθεια της ύπαρξης του τεράστιου ερπετού, δηλώνοντας πως ήταν περί τα 13 μέτρα σε μήκος με ένα μονό κέρατο, 22 – 30 εκατοστών σε μήκος στο κεφάλι του. Την ίδια αυγουστιάτικη ημέρα μία ομάδα ψαράδων είδαν τον θαλάσσιο γίγαντα κοντά στο Ανατολικό Σημείο και φώναξαν πως κινούνταν μεταξύ της νήσου Πεντάκιλο και της ακτής. Είπαν αργότερα πως έβλεπαν πεντακάθαρα την ραχοκοκαλιά του ερπετού καθώς έσκιζε τα νερά κυνηγώντας κοπάδια από ρέγγες γύρω από το λιμάνι. Ο πλοιοκτήτης Solomon Allen έκρινε πως το ερπετό ήταν μεταξύ 25 και 30 μέτρα μακρύ.

Πολλές γενιές κατοίκων του Γκλούστερ (Gloucester) και τουρίστες έχουν δει το ερπετό του Ακρωτηρίου Άννα, συχνά καθώς έπλεαν στο λιμάνι και σχεδόν πάντα πως κατατρόμαζαν από την εμφάνιση του τεράστιο φιδίσιου πλάσματος, τουλάχιστον 22 μέτρων σε μήκος. Τον Απρίλιο του 1975, κάποιοι ψαράδες είδαν το τέρας από πολύ κοντά και κατάφεραν να παρέχουν μία από τις καλύτερες περιγραφές του τέρατος. Σύμφωνα με τον καπετάνιο John Favazza, είδαν ένα μεγάλο σκούρο αντικείμενο, στη δεξιά πλευρά του πλοίου, περίπου 25 μέτρα μακρυά, που στην αρχή το πέρασαν για φάλαινα. Στη συνέχεια ένα φιδίσιο πλάσμα σήκωσε το κεφάλι του από την επιφάνεια του νερού, είδε τη βάρκα τους κι άρχισε να πλέει κατά πάνω τους. Ο Favazza είπε αργότερα στους δημοσιογράφους πως το ερπετό ήταν μαύρο, περισσότερο μαλακό πιθανότερα παρά με φολίδες, με σουβλερό κεφάλι, μικρά μάτια και μια άσπρη γραμμή γύρω από το στόμα του. Κολυμπούσε σκίζοντας τα νερά με τα πλευρά, όπως τα φίδια. Ήταν μεγαλύτερο από την βάρκα τους, μήκους 22 μέτρων, και υπολόγισε την περιφέρειά του στα 5 μέτρα περίπου.

Μερικοί κρυπτοζωολόγοι, άτομα που όπως είδαμε και στο προηγούμενο άρθρο, ασχολούνται με τη μελέτη και την έρευνα τέτοιων μυστηριωδών πλασμάτων, πιστεύουν πως τέτοια πλάσματα υπάρχουν όντως στις θάλασσες και τις λίμνες του πλανήτη. Υποθέτουν πως κάποιοι πλησιόσαυροι, από τα μεγαλύτερα θαλάσσια ερπετά της Μεσοζωικής περιόδου, και σύγχρονοι των δεινοσαύρων, που θεωρείται ότι εξαφανίστηκαν πριν από 65 εκατομμύρια χρόνια, επέζησαν στα βάθη των σχετικά ανεπηρέαστων ωκεανών της Γης. Επειδή όμως κάποιες μαρτυρίες αφορούν παγωμένα νερά, κάποιοι πιστεύουν πως αυτά τα θαλάσσια πλάσματα είναι στην ουσία επιζήσαντα θηλαστικά προϊστορικών εποχών, κι όχι ερπετά, όπως ο πρόγονος της φάλαινας, γνωστός ως ζευγλόδων ή βασιλόσαυρος. Ο βασιλόσαυρος είχε ένα λεπτό, μακρύ, φιδίσιο κορμί και έφτανε πάνω από 25 μέτρα σε μήκος και κινούνταν με τη βοήθεια ενός μόνο ζεύγους πτερυγίων στο μπροστινό μέρος του σώματός του.

Η διαμάχη για το τι είδους πλάσματα είναι αυτά τα «θαλάσσια τέρατα» θα μπορούσε να είχε τελειώσει το 1852, όταν δύο φαλαινοθηρικά από το New Bedford το Monongahela και το Rebecca Sims, κινούνταν αργά στα τέλματα του Ειρηνικού, με τα πανιά τους χαλαρά από την απουσία του ανέμου, όταν οι παρατηρητές φώναξαν πως κάτι μεγάλο είναι στο νερό και οδήγησαν τον καπετάνιο Seabury του Monongahela να χρησιμοποιήσει το τηλεσκόπιό του για να δει το αντικείμενο. Μπόρεσε να δικρίνει μόνο ένα μεγάλο ζωντανό πλάσμα, να σπαρταρά στα νερά, σαν να ψυχορραγεί. Η πρώτη τους εντύπωση είναι πως είχαν βρει μία φάλαινα πληγωμένη από τα καμάκια άλλου φαλαινοθηρικού και πέθαινε.

Ο Seabury διέταξε τρεις βάρκες να πάνε να απαλλάξουν το κτήνος από το μαρτύριό του, και ο ίδιος μπήκε στην πρώτη βάρκα καθώς αυτή πλησίαζε το κήτος που ακόμα πίστευε πως ήταν μια πληγωμένη φάλαινα. Τη στιγμή που το πρώτο καμάκι χτύπησε το πλάσμα, ένα εφιαλτικό κεφάλι, 3 μέτρα και πλέον σε μήκος, βγήκε από το νερό και επιτέθηκε αστραπιαία στις βάρκες. Οι δύο βάρκες ανετράπησαν σε δευτερόλεπτα, πριν το τέρας υποχωρήσει, οι τρομοκρατημένοι φαλαινοθήρες κατάλαβαν πως είχαν να κάνουν με ένα θαλάσσιο πλάσμα που δεν είχαν ξαναδεί. Σηκώνοντας τα πανιά του για να πιάσει τον λιγοστό άνεμο που φυσούσε, το Monongahela κατάφερε να πλευρίσει τις αναποδογυρισμένες βάρκες και άρχισε να περιμαζεύει τους ναύτες που επέπλεαν στο νερό φοβούμενοι ότι το απαίσιο τέρας θα ξαναέβγαινε στην επιφάνεια και θα τους έτρωγε. Το Rebecca Sims, υπό τις διαταγές του καπετάνιου Gavitt, ήρθε δίπλα στο αδελφό του πλοίο και τα μέλη των δύο πληρωμάτων άρχισαν να συζητάνε τι είχαν συναντήσει. Το επόμενο πρωί είχαν απομακρυνθεί ελάχιστα από το σημείο του συμβάντος, όταν το τεράστιο κουφάρι του τέρατος ξαφνικά ξεπήδησε στην επιφάνεια. Ήταν κατά πολύ μεγαλύτερο σε μήκος του πλοίου το οποίο εκτεινόταν στα 33 μέτρα από την πρύμη μέχρι την πλώρη και είχε ένα παχύ σώμα, περίπου 18 μέτρα σε διάμετρο. Το χρώμα του ήταν ένα καφεγκρί, με μία ανοιχτόχρωμη λωρίδα, περίπου ένα μέτρο πλατιά να διατρέχει το σώμα του. Ο λαιμός του ήταν περί τα 3 μέτρα μακρύς και στήριζε ένα ειδεχθές κεφάλι, 3 μέτρα σε μήκος και έμοιαζε με αυτό ενός αλιγάτορα. Οι εμβρόντητοι ναύτες μέτρησαν 94 δόντια στα απαίσια σαγόνια του και κάθε ένα από τα 10 εκατοστών δόντια ήταν κυρτά προς τα πίσω και κοφτερά σαν ξυράφια.

Ο Seabury ήταν πλήρως ενήμερος για την χλεύη που αντιμετώπιζαν όλοι όσοι μιλούσαν για θαλάσσια τέρατα, οπότε έδωσε εντολές να κόψουν το κεφάλι και να το διατηρήσουν σε μια δεξαμενή καθαρισμού μέχρι να επιστρέψουν στο New Bedford. Επιπλέον έγραψε μια λεπτομερή αναφορά του συμβάντος και έδωσε μια πλήρη περιγραφή του τέρατος. Εφ' όσον ο Gavitt και το πλήρωμά του ήταν παρόντες τους έστειλε με την αναφορά πίσω στο New Bedford ώστε να προετοιμάσουν το έδαφος για την έκθεση του εκπληκτικού τους ευρήματος όταν θα επέστρεφαν κι εκείνοι. Αν ο Seabury είχε δώσει και το κεφάλι μαζί με την αναφορά στο πλοίο του Gavitt, ο κόσμος που αμφιβάλει για τα θαλάσσια τέρατα, θα είχε απτές αποδείξεις για την ύπαρξή τους εδώ και 150 χρόνια. Η αναφορά του Seabury για την συνάντηση με το τεράστιο τέρας έφτασε ασφαλής στο New Bedford και πέρασε στα πρακτικά του ταξιδιού μαζί με τον όρκο του καπετάνιου Gavitt. Αλλά το Monongahela δεν έφτασε ποτέ στο λιμάνι με το εκπληκτικό φορτίο του. Χρόνια αργότερα βρέθηκε το κομμάτι από το σκαρί που έφερε την επωνυμία του στις ακτές της νήσου Umnak στις Αλεουτείες Νήσους.

Συνεχίζεται...

Πηγές:

• Carrington, Richard. Mermaids and Mastodons. London: Arrow Books, 1960.
• Cleary, Ryan. “Monster Beached.” The Telegram, August 2, 2001.[και στο διαδίκτυο]
• Coleman, Loren. Mysterious America. New York: Paraview, 2002.
• Ellis, Richard. Monsters of the Sea. New York: Alfred A. Knopf, 1994.
• Heuvelmans, Bernard. In the Wake of the Sea Serpents. New York: Hill and Wang, 1968.