Τέρατα και Νυχτερινοί Τρόμοι

Οι άνθρωποι της Λίθινης Εποχής είχαν σοβαρούς λόγους να φοβούνται τα τέρατα που έβγαιναν τη νύχτα. Μαχαιρόδοντες τίγρεις καιροφυλακτούσαν, αρκούδες τους τσάκιζαν με τα πόδια τους και αντίπαλα ανθρωποειδή, πολλά εκ των οποίων ομοίαζαν περισσότερο με ζώο παρά άνθρωπο, τους αντιμάχονταν για κυριαρχία. Οι μνήμες αυτών των αρχαίων τρόμων της νύχτας έρχονται στην επιφάνεια στα όνειρα και την φαντασία, σαν ψυχικά κατάλοιπα των προτόγονων φόβων. Οι ανθρωπολόγοι παρατηρούν πως τέτοια πλάσματα, μισά ζώο - μισά άνθρωπος, όπως οι λυκάνθρωποι ζωγραφίζονταν σε τοίχους σπηλαίων από καλλιτέχνες της Λίθινης Εποχής, περισσότερα από 10.000 χρόνια πριν. Κάποιες από τις παλαιότερες αναπαραστάσεις που βρίσκονται στην Ευρώπη, την Αφρική και την Αυστραλία παριστάνουν τέτοια υβρίδια/ανθρωποειδή. Αυτά, δε, τα ανθρωποειδή φαίνονται να είναι οι μοναδικοί κοινοί παρονομαστές πρωτόγονης τέχνης στον πλανήτη. Αυτοί οι λυκάνθρωποι, λεωντάνθρωποι και νυχτεριδάνθρωποι ανήκαν σε ένα φανταστικό κόσμο τον οποίον οι πρωτόγονοι έβρισκαν παντοδύναμο, επικύνδυνο και τρομακτικό. 

Εικόνες αυτών των πλασμάτων παρέμειναν και στους Ιστορικούς Χρόνους. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι συχνά απεικόνιζαν τους θεούς τους ως υβρίδια ανθρώπων - ζώων. Ο ίδιος ο Φαραώ παρουσιαζόταν ως ο θεός Ώρος, που παρουσιαζόταν ως γεράκι ή ως άνθρωπος με κεφαλή γερακιού. Ο Άνουβις, ο θεός της Νεκρόπολις φαίνεται ως άνθρωπος με κεφαλή τσακαλιού, πιθανώς λόγω της συνήθειας των τσακαλιών να τρέφονται με πτώματα που έβρισκαν περιπλανώμενα στα Αιγυπτιακά νεκροταφεία. Αλλά και πολλοί άλλοι λαοί ένιωθαν τη δύναμη αυτών των εικόνων. Για παράδειγμα οι αρχαίοι Έλληνες είχαν τον Μινώταυρο, τους σατύρους, τις άρπυιες καθώς και πολλά άλλα τέτοια πλάσματα, πολλά από αυτά παιδιά του Ποσειδώνα. Παρόμοια παραδείγματα βρίσκονται και σε άλλους πολιτισμούς, πέραν του, κατά το πλείστον επηρεασμένου από τον Ελληνικό, Ρωμαϊκού πολιτισμού.


Πηγή,

Brad Steiger και Sherry Hansen Steiger, Εγκυκλοπαίδεια του Παράξενου και Ανεξήγητου