Γιατί τόσες εφαρμογές θέλουν να στείλουν στατιστικά χρήσης και αν πρέπει να τις αφήνουμε να τα στείλουν

Πολλά προγράμματα που χρησιμοποιούνται από διάφορους χρήστες και μέσω διάφορων συσκευών (smartphone, blackberry, tablet, laptop, desktop κλπ) θέλουν να στείλουν στατιστικά στοιχεία από τη χρήση της συσκευής (usage statistics), αναφορές σφάλματος (error log), και αναφορές από εφαρμογές όταν αυτές κρασάρουν (crash report), δηλαδή στοιχεία από το πώς χρησιμοποιεί κανείς μια εφαρμογή και τι τυχόν προβλήματα αυτή δημιουργεί, στους server των δημιουργών της εφαρμογής. Κάποιοι απενεργοποιούν αυτήν την επιλογή, αλλά είναι αυτό σωστό;

Παρακάτω θα δούμε τους τύπους των δεδομένων που οι εφαρμογές θέλουν και προσπαθούν να στείλουν, τι κάνουν με αυτά τα δεδομένα οι σχεδιαστές των εφαρμογών και πώς τα αξιοποιούν, αν στέλνονται ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα και ποια είναι τελικά τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα του να αφήσει κάποιος ή όχι τις εφαρμογές να στέλνουν αυτά τα δεδομένα.

Γιατί υπάρχουν τα στατιστικά χρήσης και οι αναφορές σφαλμάτων;

Γενικά οι εφαρμογές θέλουν να στείλουν δύο τύπους δεδομένων, στατιστικά χρήσης γενικά και πληροφορίες για σφάλματα, όπως αναφορές κρασαρίσματος. Τα στατιστικά χρήσης, που αναφέρονται και ως τηλεμετρία, περιλαμβάνουν πληροφορίες για το πώς κανείς κάνει χρήση μιας εφαρμογής, ποια κουμπιά της χρησιμοποιεί και ποιες επιλογές του μενού της και πόσο συχνά. Πχ στην περίπτωση ενός φυλλομετρητή (web browser), όπως ο Firefox ή ο Chrome, τα δεδομένα αυτά θα περιλαμβάνουν πληροφορίες για το πόσες καρτέλες (tab) έχουμε ανοιχτές, πόση μνήμη καταναλώνει ο browser, πόσα πρόσθετα (extension και plugin) έχουμε εγκαταστήσει, κλπ. Άλλες εφαρμογές κοιτάνε ποιες επιλογές έχουμε ενεργοποιήσει και ποιες όχι, και πόσο συχνά χρησιμοποιούμε τη συγκεκριμένη εφαρμογή. Μια εφαρμογή παιχνιδιών, όπως το Steam κοιτάει επίσης το υλικό μέρος του υπολογιστή μας (hardware) έτσι ώστε οι σχεδιαστές παιχνιδιών να ξέρουν σε τι υπολογιστές πρέπει να στοχεύουν όταν σχεδιάζουν τα παιχνίδια τους. Τα ακριβή δεδομένα διαφέρουν από εφαρμογή σε εφαρμογή.

Οι πληροφορίες για σφάλματα και οι αναφορές κρασαρίσματος περιλαμβάνουν πληροφορίες για το τι συνέβη τη στιγμή που η εφαρμογή κράσαρε ή που συνέβη κάποιο σφάλμα. Για παράδειγμα, αν κάποια εφαρμογή κρασάρει, μπορεί μετά να μας ρωτήσει εάν θέλουμε να αποστείλουμε πληροφορίες για το κρασάρισμα αυτό μέσω Internet. Αυτές οι πληροφορίες περιλαμβάνουν το τι κάναμε τη στιγμή που κράσαρε η εφαρμογή και κάποια περιεχόμενα της μνήμης του προγράμματος. Η βασική ιδέα είναι να περιλαμβάνουν αρκετές πληροφορίες ώστε οι σχεδιαστές της εφαρμογής να μπορέσουν να διαπιστώσουν το λόγο για τον οποίο κράσαρε η εφαρμογή.

Τα ακριβή δεδομένα που αποστέλλονται διαφέρουν από εφαρμογή σε εφαρμογή. Οι περισσότερες εφαρμογές θα μας ρωτήσουν εάν θέλουμε να ενεργοποιήσουμε αυτή την επιλογή, ή να την αφήσουμε ανενεργή από προεπιλογή, αν και κάποιες εφαρμογές μπορεί να την ενεργοποιήσουν αυτόματα. Κάποιες εφαρμογές θα μας αφήσουν να απενεργοποιήσουμε ή να ενεργοποιήσουμε τα στατιστικά χρήσης και τις αναφορές σφαλμάτων ξεχωριστά. Κάποιες εφαρμογές μπορεί να μας αφήσουν να ελέγξουμε τις αναφορές σφάλματος πριν αποστείλουν τα δεδομένα, η λειτουργιά αναφορών σφαλμάτων των Windows λειτουργεί με αυτό τον τρόπο, ενώ άλλες εφαρμογές δεν μας αφήνουν.

Τι κάνουν οι σχεδιαστές με τα δεδομένα αυτά;

τα στατιστικά χρήσης συνήθως χρησιμοποιούνται όταν πρέπει να αποφασιστεί τι αλλαγές πρέπει να γίνουν σε μία εφαρμογή, σε ποιές δυνατότητές της να δοθεί βάρος, και γενικά για ζητήματα που αφορούν το πώς οι χρήστες χρησιμοποιούν την εφαρμογή. Για παράδειγμα ο Mozilla ξέρει με ποια τμήματα του περιβάλλοντος διεπαφής (interface) του Firefox αλληλεπιδρούν οι χρήστες, ή καλύτερα με ποια τμήματα του περιβάλλοντος διεπαφής αλληλεπιδρούν οι χρήστες που επιτρέπουν την αποστολή στατιστικών χρήσης. Μπορούν έτσι να υπολογίσουν αυτά τα δεδομένα όταν τροποποιούν το περιβάλλον διεπαφής του Firefox. Πιθανώς πλήκτρα που οι χρήστες χρησιμοποιούν σπάνια να τα αποκρύψουν μέσα σε κάποιο μενού, ενώ επιλογές που χρησιμοποιούνται περισσότερο να γίνουν πιο εύκολα προσβάσιμες για τους χρήστες. Αν μια λειτουργία που βρίσκεται «χωμένη» μέσα σε κάποιο μενού χρησιμοποιείται πολύ συχνά, τότε ίσως βγει στην επιφάνεια ώστε να είναι άμεσα ορατή. Αν, πάλι, οι σχεδιαστές βλέπουν πως μία λειτουργία χρησιμοποιείται από καθόλου έως σπάνια, τότε ίσως σταματήσουν να την υποστηρίζουν και σιγά σιγά να την αφαιρέσουν από την εφαρμογή. Αν οι σχεδιαστές γνωρίζουν ότι πολύ λίγοι χρήστες χρησιμοποιούν ένα συγκεκριμένο τύπο λειτουργικού συστήματος, πχ τα Windows XP, θα σταματήσουν να υποστηρίζουν αυτό το λειτουργικό σύστημα για την εφαρμογή τους. Για να πάρουν αποφάσεις για τέτοια ζητήματα και άλλα οι σχεδιαστές των εφαρμογών πρέπει να έχουν πληροφορίες σαν τα στατιστικά χρήσης, αλλιώς θα κάνουν αλλαγές στα τυφλά.

Οι αναφορές κρασαρίσματος χρησιμοποιούνται για να βρεθεί η συχνότητα συγκεκριμένων κρασαρισμάτων και να δώσει στους σχεδιαστές πληροφορίες για τις αιτίες τους. Με αρκετές τέτοιες αναφορές μπορούν να βρουν τα συχνότερα κρασαρίσματα και να τα διορθώσουν, ώστε να μην συμβαίνουν πια. Αυτό βοηθά τους σχεδιαστές όταν δουλεύουν στα μεγαλύτερα προβλήματα για τους χρήστες και τους βοηθά να δουν τις συνθήκες κάτω από τις οποίες αυτά συμβαίνουν και σε τι υπολογιστές αυτά συμβαίνουν.

Γιατί να στείλουμε αυτά τα δεδομένα;

Είναι γενικά καλή ιδέα να στέλνουμε αυτά τα δεδομένα. Στέλνοντας στατιστικά χρήσης εξασφαλίζει ότι οι σχεδιαστές γνωρίζουν πώς οι χρήστες σαν και εμάς χρησιμοποιούν τις εφαρμογές που αυτοί δημιουργούν και τους βοηθά να λάβουν αυτή τη χρήση υπ' όψιν τους όταν κάνουν αλλαγές στις εφαρμογές τους. Για παράδειγμα όταν η Microsoft αφαίρεσε από τα Windows 8 το κουμπί Start, είπαν πώς ήταν επειδή τα δεδομένα χρήσης έδειχναν πώς πολύ λίγοι άνθρωποι το χρησιμοποιούσαν, σύμφωνα πάντα με τα δεδομένα που συνέλεξαν από το πρόγραμμα “Microsoft Customer Experience Improvement Program” στα Windows 7. Κάποιοι θεώρησαν ότι μόνο αρχάριοι χρήστες με χαμηλές απαιτήσεις χρησιμοποιούσαν το «Customer Experience Improvement Program» ενεργοποιημένο, ενώ οι πιο έμπειροι χρήστες , οι οποίοι χρησιμοποιούσαν και το κουμπί Start το είχαν απενεργοποιήσει. Εάν περισσότεροι πεπειραμένοι χρήστες δεν απενεργοποιούσαν το πρόγραμμα αυτό, η Microsoft θα το είχε σκεφτεί διπλά πριν το αφαιρέσει, μεγάλο λάθος από μέρος τους, καθώς «αναγκάζονται» να το επαναφέρουν με τα Windows 8.1.

Στην περίπτωση των αναφορών κρασαρίσματος, υποβάλλοντας μία τέτοια αναφορά εξασφαλίζει ότι οι σχεδιαστές ξέρουν πως αυτό συνέβη. Για παράδειγμα, ο Mozilla κατάλαβε ότι η κυριότερη αιτία των κρασαρισμάτων του Firefox ήταν το πρόσθετο Flash της Adobe (Adobe Flash plug-in). Αυτό οδήγησε στην εισαγωγή ενός plug-in σε ασφαλές περιβάλλον (plug-in sandboxing), όπου ο Flash μπορεί να κρασάρει μόνος του χωρίς να κρασάρει μαζί του ολόκληρος ο browser. Αν ο Mozilla δεν είχε πληροφορίες για τα κρασαρίσματα, είναι πολύ πιθανόν ότι το plug-in αυτό δεν θα είχε εισαχθεί στον Firefox και ο Flash θα συνέχιζε να κρασάρει ολόκληρο το Firefox όπως πριν.

Οι εφαρμογές θέλουν να στέλνουν και προσωπικά δεδομένα;

Ο λόγος που πολλοί χρήστες απενεργοποιούν αυτές τις δυνατότητες είναι γιατί δεν θέλουν να διαρρεύσουν προσωπικά τους δεδομένα. Δεν θέλουν να ανιχνευθούν από εταιρείες ή να βρίσκονται ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα τους σε κάποια βάση δεδομένων κάπου. Οπότε, πόσο ευαίσθητα είναι τελικά τα δεδομένα αυτά;

Στην περίπτωση των στατιστικών χρήσης, τα δεδομένα είναι αρκετά απίθανο να είναι πολύ ευαίσθητα. Συνήθως είναι ανώνυμα, γιατί οι σχεδιαστές των εφαρμογών δεν ενδιαφέρονται πραγματικά για την ανάλυση της οθόνης που ένας χρήστης χρησιμοποιεί. Θέλουν να ξέρουν απλώς πόσο συχνά χρησιμοποιεί ένας χρήστης μια συγκεκριμένη ανάλυση οθόνης. Θέλουν να ξέρουν πόσο συχνή είναι η κάθε ανάλυση οθόνης και πιθανώς να συνδυάσουν τα δεδομένα αυτά να δουν αν συμβαίνει κάποιο κρασάρισμα σε κάποια συγκεκριμένη ανάλυση οθόνης. Ίσως χρήστες με κάποια συγκεκριμένη ανάλυση οθόνης είναι πιθανότερο να χρησιμοποιούν συγκεκριμένα στοιχεία του περιβάλλοντος διεπαφής (interface element). Όλα αυτά μπορούν να είναι πολύ χρήσιμα στους σχεδιαστές, αλλά γενικά δεν χρησιμοποιούν πολύ ευαίσθητα δεδομένα και συνήθως είναι ανώνυμα.

Στην περίπτωση των αναφορών κρασαρίσματος, τα πράγματα μπορούν να είναι λίγο πιο περίπλοκα. Οι σχεδιαστές δεν θέλουν να συλλέξουν προσωπικά δεδομένα μέσω των αναφορών κρασαρίσματος, θέλουν απλώς να δουν τι έκανε το πρόγραμμα όταν συνέβη το κρασάρισμα. Ανάλογα με το πρόγραμμα, αυτό μπορεί να οδηγήσει σε αποστολή κάποιων προσωπικών δεδομένων. Για παράδειγμα αν κάποιος έπαιζε ένα παιχνίδι στο διαδίκτυο την στιγμή που συνέβη το κρασάρισμα, μπορεί κανείς να στείλει ελεύθερα την αναφορά εάν του ζητηθεί. Είναι μάλλον απίθανο να υπάρχει κάποια προσωπική πληροφορία μέσα στα δεδομένα που θα αποσταλούν με την αναφορά.

Παρ' όλ' αυτά, εάν κάποιος τη στιγμή του κρασαρίσματος κάποιος δούλευε με τους online τραπεζικούς λογαριασμούς του μέσω e-banking ή κάτι αντίστοιχο, ή έγγραφε κάποια ευαίσθητα προσωπικά του δεδομένα σε κάποιο browser, πιθανώς κάποιος να μην θέλει να αποσταλεί μια πλήρης αναφορά. Αυτές μπορεί να περιέχουν τμήματα της μνήμης (memory dumps) από το τι έκανε το πρόγραμμα όταν το κρασάρισμα συνέβη, και αν κανείς έκανε κάτι ιδιωτικής φύσης που άλλοι δεν θα ήθελαν να δουν, όπως να ελέγχει τους τραπεζικούς του λογαριασμούς ή να γράφει τον αριθμό της πιστωτικής του, ή να στέλνει ένα προσωπικό e-mail, τότε μπορεί κανείς να μην θέλει να στείλει την αναφορά σφάλματος. Γι' αυτό εξ' άλλου και πολλά προγράμματα επιτρέπουν να δει κανείς το τι στοιχεία θα αποσταλούν πριν στείλουν την αναφορά.

Τα στατιστικά χρήσης μπορεί να είναι ανεκτίμητα και πολύ σημαντικά στο να καταδείξουν την χρήση που κάνει κανείς στα προγράμματα που χρησιμοποιεί και δεν θα έπρεπε να επηρεάζουν αρνητικά τις ιδιωτικές πληροφορίες κάποιου. Οι αναφορές κρασαρίσματος μπορούν επίσης να βοηθήσουν τους σχεδιαστές να διορθώσουν προβλήματα με τις εφαρμογές τους. Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι αναφορές αυτές είναι ασφαλές να τις αποστείλει κάποιος.

Ενώ κάποιοι πιο πεπειραμένοι χρήστες απενεργοποιούν τις λειτουργίες που στέλνουν τέτοια δεδομένα, είναι συνήθως καλή ιδέα να αφήσουν αυτές τις λειτουργίες ενεργοποιημένες. Φυσικά μπορεί κανείς να επιλέξει ποια προγράμματα θα στείλουν αναφορές και ποια όχι. Μπορεί κανείς να θέλει να στέλνει δεδομένα στον Mozilla αλλά όχι στην Microsoft για παράδειγμα.

Πηγή:

howtogeek.com

Εικόνες:

Andy Roberts από το Flickr

5 + 1 Συμβουλές για την καλύτερη χρήση των SSD

Οι SSD είναι αρκετά διαφορετικοί από τους μηχανικούς μαγνητικούς σκληρούς δίσκους που χρησιμοποιούνται ευρέως. Πολλά από τα πράγματα που κάνει κανείς με ένα μηχανικό σκληρό δίσκο δεν πρέπει να τα κάνει με τους καινούριους solid-state δίσκους.

Οι solid-state δίσκοι αντιμετωπίζονται από το λειτουργικό σύστημα σα να ήταν απλοί μηχανικοί δίσκοι, αλλά δουλεύουν πολύ διαφορετικά και είναι ιδιαιτέρως σημαντικό να γνωρίζουμε τι ΔΕΝ πρέπει να κάνουμε με ένα solid-state.

• Δεν πρέπει να κάνουμε ανασυγκρότηση (Defragment)

Δεν πρέπει να κάνουμε ανασυγκρότηση στους solid-state δίσκους. Οι τομείς αποθήκευσης (storage sector) σε έναν SSD έχουν περιορισμένο αριθμό εγγραφών (write) και αυτός ο αριθμός είναι ακόμη μικρότερος σε φθηνότερους SSD και η ανασυγκρότηση θα οδηγήσει σε πολύ περισσότερες εγγραφές καθώς τα αρχεία μετακινούνται πάνω στο δίσκο κατά την αποκερματοποίηση.

Ακόμη, δεν θα έχουμε τα επιθυμητά αποτελέσματα από αυτήν. Σε ένα μηχανικό δίσκο η ανασυγκρότηση οδηγεί σε βελτίωση γιατί η κεφαλή του δίσκου πρέπει να κινείται κατά μήκος των επιφανειών του δίσκου για να διαβάσει τα δεδομένα. Αν τα δεδομένα ενός αρχείου είναι κατακερματισμένα, η κεφαλή θα πρέπει να κινηθεί περισσότερο για να τα διαβάσει, απ' ότιι εάν τα διάβαζε σε μία μόνο περιοχή.

Σε ένα δίσκο solid-state, δεν υπάρχει μηχανική κίνηση. Ο δίσκος μπορεί να διαβάσει τα δεδομένα από οποιονδήποτε τομέα (sector) κι αν βρίσκονται αυτά. Για την ακρίβεια, οι SSD είναι φτιαγμένοι ώστε να μοιράζουν τα αρχεία ισότιμα σε τομείς, το οποίο βοηθά να ισορροπήσουν την «καταπόνηση» του δίσκου σε συγκεκριμένους τομείς, αντί ενός τομέα που φέρει όλες τις εγγραφές και καταπονείται γιατί διαβάζεται συνεχώς, οι ενέργειες διαμοιράζονται στον δίσκο.

• Μην τους κάνετε «Wipe»

Υποθέτοντας πως κάποιος χρησιμοποιεί ένα λειτουργικό σύστημα που υποστηρίζει την λειτουργία TRIM, όπως πχ. Windows 7+ ή μία διανομή Linux που έχει εκδοθεί τα τελευταία τρία – τέσσερα χρόνια (με Linux kernel 2.6.28+) δεν χρειάζεται ποτέ να αντικαταστήσετε (overwrite) ή να κάνετε «wipe» τους άδειους τομείς (sector). Αυτό είναι σημαντικό όταν έχουμε να κάνουμε με μηχανικούς δίσκους, καθώς τα αρχεία τα οποία βρίσκονται σε μηχανικούς δίσκους δεν σβήνονται (delete) άμεσα. Οι τομείς τους μαρκάρονται ως σβησμένοι, αλλά μέχρι να γραφεί κάτι σ' αυτούς τα δεδομένα που προϋπήρχαν μπορούν να ανακτηθούν με τη χρήση εργαλείων όπως το Recuva.

Για να αποφύγει κανείς αυτό το πράγμα όταν αχρηστεύει ένα PC ή ένα σκληρό δίσκο, χρησιμοποιούνται εργαλεία όπως το DBAN ή το Drive Wiper tool που έχει το CCleaner για να αντικαταστήσουν τον, θεωρητικώς, άδειο χώρο με άδεια δεδομένα.

Σε Λειτουργικά Συστήματα που υποστηρίζουν την λειτουργία TRIM, τα αρχεία διαγράφονται άμεσα. Όταν διαγράφεις ένα αρχείο σε ένα λειτουργικό σύστημα, το λειτουργικό σύστημα ειδοποιεί τον σκληρό δίσκο πως τα δεδομένα διεγράφησαν με την εντολή TRIM και έτσι οι τομείς τους διαγράφονται άμεσα και δεν μπορούν να ανακτηθούν.

Κάποιοι παλαιότεροι SSD δεν υποστηρίζουν την λειτουργία TRIM. Παρ' όλ' αυτά, η TRIM προστέθηκε λίγο μετά την εμφάνιση των SSD στην αγορά, οπότε εκτός κι αν κανείς διαθέτει έναν πολύ πρώιμο SSD, ο δίσκος θα υποστηρίζει την λειτουργία TRIM.

• Μην χρησιμοποιείτε Windows XP, Windows Vista, η Απενεργοποιείτε την TRIM

Εάν ο υπολογιστής χρησιμοποιεί έναν SSD, είναι καλό να χρησιμοποιεί ένα σύγχρονο λειτουργικό σύστημα. Συγκεκριμένα αυτό σημαίνει ότι δεν θα 'πρεπε να χρησιμοποιείτε Windows XP ή Windows Vista. Και τα δύο παλαιά αυτά λειτουργικά συστήματα δεν περιλαμβάνουν υποστήριξη για την εντολή TRIM. Έτσι, όταν διαγράφετε ένα αρχείο στον δίσκο, το λειτουργικό σύστημα δεν στέλνει την εντολή TRIM στον δίσκο, οπότε τα δεδομένα παραμένουν στους τομείς που καταλάμβαναν πάνω στο δίσκο.

Αυτό το γεγονός, εκτός απ' ότι αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο ανάκτησης προσωπικών δεδομένων κάποιου, επιβραδύνει και τη λειτουργία του δίσκου. Όταν το λειτουργικό σύστημα προσπαθήσει να γράψει ένα αρχείο σε αυτούς τους τομείς, θα πρέπει πρώτα να τους διαγράψει και μετά να γράψει το νέο αρχείο. Αυτό κάνει τις λειτουργίες εγγραφής αρχείων να καθυστερούν πολύ και καθυστερεί τις επιδόσεις του δίσκου εν γένει.

Αυτός ακριβώς είναι και ο λόγος που δεν θα έπρεπε κανείς να απενεργοποιεί την λειτουργία TRIM στα Windows 7 και άλλα σύγχρονα λειτουργικά συστήματα. Είναι ενεργοποιημένη από προεπιλογή και είναι καλό να μείνει ενεργοποιημένη.

• Μην τους γεμίζετε

Είναι καλό να αφήνουμε λίγο ελεύθερο χώρο σε ένα SSD αλλιώς η ικανότητα εγγραφής του θα μειωθεί δραματικά. Αυτό μπορεί να μοιάζει περίεργο, αλλά εξηγείται πολύ απλά.

Όταν ένας SSD έχει αρκετό ελεύθερο χώρο, έχει περισσότερα άδεια τμήματα (block). Όταν πάει κάποιος να γράψει ένα αρχείο, αυτό εγγράφεται σε αυτά τα άδεια τμήματα.

Όταν ένας SSD δεν έχει αρκετό ελεύθερο χώρο, έχει πολλά ήμι-συμπληρωμένα τμήματα (block). Όταν πάει κανείς να εγγράψει ένα αρχείο, ο δίσκος θα πρέπει να διαβάσει όλα τα μερικώς εγγεγραμμένα τμήματα στην cache του, να τροποποιήσει όλα τα μερικώς γεμάτα τμήματα με τα νέα δεδομένα και μετά να τα ξαναγράψει στον δίσκο. Μάλιστα, αυτό θα πρέπει να συμβεί για κάθε τμήμα που θα πρέπει να καταλάβει το αρχείο.

Με άλλα λόγια, το να γράψει σε ένα άδειο τμήμα είναι σχετικά γρήγορο, αλλά το να γράψει σε μερικώς γεμάτο τμήμα περιλαμβάνει διάβασμα του μερικώς γεμάτου τμήματος, τροποποίηση της τιμής του και μετά γράψιμο. Επανάληψη αυτής της διαδικασίας πολλές φορές γιατί πιθανότατα ένα αρχείο θα καταλάβει πολλά τμήματα.

Σαν αποτέλεσμα των benchmark της, η Anandtech προτείνει «να υπολογίσουμε να χρησιμοποιούμε μόνο περίπου το 75% της χωρητικότητας ενός SSD αν θέλουμε μία καλή ισορροπία ανάμεσα σε επιδόσεις και χωρητικότητα». Με άλλα λόγια να αφήνουμε ένα 25% του δίσκου άδειο και να μην γράφουμε σε αυτό. Να χρησιμοποιούμε μόνο το 75% του κενού χώρου του δίσκου για να πετύχουμε ιδανικές επιδόσεις. Μπορεί κάποιος να δει πως οι επιδόσεις αρχίζουν και πέφτουν καθώς ξεπερνάμε αυτό το όριο.

• Μην γράφετε συνεχώς σε αυτούς

Για να αυξήσουμε το μέσο όρο ζωής ενός SSD, θα πρέπει να προσπαθήσουμε να ελαχιστοποιήσουμε την εγγραφή σε αυτούς όσο το δυνατόν περισσότερο. Αυτό μπορούμε να το κάνουμε, για παράδειγμα, ρυθμίζοντας τα προγράμματά μας ώστε να γράφουν τα προσωρινά αρχεία (temporary file και log) κάπου αλλού, όπως σε έναν μηχανικό δίσκο που έχει ο υπολογιστής μας για παράδειγμα.

Το να πειράξουν τέτοιες ρυθμίσεις μπορεί να είναι πολύπλοκο για τους περισσότερους χρήστες, που δεν θα 'πρεπε να ανησυχούν για τέτοια πράγματα. Παρ' όλ' αυτά θα πρέπει να έχουν υπ' όψιν τους ότι δεν θα 'πρεπε να τρέχουν εφαρμογές που γράφουν συνεχώς προσωρινά αρχεία στο δίσκο. Αν κάποιος χρησιμοποιεί τέτοιες εφαρμογές θα έπρεπε να τις κατευθύνει προς μηχανικούς δίσκους όπου δεν θα χρειάζεται να ανησυχεί μήπως καταπονηθούν.

• Μην αποθηκεύετε μεγάλα, σπανίως χρησιμοποιούμενα αρχεία

Αυτό είναι σχετικά προφανές, καθώς οι SSD είναι μικρής χωρητικότητας και πολύ ακριβότεροι ανά μονάδα χωρητικότητας από τους μηχανικούς δίσκους. Αντισταθμίζουν αυτό το γεγονός με την χαμηλή κατανάλωση σε ρεύμα που έχουν, το μικρότερο θόρυβο που παράγουν και την αυξημένη ταχύτητά τους.

Ιδανικά αρχεία για να αποθηκεύσει κανείς σε έναν SSD είναι τα αρχεία ενός λειτουργικού συστήματος, προγράμματα και παιχνίδια τα οποία πρέπει κάποιος να μπορεί να προσπελάσει συχνά και γρήγορα. Είναι λάθος να αποθηκεύσει την συλλογή πολυμέσων του κάποιος σε έναν SSD, καθώς η αυξημένη ταχύτητα δεν είναι αντιληπτή σε αυτού του είδους τα αρχεία και θα καταναλώσουν πολύ πολύτιμο χώρο. Αν δεν έχει αρκετό χώρο στον SSD του κάποιος, καλύτερα να αποθηκεύσει την συλλογή του από πολυμέσα σε κάποιο μηχανικό δίσκο. Αν χρησιμοποιεί laptop, καλύτερα να προμηθευτεί έναν εξωτερικό σκληρό δίσκο για αυτά. Οι μηχανικοί δίσκοι είναι ακόμα πολύ καλοί στο να παρέχουν μεγάλο αποθηκευτικό χώρο σε χαμηλή τιμή.

Πηγή:

howtogeek.com

anandtech.com