Τέρατα: Πιθηκάνθρωποι ανά τον κόσμο

Εν συνεχεία του άρθρου περί Τεράτων και Νυχτερινών Τρόμων...

Πολλοί ψυχίατροι θεωρούν ότι υπάρχει κάτι στην ανθρώπινη ψυχή ου την ωθεί να γεννά συνεχώς τέρατα και μυστηριώδη πλάσματα. Για κάποια άτομα η ίδια η ιδέα πως οι βρυκόλακες, οι λυκάνθρωποι και τα τσουπακάμπρα βρίσκονται εκεί έξω, καραδοκώντας στις σκιές, κάνει την αδρεναλίνη να συσσωρεύεται στο σώμα τους σε έναν, κατά τα άλλα, πληκτικό και γεμάτο επαγγελματικές ασχολίες κόσμο. Άλλοι, πάλι, βρίσκουν το γεγονός πως υπάρχουν πλάσματα με μακριούς λαιμούς που κολυμπούν στις λίμνες του κόσμου ή την ύπαρξη πιθηκάνθρωπων γιγάντων που ελλοχεύουν στα δάση αλλά και προϊστορικών μεγαθηρίων που ισοπεδώνουν στο πέρασμά τους μακρινές ζούγκλες είναι αρκετά για να εξάψουν την φαντασία τους και πυροδοτούν αυτήν τους τη δημιουργικότητα. Πλάσματα που αψηφούν την λογική, την επιστήμη φαίνεται να θριαμβεύουν στην ανθρώπινη φαντασία.
Άλλοι αναλυτές βλέπουν το φόβο κάποιων ανθρώπων για αυτά τα τέρατα ως ψυχικό κατάλοιπο αρχέγονων φόβων, όταν οι πρώτοι άνθρωποι φοβούνταν τον ερχομό της νύχτας και των πλασμάτων που ξύπναγαν μαζί της για να κυνηγήσουν κάτω από το νυχτερινό ουρανό. Ο Dr. Christopher Chippindale του μουσείου αρχαιολογίας και ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου του Cambridge έχει παρατηρήσει ότι, όπως είδαμε και στο προηγούμενο άρθρο, πως η απεικόνιση ανθρωπόμορφων τεράτων είναι τόσο παλιά όσο και η ίδια η τέχνη της ζωγραφικής και της βραχογραφίας και μάλιστα κατά μήκος όλου του πλανήτη, όπου υπήρχαν εστίες ανθρώπων. Όπως επίσης είδαμε, αυτές οι εικόνες δεν εγκατέλειψαν ούτε κατά τους Ιστορικούς Χρόνους την ανθρωπότητα, όπως παρατηρεί ο κος Chippindale .
Κατά τον ρουν της Ιστορίας κάποια άτομα εμφάνισαν μία γενετική αρρώστια, την πορφυρία, η οποία συχνά συνοδευόταν από ψυχώσεις και έντονη υπερευαισθησία στο φως του Ήλιου, οδηγώντας έτσι τους ανθρώπους  που τους αντίκριζαν να τους θεωρήσουν αληθινούς βρυκόλακες. Άλλοι υπέκυπταν στην πνευματική ασθένεια της λυκανθρωπίας, όπου πίστευαν πως οι ίδιοι ήταν πραγματικοί λυκάνθρωποι.
Παρ' όλο που πολλοί ψυχίατροι και ανθρωπολόγοι εντοπίζουν την προέλευση των φόβων της ανθρωπότητας για τους βρυκόλακες, τους λυκανθρώπους και άλλα πλάσματα που τρέφονται από το αίμα των ζωντανών, να βρίσκονται σε αρχαίους εφιάλτες της Παλαιολιθικής Εποχής, άλλοι αναλυτές, οι λεγόμενοι κρυπτοζωολόγοι, προσπαθούν να αποδείξουν ότι τέτοια ζώα όπως ο Μεγαλοπόδαρος (Bigfoot), το τέρας του Loch Ness και διάφορα άλλα θαλάσσια ερπετά υπάρχουν στα αλήθεια. Τέτοια αφοσιωμένα άτομα καταδεικνύουν ότι ο γορίλλας των βουνών της Αφρικής θεωρούνταν προκατάληψη από τους ανθρώπους της μέχρι το 1902 όταν ο Oscar van Beringe, ένας Γερμανός εξερευνητής σκότωσε δύο από αυτούς καθώς αναρριχώταν ένα ηφαίστειο στο ανατολικό Κονγκό. Οι κρυπτοζωολόγοι διαφωνούν ως προς το αν απτά στοιχεία, όπως δείγματα τριχώματος, απεκκρίσεις και αποτυπώματα βημάτων υποδεικνύουν ότι τέτοιοι πίθηκοι ή πιθηκάνθρωποι, άγνωστοι προς την επιστήμη υπάρχουν στα Ιμαλάια, τα απομακρυσμένα δάση της Καλιφόρνια και του Καναδά και άλλα μέρη του κόσμου.
Κάποιοι κρυπτοζωολόγοι ισχυρίζονται πως το τέρας του Loch Ness και διάφορα άλλα θαλάσσια ερπετά θα μπορούσαν να είναι επιζήσαντες από την εποχή των Δεινοσαύρων. Ο κοιλάκανθος, ένας παράξενο ψάρι, αρχαιότερο των Δεινοσαύρων κατά εκατομμύρια χρόνια, θεωρούνταν πως είχε εξαφανιστεί εδώ και πάνω από 65 εκατομμύρια χρόνια, μέχρι που ένας πιάστηκε στα ανοιχτά της ακτής της Νοτίου Αφρικής το 1938. από τότε, πάνω από 200 έχουν αλιευθεί, από την Ινδονησία ως την Κένυα. Αν ο κοιλάκανθος επιβίωσε πάνω από 380 εκατομμύρια χρόνια, λένε οι κρυπτοζωολόγοι, γιατί όχι και κάποιοι από τους γίγαντες της, σχετικά πιο πρόσφατης, Ιουρασσικής Περιόδου, περί τα 150 εκατομμύρια χρόνια πριν, να κρύβονται στα πιο βαθειά δάση, θάλασσες και λίμνες;
Ο Michael Shermer, ιδρυτής της κοινότητας των Σκεπτικιστών και συγγραφέας του βιβλίου “Why People Believe Weird Things”, λέει πως οι άνθρωποι πιστεύουν σε τέρατα και άλλα πλάσματα της νύχτας γιατί αυτά ικανοποιούν μία αναζήτηση υπεροχής και σημασίας και πως έτσι δίνουν νόημα στη ζωή τους. Ο Robert Pyle, ένας οικολόγος και συγγραφέας του βιβλίου “Where Bigfoot Walks”, εκφράζει τη γνώμη του πως πλάσματα σαν τον Μεγαλοπόδαρο εξυπηρετούν την ανάγκη του ανθρώπου να πιστεύει σε κάτι που θα κρατήσει ζωντανή την σύνδεση της άγριας φύσης με τον σύγχρονο κόσμο.

• Πιθηκάνθρωποι

Θεάσεις τερατωδών πιθηκάνθρωπων πλασμάτων που παραφυλάνε στο σκοτάδι των δασών και των ορεινών περιοχών του κόσμου έχουν αναφερθεί ήδη από το Μεσαίωνα. Το 840 μ. Χ. ο Agobard, ο Αρχιεπίσκοπος της Lyons, αναφέρει τρεις δαίμονες, «γίγαντες του δάσους και των βουνών», που λιθοβολήθηκαν μέχρι θανάτου αφού πρώτα περιφέρονταν με αλυσίδες για αρκετές ημέρες. Στα χρονικά του ο αβάς Ralph του αβαείου του Coggeshall , στο Essex, της Αγγλίας, έγραψε για ένα «παράξενο τέρας» του οποίου το απανθρακωμένο σώμα βρέθηκε μετά από μία καταιγίδα τη νύχτα του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή τον Ιούνιο του 1205. Ανέφερε πως μια απαίσια δυσωδία αναδυόταν από το κτήνος με τα «τερατώδη μέλη».
Οι χωρικοί του Καυκάσου έχουν θρύλους για ένα πιθηκόμορφο «αγριάνθρωπο» που ανάγονται αιώνες πριν. Το ίδιο λένε και οι Θιβετιανοί που ζουν στις πλαγιές του Έβερεστ και οι Ινδιάνοι της Αμερικής που ζουν στις βορειοδυτικές Ηνωμένες Πολιτείες. Οι Gilyaks, μια μακρινή φυλή, γηγενείς της Σιβηρίας, ισχυρίζονται πως υπάρχουν ζώα που κατοικούν τα παγωμένα δάση της Σιβηρίας και πως έχουν ανθρώπινα αισθήματα και ταξιδεύουν σε οικογένειες. Βασισμένοι σε αυτόπτες μαρτυρίες εκατοντάδων αξιόπιστων ανθρώπων ανά τον κόσμο που έχουν συναντήσει αυτά τα πλάσματα, φαίνεται πως αυτά τα πλάσματα μοιάζουν περισσότερο με τους ανθρώπους παρά με τους πιθήκους ή τις αρκούδες, παραδείγματος χάριν, αυτά τα πλάσματα λέγεται πολλάκις από τους μάρτυρες πως έχουν στήθη και οπίσθια. Ούτε οι πίθηκοι, αλλά ούτε και οι αρκούδες έχουν οπίσθια, ούτε έχουν ανθρωποειδή επίπεδα αποτυπώματα ποδών.
Το 1920, δημιουργήθηκε ο όρος «απαίσιος χιονάνθρωπος» από μία κακή μετάφραση του Θιβετιανού «αγριάνθρωπος του χιονιού». Τις επόμενες δύο δεκαετίες αναφορές για αυτό το πλάσμα έρχονταν από τα βουνά των Ιμαλαΐων αλλά μέχρι τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο (1939–45) ο κόσμος δεν έδινε ιδιαίτερη σημασία σε ανεξήγητα ανθρωποειδή αποτυπώματα τα οποία βρίσκονταν σε μεγάλα ύψη και θερμοκρασίες τρομερού ψύχους. Η δραστηριότητα των Ιμαλαΐων γνώρισε κλιμάκωση το 1960 όταν ο Sir Edmund Hillary (1919– ), κατακτητής του Έβερεστ, ηγήθηκε μιας αποστολής προς αναζήτηση του άπιαστου Yeti και επέστρεψε χωρίς τίποτα να δείξει από τις έρευνές του παρά ένα κομμάτι τριχωτού το οποίο ήταν απομίμηση του τριχωτού της κεφαλής του Yeti. Το ανθρωποειδές, είτε φαίνεται να έχει θεαθεί στις πιο απόμακρες, δασώδεις ή ορεινές περιοχές της Βορείου Αμερικής, Νοτίου Αμερικής, Ρωσίας, Κίνας, Αυστραλίας ή της Αφρικής, πιστεύεται από κάποιους ανθρωπολόγους πως είναι ένα δίποδο θηλαστικό το οποίο αποτελεί ένα είδος άγνωστου συνδέσμου ανάμεσα στους ανθρώπους και τους μεγάλους πιθήκους, καθώς η εμφάνισή του είναι πιο πρωτόγονη από αυτή ενός Neanderthal.
Οι περιγραφές που δίνονται από μάρτυρες ανά τον κόσμο είναι εντυπωσιακά όμοιες. Ύψος 2-3 μέτρα, βάρος 200-500 κιλά, μαύρα μάτια, σκούρα γούνα, ή τρίχωμα, από 2,5 έως 10 εκατοστά σε μήκος, λέγεται πως καλύπτει το σώμα του πλάσματος με εξαίρεση τις παλάμες των χεριών,τις πατούσες, το επάνω μέρος του προσώπου, τη μύτη και τις βλεφαρίδες. Κάποιοι αμφισβητούν την ύπαρξη αυτών των πιθηκανθρώπων εξ' αιτίας, κυρίως, της απουσίας στοιχείων εκτός από την ύπαρξη κάποιων γιγάντιων πατημασιών από πιθηκόμορφα πλάσματα. Κάποιοι αναλυτές λένε πως η Μητέρα Φύση κρύβει καλά τα στοιχεία αυτά. Πτωματοφάγα ζώα σύντομα τρώνε τα κουφάρια των μεγάλων πλασμάτων του δάσους και τα κόκαλά τους σκορπίζονται.
Ο ζωολόγος Ivan T. Sanderson πρότεινε πως αν αυτά τα ζώα είναι μέλη μιας υπάνθρωπης φυλής μπορεί να μαζεύουν τους νεκρούς τους προς ταφή σε ειδικές σπηλιές. Η Dr. Jeanne-Marie-Therese Koffman συμφωνεί πως τα πλάσματα αυτά μπορεί να θάβουν τους νεκρούς τους σε μυστικά μέρη. Μπορεί να ρίχνουν τα σώματα των νεκρών τους, θεωρεί, σε τρεχούμενα ποτάμια βουνών ή στις αβύσσους ορεινών σπηλαίων. Άλλοι θυμίζουν στους σκεπτικιστές πως δεν είναι ασυνήθιστο για διάφορα ανώτερα θηλαστικά να κρύβουν τα πτώματα των νεκρών τους. Αναφορές για τα περίφημα «νεκροταφεία ελεφάντων» είναι πασίγνωστες, και στην Κεϋλάνη η έκφραση «να βρεις μια νεκρή μαϊμού» χρησιμοποιείται για να δηλώσει ένα αδύνατο εγχείρημα, όπως το δικό μας «ψάχνει ψήλους στα άχυρα». Η απόδειξη της ύπαρξης αυτών των πλασμάτων μπορεί να φαίνεται ένα αδύνατο εγχείρημα για πολλούς επιστήμονες, αλλά επίμονοι ερευνητές αδιαμφισβήτητων στοιχείων των πιθηκάνθρωπων πλασμάτων νιώθουν πως η απόδειξη βρίσκεται στην επόμενη γωνία σε κάποιο σκοτεινό δάσος.

• Μεγαλοπόδαρος (Bigfoot)

Αναφορές για ένα μεγάλο πιθηκόμορφο πλάσμα στις Ηνωμένες Πολιτείες και τις Καναδικές επαρχίες βρίσκονται σε προφορικές παραδόσεις των γηγενών φυλών, τα ημερολόγια των πρώτων αποίκων, αναφορές σε τοπικές μεθοριακές εφημερίδες, αλλά ευρύ δημόσιο ενδιαφέρον δεν είχε εγερθεί προς το μυστηριώδες αυτό πλάσμα, μέχρι το 1950 όταν ομάδες οδοποιών στην αχαρτογράφητη περιοχή του Bluff Creek βορείως του Eurka, στην Καλιφόρνια, άρχισαν να αναφέρουν για ένα μεγάλο αριθμό θεάσεων του «απαίσιου χιονάνθρωπου» της Βορείου Αμερικής. Μόλις οι ιστορίες για τεράστια ανθρωποειδή πλάσματα που πετούσαν τριγύρω τα μικρά μηχανήματα των οδοποιών και τα βαρέλια με το πετρέλαιο άρχισαν να διαδίδονται, κυνηγοί, ορειβάτες και κατασκηνωτές άρχισαν να δημιουργούν πληθώρα ιστοριών για τον δίμετρο γίγαντα με την διαπεραστική κραυγή που για χρόνια έπαιρνε ονόματα όπως Μεγαλοπόδαρος (Bigfoot), Sasquatch, Wauk- Wauk, Oh-Mah, ή Saskehavis.
Στη Βόρεια Αμερική ο μεγαλύτερος αριθμός θεάσεων είναι από την κοιλάδα του ποταμού Fraser , το Στενό της Georgia και το νησί Βανκούβερ, στην Βρετανική Κολομβία. Από το «Φαράγγι των Πιθήκων» κοντά στο βουνό της Αγίας Ελένης, νοτιοδυτικά της Ουάσινγκτον. Ειδικότερα δε από το Μπλαφ Κρηκ (Bluff Creek), βορειοανατολικά του Γιούρκα (Eurka) στην Καλιφόρνια. Πρόσφατα, εξαιρετικά πειστικές θεάσεις πλασμάτων σαν τον Μεγαλοπόδαρο έχουν γίνει στις περιοχές της Νέας Υόρκης, του Νιού Τζέρζυ, της Μιννεσότα, της Νότιας Καλιφόρνιας, του Τέννεσση και της Φλόριντα.
Αναφορές για πλάσματα σαν τον Μεγαλοπόδαρο στην Καλιφόρνια ανάγονται τουλάχιστον από το 1840, όταν χρυσωρύχοι ανέφεραν πως συνάντησαν τεράστια δίποδα κτηνώδη τέρατα κατά τη διάρκεια των ημερών του κυνηγιού χρυσού. Θεάσεις των Oh-Mah, όπως τα αποκαλούσαν οι γηγενείς φυλές, συνεχίστηκαν σποραδικά μέχρι τον Αύγουστο του 1958, όταν μία ομάδα οδοποιών στο τραχύ δάσος του Bluff Creek, ανακάλυψαν τεράστια ανθρωποειδή αποτυπώματα στο έδαφος γύρω από τον εξοπλισμό τους. Για αρκετές μέρες οι εργάτες παρατηρούσαν πως κάτι πείραζε τον εξοπλισμό τους τα βράδια. Σε μία περίπτωση, ένα καλώδιο με τροχό, βάρους 400 κιλών, έιχε σηκωθεί και μετατοπιστεί αρκετά μέτρα μακρυά κατά μήκος του καταυλισμού. Άλλη περίπτωση ήταν ένα βαρέλι πετρελαίου, βάρους 150 κιλών, είχε κλαπεί από τον καταυλισμό και είχε μεταφερθεί πάνω σε μία βραχώδη πλαγιά και είχε πεταχτεί μέσα σε ένα βαθύ φαράγγι. Και σε κάθε περίπτωση, μόνο ογκώδη αποτυπώματα 40 εκατοστών άφηναν κάποιο στοιχείο για την ταυτότητα του εισβολέα.
Όταν αναφορές αυτών των πλασμάτων έφτασαν στον Τύπο, άνθρωποι από την περιοχή άρχισαν να καταφθάνουν για να συλλέξουν και να προβάλλουν τα δικά τους ομοιώματα των τεράστιων αυτών αποτυπωμάτων και να συσχετίσουν τις δικές τους τρομακτικές συναντήσεις με τριχωτούς γίγαντες, ιστορίες που είχαν καταπιέσει για χρόνια υπό το φόβο μη γελοιοποιηθούν.
Παράλληλα οι Καναδοί άρχισαν αν λένε για τις δικές τους τρομακτικές συναντήσεις με τον Sasquatch, το τοπικό όνομα του Μεγαλοπόδαρου, που περιστρέφονταν γύρω από διηγήσεις κυνηγών, ξυλοκόπων και αποίκων στις Βορειοδυτικές Περιοχές από το 1850. πολύ πριν οι παραμεθόριοι ανακαλύψουν τον γίγαντα των δασών, ο Sasquatch είχε γίνει το βασικότερο στοιχείο των θρύλων των ιθαγενών. Ίσως η πιο αξιομνημόνευτη και πιο ενδελεχώς καταγεγραμμένη αναφορά για τον Sasquatch εκείνων των ημερών ήταν αυτή του 1884 και καταγράφηκε στην εφημερίδα Daily British Colonist στις 4 Ιουλίου του 1884. Πολύ κοντά στο τούνελ Νο. 4, 30 χιλιόμετρα από το Γέιλ (Yale), στην Βρετανική Κολομβία, μια ομάδα σιδηροδρομικών έπιασε ένα πλάσμα που θα μπορούσε πραγματικά να χαρακτηριστεί μισός άνθρωπος, μισό κτήνος. Οι άνθρωποι εκεί τον ονόμασαν «Jacko» και τον περιέγραφαν ως ένα πλάσμα όμοιο με γορίλα περίπου ενάμισι μέτρο σε ύψος και να ζυγίζει περίπου 64 κιλά. Το μόνο είδος ήχου που έβγαζε ήταν κάτι που έμοιαζε με μισό-γάβγισμα, μισό-ουρλιαχτό. Οι περιγραφές ήθελαν τον Jacko να έχει μακρύ, μαύρο, δυνατό τρίχωμα και να ομοιάζει με άνθρωπο με την εξαίρεση πως όλο του το σώμα, πλην των χεριών και των ποδιών του ήταν καλυμμένο από γυαλιστερό τρίχωμα, περίπου δυόμισι εκατοστά μακρύ. Τα χέρια του ήταν πιο μακρυά απ' ότι ενός ανθρώπου και ήταν ιδιαίτερα δυνατός. Ο άνθρωπος που ανέλαβε την φροντίδα του Jacko, ο George Telbury του Γέιλ (Yale) εξέφρασε την επιθυμία του να τον πάει ως το Λονδίνο για να τον εκθέσει. Όλα τα ίχνη του Jacko όμως εξαφανίστηκαν σύντομα μετά την καταιγίδα των ανακοινώσεων σχετικά με την εμφάνισή του και τις λεπτομέρειες της σύλληψής του.
Στις 20 Οκτωβρίου 1967, κοντά στο Bluff Creek, βόρεια του Eureka, στην Καλιφόρνια, οι κυνηγοί του Μεγαλοπόδαρου Roger Patterson και Bob κατάφεραν να τραβήξουν αρκετά λεπτά ταινίας από κάτι που φαίνεται να είναι ένας θηλυκός Μεγαλοπόδαρος. Με το γυαλιστερό της μαύρο τρίχωμα να γυαλίζει έντονα στον ήλιο η Μεγαλοπόδαρος περπατάει απομακρυνόμενη από την κάμερα με μια περπατησιά που μοιάζει ανθρώπινη. Έχει αιωρούμενα στήθη και κοιτάει πίσω, προς την κάμερα, καθώς κινείται σταθερά προς μια συστάδα δέντρων. Δεν φαίνεται να φοβάται, αλλά είναι εμφανές πως θέλει να αποφύγει την επαφή με τους ανθρώπους. Οι ειδικοί λένε πως το πλάσμα στο βίντεο είναι πάνω από 2 μέτρα σε ύψος και εικάζεται πως είναι 200 κιλά σε βάρος. Άφησε αποτυπώματα 42 εκατοστών και είχε δρασκελιά ενάμισι μέτρου. Οι Patterson και Gimlin ένιωθαν πως είχαν παράσχει στην επιστημονική κοινότητα και τον κόσμο αρκετά στοιχεία για να αποδείξουν την ύπαρξη του Μεγαλοπόδαρου.
Κατόπιν έρευνάς του πάνω στο φιλμ, ο Dr. John R. Napier, διευθυντής του προγράμματος «Βιολογία Πρωτευόντων» του Ινστιτούτου του μουσείου Smithsonian, σχολίασε πως παρ' όλο που δεν είδε τίποτα που να υποδεικνύει απάτη, εξέφρασε κάποιες αμφιβολίες για την εκπληκτικά ρευστή κίνηση του πλάσματος. Είπε επίσης πως νομίζει πως ο Μεγαλοπόδαρος είναι αρσενικός, παρ' όλα τα μεγάλα αιωρούμενα στήθη του, εξ' αιτίας του λοφίου στο κεφάλι του, σημάδι των αρσενικών πρωτευόντων. Ο Dr. Osman Hill, διευθυντής του Κέντρου Έρευνας για Πρωτεύοντα της περιοχής του Yerkes, στο Πανεπιστήμιο του Emory, είπε πως κατά τη γνώμη του, ο Μεγαλοπόδαρος στο φιλμ ήταν περισσότερο ανθρωποειδής παρά πιθηκοειδής. Αν το πλάσμα στο φιλμ ήταν απάτη, ο κος Hill σχολίασε, τότε είναι μία εξαιρετικά καλοδουλεμένη απάτη. Τεχνικοί στο Τμήμα Ντοκιμαντέρ της Universal Pictures, στο Hollywood, συμφώνησαν με τη θεώρηση των επιστημόνων και είπαν πως θα χρειάζονταν αρκετά εκατομμύρια δολάρια για να αναπαραστήσουν το πλάσμα του φιλμ. Πρώτα, λένε, θα έπρεπε να φτιάξουν ένα σύνολο τεχνητών μυών, να εκπαιδεύσουν ένα ηθοποιό να περπατήσει σαν το πλάσμα στο φιλμ και μετά να του βάλουν δέρμα γορίλα.
Οι περισσότεροι επιστήμονες έμειναν σκεπτικοί και η αντιδικία παρέμενε για 30 χρόνια. Στις 19 Οκτωβρίου το 1997, λίγο πριν την ανακοίνωση Τύπου του Ινστιτούτου Επιστημών της Βορείου Αμερικής, που θα ανακοίνωνε πως το πλάσμα που απεικονιζόταν στο φιλμ ήταν αυθεντικό, εμφανίστηκαν ιστορίες στα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας πως ο John Chambers, ο βραβευμένος make-up artist του Πλανήτη των Πιθήκων (1968), ήταν υπεύθυνος για τη δημιουργία του κοστουμιού γορίλα που τόσα χρόνια είχε ξεγελάσει τους κυνηγούς τεράτων. Σύμφωνα με τον Howard Berger της ομάδας KNB Effects του Hollywood, ήταν κοινή γνώση στον χώρο της βιομηχανίας κινηματογράφου πως ο Chambers είχε σχεδιάσει το κοστούμι για κάτι φίλους του Patterson που ήθελαν να του κάνουν φάρσα. Ο Mike McCracken Jr., ένας συνεργάτης του Chambers, δήλωσε πως κατά τη γνώμη του ο Chambers ήταν υπεύθυνος για τον σχεδιασμό του κοστουμιού.
Ο Roger Patterson πέθανε το 1972, χωρίς να αμφιβάλει ποτέ πως είχε συλλάβει έναν αληθινό Μεγαλοπόδαρο σε φιλμ. Και κανείς δεν ήξερε ποιος είχε ζητήσει από τον John Chambers να σχεδιάσει το κοστούμι για να εξαπατήσει τον Patterson ούτε κανείς είχε παραδεχτεί κάτι τέτοιο δημόσια. Ο ίδιος ο Chambers που ζούσε σε απομόνωση σε μια κλινική του Los Angeles όταν αποκαλύφτηκε η ιστορία για την απάτη με το κοστούμι του γορίλα, αρνήθηκε τόσο να επιβεβαιώσει όσο και να αρνηθεί τις φήμες. Ο Chris Murphy, ένας αναλυτής του Μεγαλοπόδαρου, έγραψε στην Sunday Telegraph (στις 19 Οκτωβρίου το 1997) ότι «πολύ υψηλές ενισχύσεις του φιλμ δείχνουν πως ό,τι και να ήταν αυτό το πλάσμα, δεν φορούσε κοστούμι. Το δέρμα του πλάσματος ζαρώνει καθώς αυτό κινείται».
Άλλοι ειδικοί του Μεγαλοπόδαρου ανακοίνωσαν πως το φιλμ των Patterson - Gimlin είναι ένα φιλμ που καταγράφει ένα αληθινό ανθρωποειδές. Δύο Ρώσσοι επιστήμονες ο Dmitri Bayanov και ο Igor Bourtsev, διεξοδικά ανέλυσαν κάθε στιγμιότυπο του αμφιλεγόμενου φιλμ και κατέληξαν ότι είχε περάσει όλα τα τεστ τους της «διακριτικότητας, συνεκτικότητας και φυσικότητας». «Ποιος», ρώτησαν ρητορικά στο κεφάλαιο του βιβλίου τους «Ο Sasquatch και άλλα Άγνωστα Ανθρωποειδή», «εκτός από τον Θεό ή την φυσική επιλογή είναι αρκετά ικανός τόσο στην ανατομία, όσο και στην βιομηχανική ώστε να σχεδιάσει ένα σώμα που είναι τέλεια αρμονικό σε κατασκευή και λειτουργία;»
Στις 22 Σεπτεμβρίου του 2000, μία ομάδα 14 αναλυτών οι οποίοι ακολουθούσαν τα ίχνη του απατηλού Μεγαλοπόδαρου, για μια βδομάδα βαθειά μέσα στα βουνά του Εθνικού Δρυμού Gifford Pinchot στην Πολιτεία της Washington, βρήκαν ένα εξαιρετικό στοιχείο απόδειξης το οποίο μπορεί να τερματίσει την διαμάχη για το αν ή όχι το πλάσμα υπάρχει. Εκεί, σε ένα λασπωμένο βούρκο κοντά στο Βουνό Άνταμς ήταν ένα αποτύπωμα ενός, καλυμμένου από τρίχες, κάτω μέρος του σώματος ενός Μεγαλοπόδαρου, προφανώς στην προσπάθειά του να πιάσει κάποιο φρούτο. Εξοπλισμός θερμικής απεικόνισης επιβεβαίωσε ότι το αποτύπωμα από το μεγάλο σώμα ήταν μόλις μερικών ωρών. Η ομάδα των επιστημόνων που είχαν βρει το αποτύπωμα, ο Dr. LeRoy Fish, ένας συνταξιούχος οικολόγος με διδακτορικό στην ζωολογία, ο Derek Randles, ένας αρχιτέκτονας εδάφους και ο Richard Noll, ένας μετρολόγος εργαλείων, έκαναν αμέσως μετά ένα πλαστικό ομοίωμα του χεριού του πλάσματος, της λεκάνης, του γοφού και της φτέρνας. Περισσότερα από 100 κιλά πλαστικού χρειάστηκαν για το εκμαγείο του αποτυπώματος της πατημασιάς, διαστάσεων 15εκ.x1,5μ. Ο Dr. Jeff Meldrum του Πολιτειακού Πανεπιστημίου του Άινταχο (Idaho) δήλωσε ότι το αποτύπωμα σίγουρα δεν είχε δημιουργηθεί από άνθρωπο που είχε μπει στο βούρκο. Στις 23 Οκτωβρίου, το Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Άινταχο εξέδωσε ένα δημοσίευμα πως οι ερευνητές συμπεριλαμβανομένων και των Dr. Meldrum και Dr. Grover Krantz, συνταξιούχου φυσιολόγου ανθρωπολόγου από το Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Washington,Dr. John Bindernagel, Καναδού βιολόγου άγριας ζωής, John Green, συνταξιούχου Καναδού συγγραφέα και μακρόχρονου κυνηγού του Μεγαλοπόδαρου και τέλος του Dr. Ron Brown, φροντιστή εξωτικών ζώων και διαχειριστή μονάδων υγείας, είχαν εξετάσει το εκμαγείο που είχαν δημιουργήσει από το αποτύπωμα στο βάλτο και είχαν συμφωνήσει ότι δεν μπορεί να «αποδοθεί σε κανένα κοινώς γνωστό Βορειοδυτικό ζώο και μπορεί να αντιπροσωπεύει ένα άγνωστο πρωτεύον». Επιπλέον, ο Meldrum, βοηθός καθηγητής ανατομίας και ανθρωπολογίας αναγνώρισε κάτι που μπορεί να είναι «μοτίβα πτυχώσεων δέρματος στο φτέρνα, συγκρίσιμα με τα δακτυλικά αποτυπώματα, χαρακτηριστικά των πρωτευόντων».
Μπορεί το εκμαγείο να μην αποδεικνύει άνευ αμφιβολίας την ύπαρξη ενός είδους Βόρειο-αμερικάνικου πιθήκου, ο Meldrum είπε πως «αποτελεί σημαντικό και συναρπαστικό νέο στοιχείο το οποίο ελπίζει να πυροδοτήσει περεταίρω έρευνες και αναλύσεις για την παρουσία αυτών των πρωτευόντων στα βορειοδυτικά βουνά και αλλού».

• Orang Pendek

Η Σουμάτρα (Sumatra) έχει μια αρχαία παράδοση για πιθηκανθρώπους γνωστούς ως orang pendek («μικρούς ανθρώπους») ή orang of utan («άνθρωποι των δασών»), κάποιες φορές αναφέρονται ως «το Yeti της Σουμάτρας». Σύμφωνα με την παράδοση η πρώτη καταγεγραμμένη θέαση orang pendek χρονολογείται στο 1295 όταν ο Μάρκο Πόλο (Marco Polo)(1254–1324) το είδε σε μία από τις αποστολές του στο νησί. Παρ' όλο που πολλοί φυσιοδίφες θεωρούν τις ιστορίες για τον orang pendek σαν λαϊκούς θρύλους, το 1916 ο Dr. Edward Jacobson έγραψε σε ένα Ολλανδικό επιστημονικό περιοδικό για την συνάντησή του με ένα από αυτά τα πλάσματα. Από τη θέαση του Jacobson έχουν γίνει πολλές αναφορές για ανθρώπους που έχουν δει το orang pendek, συμπεριλαμβανομένου ενός Mr. van Herwaarden, ο οποίος είδε ένα καθώς έψαχνε καλή ξυλεία μέσα στα δάση το 1923. οι περισσότεροι μάρτυρες το περιγράφουν περί τα 1,70μ. Ψηλό και καλυμμένο με μικρού μήκους σκούρο τρίχωμα. Είναι δίποδο και τα χέρια του είναι μάλλον κοντά, όπως ενός ανθρώπου, κι όχι μακριά όπως των πιθήκων. Είναι επίσης εντυπωσιακό πως έχουν ακούσει τα orang pendek να μιλάνε μεταξύ τους σε κάποια ακατάληπτη γλώσσα.
Τα orang pendek ίσως είναι τα μόνα πλάσματα που μοιάζουν με το Μεγαλοπόδαρο και αποδειχτούν να υπάρχουν στα αλήθεια. Η Debbie Martyr, πρώην εκδότρια μιας λονδρέζικης εφημερίδας, πήγε προς αναζήτηση του άπιαστου πιθηκάνθρωπου της Σουμάτρα και γύρισε τον Μάρτιο του 1995 με πολλές αναφορές για αυτόπτες μάρτυρες που είχαν δει τα orang pendek και πλαστικά εκμαγεία των αποτυπωμάτων τους. Δήλωσε επίσης πως είδε η ίδια το πλάσμα τρεις φορές. Την πρώτη φορά που είδε το orang pendek, παραδέχτηκε πως ήταν τόσο σοκαρισμένη που δεν κατάφερε να βγάλει φωτογραφία. Δεν περίμενε να δει ένα δίποδο όρθιο πρωτεύον. Τόνισε πως το orang pendek είναι πολύ επιτυχώς καμουφλαρισμένο γιατί τα χρώματά του ανταποκρίνονται σε αυτά του εδάφους του δάσους, μπεζ, καστανόξανθο, κόκκινο της σκουριάς, κίτρινο μαυριδερό και καφέ της σοκολάτας. Αν το πλάσμα μένει ακίνητο, λέει, είναι αδύνατο να το δεις. Πολλοί επιστήμονες έχουν ακούσει το κάλεσμά του, ακολούθησαν τα ίχνη του στο δάσος και είδαν αμυδρά το πλάσμα.
Στις 29 Οκτωβρίου 2001, οι Τάιμς του Λονδίνου ανέφεραν πως μια πρώτη ανάλυση από δείγματα τρίχας που πάρθηκαν από μια Βρετανική αποστολή στο ορεινό τροπικό δάσος κοντά στο Gunung Kerinci στην δυτική Σουμάτρα δεν φαίνεται να προέρχονται από κανένα γνωστό πρωτεύον της περιοχής. Ο Adam Davies, ο ηγέτης της αποστολής, δήλωσε ότι δεν έχει καμία αμφιβολία πως το orang pendek υπάρχει στα αλήθεια. Κάτοικοι της περιοχής διαμαρτυρήθηκαν επίσης για Μορφείς ή Πιθήκους Κουνάβια να κρυφοκοιτάνε από τα παράθυρά τους τη νύχτα. Άλλοι είπαν πως μεγάλα πλάσματα είχαν αναστατώσει τα βαρέλια με τα απορρίμματά τους το οποίο σχετιζόταν με τη νύχτα που είχαν μεταφέρει τα φώτα της αυλής τους. Οι πιο παρατηρητικοί περιέγραφαν το νυχτερινό επιδρομέα μεταξύ 1,70 και δύο μέτρων σε ύψος και μεταξύ 150 και 200 κιλών σε βάρος. Σχεδόν κάθε παρατηρητής ανέφερε την απαίσια δυσωδία που συνόδευε τον τεράστιο εισβολέα.

• Οι πίθηκοι κουνάβια (Skunk Ape)

Με την έξαρση των αναφορών για το Μεγαλοπόδαρο στα τέλη της δεκαετίας του 1950, και στις αρχές της δεκαετίας του 1960, οι κάτοικοι της Φλόριντα άρχισαν να ανακοινώνουν κι εκείνοι τις δικές τους επαφές με τους πιθήκους κουνάβια. Όπως με το Μεγαλοπόδαρο στις Βορειοδυτικές Ηνωμένες Πολιτείες και τον Sasquatch στον Καναδά, Canada, θρύλοι ενός πιθηκοειδούς που στοιχειώνει τις πιο απομακρυσμένες περιοχές της Φλόριντα υπήρχαν από τις πρώτες κιόλας μέρες της Πολιτείας. Και όπως και με τους θρύλους για τους τριχωτούς γίγαντες του βορρά, έτσι κι εδώ, μέλη Ινδιάνικων φυλών επέμεναν πως οι παμπάλαιες αυτές ιστορίες είναι αληθινές.
Στις 5 Δεκεμβρίου 1966 ο δημοσιογράφος της Orlando Sentinel, Elvis Lane έγραψε για δύο κυνηγούς που ισχυρίζονταν πως είχαν πληγώσει το τέρας. Παρ' όλο που άφησε ίχνος αίματος, το πλάσμα, εκείνη την περίοδο αποκαλούμενο «Μορφέας της Φλόριντα», σε αντίθεση με τον «απαίσιο χιονάνθρωπο», φαινόταν σχετικά άθικτο από τις ριπές τους. Και οι δύο άνδρες έφυγαν προς την αντίθετη κατεύθυνση. Σε άλλη αναφορά, ο Lane περιέγραψε πώς ο γιος ενός ραντζέρη είχε πάει να ερευνήσει τους ήχους κάποιου που άνοιξε το γκαράζ τους και είχε εντυπωσιαστεί βλέποντας τον τριχωτό γίγαντα να σηκώνει την πόρτα. Όταν σήμανε συναγερμό, το τέρας του πέταξε ένα βαρύ λάστιχο.
Σύμφωνα με κάποιους διώκτες του, το πλάσμα ζει σε λασπώδεις και εγκαταλελειμμένες σπηλιές αλιγατόρων βαθειά μέσα στον βάλτο του Everglades. Οι αλιγάτορες αφήνουν τα σάπια απομεινάρια των θυμάτων τους πίσω τους να σαπίσουν στη ζέστη του κρησφύγετού τους και τα κουνάβια πίθηκοι απορροφούν την βρώμα στην γούνα τους κι έτσι αποχτούν αυτήν την χαρακτηριστική δυσωδία τους. Παρ' όλο που οι πίθηκοι κουνάβια θεωρούνται κυρίως χορτοφάγοι και συχνά κλέβουν γεωργικά προϊόντα από κήπους, οι κυνηγοί του Everglades ισχυρίζονται πως έχουν δει το πλάσμα να σκοτώνει ελάφια και να σκίζει την κοιλιά τους στα δύο για να φτάσει στο συκώτι και τα έντερά του.
Το 1980, μεγάλα αποτυπώματα ολοκληρωμένα με την εντύπωση δαχτύλων, βρέθηκαν στον Εθνικό Δρυμό στην Ocala. Το τμήμα του σερίφη εκτιμούσε πως το άγνωστο πλάσμα που είχε κάνει τα αποτυπώματα αυτά ήταν περίπου 3 μέτρα ψηλό και ζύγιζε περί τα 500 κιλά. Το απόγευμα της 27ης Ιουλίου του 1997 ο Vince Doerr, διοικητής της πυροσβεστικής του Ochopee είπε στον διοικητή της αστυνομίας του Μαϊάμι ότι είχε δει ένα «καφετί ψηλό πράγμα» να τρέχει κατά πλάτος του δρόμου μπροστά του. Ήταν βέβαιος πως το πλάσμα δεν ήταν αρκούδα. Το Ochopee συνορεύει με το Everglades, και λίγες μέρες μετά την θέαση του Doerring, ένα γκρουπ έξι Βρετανών τουριστών και ο οδηγός τους, Dan Rowland, είδαν έναν πίθηκο κουνάβι στον δρόμο Turner River, λίγο βορειότερα από την πόλη. Σύμφωνα με τη δήλωση του Rowland’s στον διοικητή της αστυνομίας του Μαϊάμι, (28 Ιουλίου 1997) το άγνωστο πιθηκοειδές ήταν μεταξύ 1,70 και 2 μέτρων ψηλό «με επίπεδο πρόσωπο, ευρείς ώμους, καλυμμένο με μακρύ καφέ τρίχωμα ή γούνα και ανέδυε τη δυσωδία ενός κουναβιού». Οι επτά μάρτυρε παρατήρησαν τον πίθηκο κουνάβι «σε ένα βάλτο καλυμμένο από γυμνά κυπαρίσσια». Ο Rowland πρόσθεσε ότι «...κρεμμιόταν σαν κανονικός πίθηκος και μετά εξαφανίστηκε μέσα στα δέντρα».
Το Φεβρουάριο του 2001 ο σερίφης της Σαρασότα έλαβε ένα ανώνυμο γράμμα που περιείχε τις φωτογραφίες ενός πιθηκοειδούς πλάσματος οι οποίες είχαν παρθεί από μία γυναίκα που φοβόταν πως ένας ουρακοτάγκος είχε δραπετεύσει στην περιοχή του Πολιτειακού Πάρκου της Myakka και πως μπορεί να κινδύνευε η οικογένειά της. Ο κρυπτοζωολόγος Loren Coleman, που εξέτασε τις φωτογραφίες μαζί με τον ειδικό του κέντρου προστασίας ζώων της περιοχής David Barkasy, είπαν πως φαινόταν να είναι καλή γραφική απόδειξη του άγνωστου ανθρωποειδούς γνωστού ως πίθηκος κουνάβι της Φλόριντα. Σύμφωνα με τον Coleman, «οι φωτογραφίες δείχνουν καθαρά ένα όρθιο, σκούρο, ουρακοταγκοειδές ζώο ανάμεσα στα δέντρα, που παρουσιάζει σπινθηροβόλο βλέμμα και τυπική ανθρωποειδή συμπεριφορά τρόμου εξ' αιτίας τους φλας της φωτογραφικής μηχανής της γυναίκας».

• Yeti

Ιστορίες για τριχωτά τέρατα που υπάρχουν στην ασιατική ερημιά μπορούν να βρεθούν σε πολλά γραπτά Κινέζων μελετητών που χρονολογούσαν αυτά τα πλάσματα στην «εποχή του δράκου», την υποτιθέμενη γέννεση του Κινεζικού πολιτισμού. Παρά τις περιστασιακές αναφορές των Ευρωπαίων επισκεπτών της περιοχής τα πιθηκόμορφα πλάσματα δεν έλαβαν καμιά ευρεία φήμη μέχρι την αρχή του 20ου αιώνα. Κατά τη διάρκεια μιας αποστολής στα Ιμαλάια το 1906, ο βοτανολόγος H. J. Elwes εντυπωσιάστηκε από την όψη μιας τριχωτής σιλουέτας που έτρεχε σε ένα πεδίο πάγου από κάτω του. Το επιστημονικό κατεστημένο απέρριψε την αναφορά του μέχρι που κάποιοι μελετητές ανακάλυψαν το ημερολόγιο του Ταγματάρχη Lawrence Waddell, ο οποίος, κατά την αποστολή του το 1887, ανέφερε πως είχε βρει ανθρωποειδή ίχνη στο χιόνι. Η πρώτη αποστολή στο Έβερεστ ξεκίνησε το 1921 και ηγείτο ο Συνταγματάρχης C. K. Howard-Bury. Η ομάδα των έξι Βρετανών αναρριχητών και 26 ντόπιων οδηγών ανέβαινε αργά τη βόρεια πλευρά του Έβερεστ κοντά στο πέρασμα Lhakpa La, όταν ο Howard-Bury εντόπισε ίχνη στο πρωινό χιόνι. Τα περισσότερα από αυτά ήταν εύκολα αναγνωρίσιμα πως ανήκαν σε λαγούς ή αλεπούδες, αλλά ένα ζεύγος ιχνών ήταν πραγματικά παράξενο, έμοιαζε σαν ένας άνδρας που περπατούσε ξυπόλυτος να τα είχε αφήσει. Ένας οδηγός Σέρπα (Sherpa) αναγνώρισε τα ίχνη και είπε πως ανήκαν στο Yeti ή το «mehteh kangmi», ο κτηνάνθρωπος των βουνών που ζούσε στο χιόνι. Αργότερα όταν ο Howard-Bury τηλεγράφησε τις αναφορές του στην Καλκούτα (Calcutta), ανέφερε ελάχιστα για το γεγονός. Δυστυχώς οι τηλεγραφικές εγκαταστάσεις ήταν πρωτόγονες και οι λέξεις «mehteh kangmi» καταγράφησαν ως «metch kangmi». Οι βοηθοί της αποστολής στην Καλκούτα μπερδεύτηκαν από τον όρο αυτό και ζήτησαν έναν άποικο που δούλευε σε μία εφημερίδα εκεί κοντά να μεταφράσει τον όρο αυτό. Ο άποικος τους είπε πως η λέξη «metch» δήλωνε μεγάλη αποστροφή και απέχθεια, οπότε θα μπορούσε να μεταφραστεί ως ο «απαίσιος χιονάνθρωπος»
ένας δημοσιογράφος μιας αγγλικής εφημερίδας ήταν στο γραφείο εκείνη τη στιγμή, έτρεξε στο παράρτημα της εφημερίδας του στην Καλκούτα, και τηλεγράφησε στα κεντρικά της εφημερίδας πως η πρώτη αποστολή στο Έβερεστ είχε συναντήσει ένα τρομακτικό πλάσμα, τον «απαίσιο χιονάνθρωπο». Έτσι, από λάθος πήραν αυτό το όνομα οι τριχωτοί γίγαντες των Ιμαλαΐων και η ονομασία αυτή μένει ως σήμερα. Όταν ο Συνταγματάρχης Howard Bury και η ομάδα του εγκατέλειψαν το Έβερεστ παραδεχώμενοι την αποτυχία τους, γυρνώντας στον πολιτισμό βρήκαν τον κόσμο πρόθυμο να ακούσει περισσότερα και να μάθει για αυτό τον «απαίσιο χιονάνθρωπο». Τη δεκαετία του 1930 επιστήμονες μελέτησαν τις αναφορές του εξερευνητή Frank Smythe σχετικά με την ανακάλυψη ιχνών Yeti στα 14.000 πόδια. Τα αποτυπώματα μετρήθηκαν στα 32,5 εκατοστά μήκος και ήταν 13 εκατοστά σε  πλάτος. Ο διάσημος ορειβάτης Eric E. Shipton ισχυρίστηκε πως είχε δει παρόμοια αποτυπώματα κατά την αποστολή του στο Έβερεστ το 1936.
Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος (1939–45) σταμάτησε τις αποστολές και τις επιστημονικές εξερευνήσεις προς τα Ιμαλάια, αλλά το 1942 ο Slavomir  Rawicz και τέσσερις άλλοι άνδρες απέδρασαν από έναν κομμουνιστικό καταυλισμό-φυλακή στη Σιβηρία και ξεκίνησαν έναν μακρύ δρόμο προς την Ινδία. Ανέφεραν πως συνάντησαν δύο Yeti κατά τη διάρκεια του καταπληκτικού τους ταξιδιού. Θεάσεις Yeti ξεπηδούσαν σαν μανιτάρια κατά τη δεκαετία του 1950 καθώς πολλοί επιστήμονες ερευνούσαν συστηματικά για τους χιονάνθρωπους. Το 1950, οι ντόπιοι ανέφεραν πως είδαν σε τρεις διαφορετικές τοποθεσίες, συμπεριλαμβανομένης μιας επαφής με μια μεγάλη ομάδα μοναχών κοντά στο Thyangboche. Ένα Yeti εγκατέλειψε το δάσος και τριγυρνούσε κοντά στο μοναστήρι του Thyangboche μέχρις ότου εκδιώχθηκε τελικά από τους μοναχούς που φυσούσαν τρομπέτες, βαρούσαν γκονγκ και του φώναζαν.
Την επόμενη χρονιά, ο Eric Shipton ανακάλυψε ίχνη και τα φωτογράφησε καθώς πήγαινε προς το Έβερεστ με μία αποστολή. Το 1952 οι Sir Edmund Hillary και George Lowe βρήκαν τρίχες «χιονάνθρωπου» σε ένα ψηλό ορεινό πέρασμα και ίχνη αναφέρθηκαν από μία ελβετική αποστολή. Το 1954, μία αποστολή χρηματοδοτούμενη από την London Daily Mail προσπάθησε να πιάσει ένα Yeti. Βρήκαν ίχνη σε διάφορες περιοχές αλλά γύρισαν χωρίς το τρόπαιο. Άλλες τρεις ερευνητικές αποστολές ανέφεραν πως βρήκαν ίχνη. Το 1957, η πρώτη αποστολή χρηματοδοτούμενη από έναν Αμερικανό εκατομμυριούχο, τον Tom Slick, ανακάλυψε τρίχες και αποτυπώματα σε αρκετές τοποθεσίες. Δύο από τους ντόπιους βοηθούς είπαν πως είχαν δει το Yeti σε εκείνα τα σημεία νωρίτερα το ίδιο έτος. Οι Peter και Bryan Bryne είπαν πως είχαν δει ένα χιονάνθρωπο την περίοδο που η αποστολή του Slick ήταν στην Κοιλάδα Arun. Το 1958, ο Gerald Russell και δύο ντόπιοι οδηγοί του με την Δεύτερη Αποστολή του Slick συνάντησαν έναν μικρό χιονάνθρωπο κονταά σε ένα ποτάμι και τον επόμενο χρόνο αναφέρθηκαν ίχνη από την Τρίτη Αποστολή του Slick, καθώς και από μέλη μιας Ιαπωνικής αποστολής.
Ο Sir Edmund Hillary, ο άνθρωπος που κατέκτησε το Έβερεστ, δημιούργησε πάταγο όταν επέστρεψε με το κεφάλι ενός Yeti. Ο Hillary αργότερα παραδέχτηκε πως το αποκαλούμενο κεφάλι ήταν από δέρμα κατσίκας και ανακοίνωσε ότι οι πατημασιές στο χιόνι γίνονταν από αλεπούδες, αρκούδες και άλλα ζώα και πως μεγεθύνονταν, όταν ο ήλιος έλιωνε το χιόνι τους.
Τον Αύγουστο του 1981, ο σοβιετικός ορειβάτης Igor Tatsl ανέφερε στην εβδομαδιαία εφημερίδα Μόσχας πως ο ίδιος και ο βοηθός του είχαν δει ένα Yeti και πως επιχείρησαν μία φιλική προσέγγιση με το πλάσμα. Ο Tatsl συνέχισε, δηλώνοντας πως η ομάδα του είχε κάνει πλαστικό εκμαγείο από το αποτύπωμα του πλάσματος που είχαν βρει στο ποτάμι Varzog. Αυτό το ποτάμι ρέει ανάμεσα στα βουνά Gissar, στην περιοχή Pamiro-Alai του Tadzhik στην Κεντρική Ασία Σύμφωνα με τη γνώμη του Tatsl το Yeti μπορεί να είναι ο πλησιέστερος εξελικτικός συγγενής της ανθρωπότητας. Πίστευε επίσης πως οι αισθήσεις τους ήταν πιο ανεπτυγμένες από του ανθρώπου. Ρώσσοι επιστήμονες έχουν κάνει αποστολές για να εντοπίσουν το Yeti για πάνω από 25 χρόνια. Παρ' όλο που σχεδόν κάθε επαρχία της Ρωσίας έχει δικό της όνομα για το μυστηριώδες αυτό πλάσμα - στο Νταγκεστάν (Dagestan), «kaptar»; στο Αζερμπαϊτζάν (Azerbaijan), «mesheadam»; στην Γεωργία (Georgia), «tkys-katsi»; εμώ οι Τσετσένοι, οι Ingush, οι Kabardin, και οι Balkar το αποκαλούν «almasti» - κάθε τρομαγμένος αυτόπτης μάρτυρας φαίνεται να περιγράφει το ίδιο ακριβώς περίεργο κτήνος. Οι Κινέζοι απόκαλούν τον χιονάνθρωπο «yeren» και το 1977, 1980, και το 1982, διεξήχθησαν αποστολές που προσπάθησαν να εντοπίσουν αυτό το πλάσμα στο ορυχείο του Δρυμού του Πάρκου της Shennongjia δυτικά της επαρχίας Χουμπέι (Hubei) το Σεπτέμβριο του 1993 μία ομάδα Κινέζων επιστημόνων ισχυρίστηκε πως είχε δει τρία yeren να περπατάνε στον Δρυμό του Πάρκου της Shennongjia.
Τον Οκτώβριο 1994, η Κινεζική κυβέρνηση, ίδρυσε μία επιτροπή για την Αναζήτηση Παράξενων και Σπάνιων Πλασμάτων, συμπεριλαμβανομένων ανάμεσα στα μέλη της ειδικούς στην παλαιοντολογία σπονδυλωτών και παλαιοανθρωπολόγους. Μια χαλαρή ομοφωνία, ανάμεσα στους επιστήμονες και τα μέλη της Κινεζικής Ακαδημίας Επιστημών, υπήρχε πως τα yeren  είναι κάποια είδη άγνωστων πρωτευόντων. Τα μεγαλύτερα εκμαγεία αποτυπωμάτων φτάνουν τα 45 εκατοστά μήκος, ενθαρρύνοντας εκτιμήσεις πως τα yeren θα μπορούσαν να είναι περισσότερο από 2 μέτρα σε ύψος, και να ζυγίζουν μέχρι 300 κιλά. Η επιστημονική επιτροπή έχει επίσης μελετήσει και ερευνήσει οκτώ δείγματα τρίχας τα οποία υποτίθεται προέρχονται από yeren σε περιοχές της Κίνας και του Θιβέτ. Οι αναλύσεις των τριχών, που ποικίλουν από μαύρο δείγμα από την επαρχία Γιουννάν, άσπρο από το Θιβέτ και κοκκινωπό καφετί από την επαρχία Χουμπέι, καταδεικνύουν μη-ανθρώπινη προέλευση, αλλά και κανένα γνωστό ζώο επίσης.
Τον Απρίλιο του 1995, μία αποστολή 30 ατόμων προς αναζήτηση yeren , με ηγέτη τον καθηγητή Yuan Zhengxin ξεκίνησε για τα βουνά της επαρχίας Χουμπέι. Παρ' όλο που ο ενθουσιώδης καθηγητής Zhengxin εξέφρασε τη σιγουριά πως η καλά εξοπλισμένη αποστολή του θα έπιανε ένα yeren το πολύ μέσα σε τρία χρόνια, μέχρι τον Ιούλιο τα περισσότερα μέλη της αποστολής είχαν επιστρέψει στο Πεκίνο δίχως να έχουν τίποτα περισσότερο από μερικά δείγματα τρίχας για την τρίμηνη αποστολή τους. Τον Ιανουάριο του 1999, ο Feng Zuoguian, ένας ζωολόγος της Κινεζικής Ακαδημίας Επιστημών ανακοίνωσε στην ευρείας κυκλοφορίας εφημερίδα China Daily  πως η Κίνα επισήμως ανακοινώνει την απόλυτη αντίθεσή της απέναντι σε οποιονδήποτε ξένο θέλει να οργανώσει αποστολή σύλληψης του Yeti η των yeren. Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση, μετά από αρκετή διαφωνία,, τον Δεκέμβριο του 1998 τα μέλη της Κινεζικής Επιστημονικής Κοινότητας είχαν αποφανθεί οριστικά πως το πλάσμα αυτό δεν υπάρχει.
Παρά ταύτα, σε αντίθεση με την επίσημη ανακοίνωση από την Κινεζική Ακαδημία Επιστημών, ο ανθρωπολόγος Zhou Guoxing υπενθύμισε στους συναδέλφους του ότι μη ταυτοποιήσιμα δείγματα τριχών και εκμαγεία αποτυπωμάτων είχαν βρεθεί κατά την επιστημονική αποστολή στην περιοχή της Shennongjia. Κατά τη γνώμη του, ακόμα κι αν το 95% των αναφορών για την ύπαρξη αυτών των πλασμάτων είναι αμφισβητήσιμα, παραμένει αναγκαίο για τους επιστήμονες να μελετήσουν το υπόλοιπο 5%.
Τον Απρίλιο του 2001, Βρετανοί επιστήμονες στα ίχνη του Yeti ανακοίνωσαν το καλύτερο αποδεικτικό στοιχείο του μυστηριώδους πλάσματος των Ιμαλαΐων. Ένα δείγμα τρίχας που ήταν αδύνατο να ταξινομηθεί γενετικώς. Ο Dr. Rob McCall, ένας ζωολόγος, αφαίρεσε δείγματα τρίχας Yeti από την κουφάλα ενός δέντρου και τα έφερε πίσω στη Βρετανία για ανάλυση. Ο Dr. Bryan  Sykes, καθηγητής Γενετικής στο Ινστιτούτο Μοριακής Ιατρικής της Οξφόρδης, ένας από τους κορυφαίους επιστήμονες στον κόσμο στην ανάλυση του DNA , δήλωσε ότι δεν μπορούσαν να αναγνωρίσουν το DNA το οποίο είχαν ανακαλύψει στις τρίχες και πως δεν είχε τύχει ως τότε να βρεθεί δείγμα DNA  που δεν μπόρεσαν να αναγνωρίσουν.

Συνεχίζεται...

Επειδή το θέμα είναι εκτενέστατο και δεν μπορεί να θιγεί επαρκώς στα πλαίσια του μικρού αυτού άρθρου, παραθέτω τις πηγές μου ως στοιχεία περεταίρω μελέτης για τους ενδιαφερόμενους:

• Bord, Janet, and Colin Bord. Unexplained Mysteries of  the 20th Century. Chicago: Contemporary Books,  1989.

• Coleman, Loren. Mysterious America. Boston: Faber  & Faber, 1985.

• Dash, Mike. Borderlands. New York: Dell Books, 2000.

• Sanderson, Ivan T. Abominable Snowmen: Legend  Come to Life. Philadelphia: Chilton, 1961

• Brad Steiger και Sherry Hansen Steiger, Εγκυκλοπαίδεια του Παράξενου και του Ανεξήγητου

Ειδικότερα:

Μεγαλοπόδαρος:

• “Top Cryptozoolgical Stories of the Year  2001.” The Anomalist, January 4, 2001: [και στο διαδίκτυο]

• Green, John. On the Track of the Bigfoot. New York: Ballantine Books, 1973.

• Sanderson, Ivan T. Abominable Snowmen: Legend  Come to Life. Philadelphia: Chilton, 1961.

Orang Pendek :

• Henderson, Mark. “Team ‘Find Traces of Sumatran Yeti.’” The Times, October 29, 2001. [και στο διαδίκτυο]

• Heuvelmans, Bernard. On the Track of Unknown Animals. New York: Hill and Wang, 1958.

• “Man-Beast Hunts in the Far East.” Fortean Times 83  (October/November 1995): 18–19.

• Martyr, Deborah. “An Investigation of the Orang Pendek, the ‘Short Man’ of Sumatra.” Cryptozoology 9 (1990): 57–65.

• Sanderson, Ivan T. Abominable Snowmen: Legend  Come to Life. Philadelphia: Chilton, 1961.

Πίθηκοι Κουνάβια:

• “Top Cryptozoolgical Stories of the Year  2001.” The Anomalist, January 4, 2001. [και στο διαδίκτυο]

• Otto, Steve. “Absolute Kinda Irrefutable Proof of  Skunk Ape.” Tampa Tribune, February 13, 2001.  [και στο διαδίκτυο]

• Sanderson, Ivan T. Abominable Snowmen: Legend  Come to Life. Philadelphia: Chilton, 1961

Yeti – yeren:

• Bord, Janet, and Colin Bord. Unexplained Mysteries of  the 20th Century. Chicago: Contemporary Books,  1989.

• Dash, Mike. Borderlands. New York: Dell Books, 2000.

• Henderson, Mark. “‘Yeti’s hair’ Defies DNA Analysis.” The Times, April 2, 2001. [και στο διαδίκτυο]

• Heuvelmans, Bernard. On the Track of Unknown Animals. New York: Hill and Wang, 1958.

• Sanderson, Ivan T. Abominable Snowmen: Legend  Come to Life. Philadelphia: Chilton, 1961.