Η Δημιουργία του Κόσμου στην Μυθολογία των Μάγιας

Πριν από τη δημιουργία των ανθρώπων, των ζώων, του γρασιδιού, των δέντρων και των βράχων, δεν υπήρχε τίποτα εκτός από θάλασσα και ουρανό από πάνω της. Δεν υπήρχε καν φως ή ήχοι. Υπήρχαν όμως θεοί, που ονομάζονταν Δημιουργοί, οι οποίοι ζούσαν κάτω από στρώματα πράσινων και μπλε φτερωμάτων βαθειά μέσα στη θάλασσα. Οι Δημιουργοί όμως βαρέθηκαν να ζουν στο απόλυτο σκοτάδι και κάτω από τόσα στρώματα φτερωμάτων, οπότε μια μέρα μαζεύτηκαν και σχεδίασαν να γεμίσουν το τεράστιο κενό του σύμπαντος. Βροντοφώναξαν “Ας αρχίσει η Δημιουργία! Ας γεμίσει το κενό! Ας υποχωρήσει η θάλασσα, αποκαλύπτοντας την επιφάνεια της Γης! Γη, σήκω! Ας γίνει!”

Έτσι η Γη με τους λόφους της και τα ρυάκια και τις λίμνες και τα δέντρα, εγέρθηκε από την θάλασσα. Στην αρχή οι Δημιουργοί ήταν εντυπωσιασμένοι με την ομορφιά των λόφων και τα ορμητικά ρυάκια και τα όμορφα κυπαρίσσια. Παρ' όλο όμως που ο νέος κόσμος ήταν όμορφος, ήταν και απόλυτα σιωπηλός. Έτσι οι Δημιουργοί χρησιμοποίησαν τις δυνάμεις τους για να δημιουργήσουν τα ζώα, σαν το ελάφι και τα πουλιά.

Τότε οι θεοί διέταξαν, “Εσύ, το ελάφι: θα κοιμάσαι δίπλα στα ρυάκια, στα φαράγγια. Να ζεις εδώ, στα λιβάδια, στα άλση, στα δάση. Πολλαπλασιαστείτε. Θα στέκεστε και θα περπατάτε στα τέσσερα. Εσείς πολύτιμα πουλιά: Οι φωλιές σας, τα σπίτια σας, θα είναι στα δέντρα, στους θάμνους. Πολλαπλασιαστείτε εκεί, σκορπιστείτε εκεί, στα κλαδιά των δέντρων, στα κλαδιά των θάμνων.”

Οι Δημιουργοί ήταν πολύ ευχαριστημένοι με τα ζώα, αλλά υπήρχε ακόμη ένα πρόβλημα. Οι θεοί ήθελαν να τους λατρεύουν για τους κόπους τους να δημιουργήσουν αυτό το θαυμάσιο αποτέλεσμα, και να τους αγαπάνε τα δημιουργήματά τους. Τα ζώα μπορούσαν να κράξουν και να κάνουν κι άλλους άναρθρους ήχους, αλλά δεν μπορούσαν να εκφράσουν την λατρεία τους προς τους δημιουργούς τους. Οι Δημιουργοί απογοητεύτηκαν από τον περιορισμό των δημιουργημάτων τους. Έτσι διέταξαν “Δεν θα πάρουμε από εσάς αυτά που σας δώσαμε. Αλλά, επειδή δεν μπορείτε να μας λατρέψετε και να μας αγαπήσετε, θα φτιάξουμε άλλα πλάσματα που θα μπορούν. Αυτά τα νέα πλάσματα θα είναι ανώτερά σας και θα σας κυβερνούν. Είναι η μοίρα σας να σκίζουν τις σάρκες σας και να τρέφονται από αυτές. Ας γίνει!”

Οι Δημιουργοί τότε προσπάθησαν να κάνουν ένα είδος πλασμάτων ανώτερο από τα ζώα. Αυτό το είδος, οι Μάγια, θα μπορούσαν να μιλήσουν. Αλλά δεν ήταν εύκολη δουλειά. Στην αρχή οι Δημιουργοί χρησιμοποίησαν λάσπη για να φτιάξουν τους ανθρώπους. Αλλά οι άνθρωποι αυτοί δεν ήταν ακριβώς αυτό που οι Δημιουργοί είχαν υπ' όψιν τους. Ήταν μαλακοί και χαλαροί και είχαν πρόβλημα να σταθούν όρθιοι. Ακόμα χειρότερα, μετά τις βροχές γίνονταν υγροί και μούσκευαν και δεν μπορούσαν να σταθούν καθόλου. Επιπλέον δεν μπορούσαν να δουν και δεν είχαν μυαλό. Μπορούσαν να μιλήσουν, αλλά χωρίς μυαλό να καθοδηγήσει τις σκέψεις τους, οι ομιλία τους ήταν ασυνάρτητη. Δίχως να χάσουν ούτε στιγμή, οι Δημιουργοί κατέστρεψαν αυτούς τους ανθρώπους από λάσπη, σύντομα μετά την δημιουργία τους. Οι Δημιουργοί, προσπάθησαν ξανά. Αυτή τη φορά χρησιμοποίησαν ξύλο για να φτιάξουν τους ανθρώπους. Οι ξύλινοι άνθρωποι ήταν βελτιωμένοι σε σχέση με τους ανθρώπους από λάσπη. Σαν και τους προηγούμενους, οι άνθρωποι από ξύλο μπορούσαν να μιλήσουν. Έτσι έζησαν και πολλαπλασιάστηκαν. Παρ' όλ' αυτά, οι Δημιουργοί σύντομα διαπίστωσαν πως οι ξύλινοι άνθρωποι επίσης στερούνταν μυαλού, οπότε τα λόγια τους δεν είχαν νόημα. Δεν είχαν αίμα να κυλάει στο σώμα τους κι έτσι το δέρμα τους ήταν ξερό και τραγανό αντί για φρέσκο και σφιχτό. Δεν είχαν καρδιά, οπότε το πρόσωπό τους έμενε ανέκφραστο. Ακόμα πιο σημαντικό, δεν είχαν ψυχή, οπότε δεν μπορούσαν να αντιληφθούν την διαφορά ανάμεσα στο καλό και το κακό. Αυτά τα ανίδεα πλάσματα έκαιγαν τους πάτους από τις χύτρες τους και τα τηγάνια τους, χτυπούσαν και άφηναν νηστικά τα σκυλιά τους. Τελικά οι Δημιουργοί κατάλαβαν πως έπρεπε να καταστρέψουν τους ξύλινους αυτούς ανθρώπους και να δοκιμάσουν για τρίτη φορά ώστε να δημιουργήσουν πιο ολοκληρωμένα πλάσματα.

Καταστρέφοντας τους ξύλινους αυτούς ανθρώπους οι θεοί τους εξευτέλισαν κιόλας. Στην αρχή εξαπέλυσαν μια πλημμύρα από ρετσίνι που κολλούσε. Στην αρχή οι ξύλινοι άνθρωποι προσπάθησαν να ξεφύγουν, αλλά τα σκυλιά, τα πρώην θύματά τους, δεν τους άφησαν. Τα σκυλιά, που οι ξύλινοι άνθρωποι είχαν ξυλοκοπήσει και τόσο βάναυσα αφήσει νηστικά, τώρα πήραν την εκδίκησή τους, χρησιμοποιώντας τα κοφτερά τους δόντια για να δαγκώσουν και να σκίζουν τα πρόσωπά τους. Τα τηγάνια και οι χύτρες που οι άνθρωποι είχαν κάψει τόσο απερίσκεπτα, επίσης αντεπιτέθηκαν στους ανθρώπους αυτούς καίγοντάς τους κι αυτά ως εκδίκηση.

Κάποιοι ξύλινοι άνθρωποι κατάφεραν να διαφύγουν από τους επιτιθέμενους που είχαν κακομεταχειριστεί, και προσπάθησαν να ξεφύγουν και από την πλημμύρα του ρετσινιού. Σκαρφάλωσαν σε δέντρα και κρύφτηκαν στις στέγες σπιτιών. Αλλά ακόμη κια τα δέντρα και τα σπίτια απαίτησαν δικαιοσύνη. Τα δέντρα κουνούσαν τα κλαδιά τους ώσπου οι ξύλινοι άνθρωποι έπεσαν στο έδαφος. Τα σπίτια προτίμησαν να καταρρεύσουν παρά να υποθάλψουν αυτούς τους ανθρώπους. Όταν οι άνθρωποι προσπάθησαν να καταφύγουν σε σπηλιές, αυτές έκλειναν. Οι περισσότεροι πνίγηκαν στο ρετσίνι. Οι λιγοστοί που επιβίωσαν είχαν τόσο παραμορφωμένα πρόσωπα που πλέον δεν θύμιζαν ανθρώπους. Έγιναν ένα νέο είδος ζώων, οι μαϊμούδες.

Για τρίτη φορά οι Δημιουργοί μαζεύτηκαν. Χρειάζονταν ένα νέο τρόπο να δώσουν ζωή σε ένα νέο είδος που είχαν φανταστεί. Κατά τη σύναξη των Δημιουργών, τους επισκέφτηκαν τέσσερα ζώα: ένας ιαγουάρος, ένα κογιότ, ένα κοράκι και ένας παπαγάλος. Τα ζώα είπαν στους Δημιουργούς για ένα εκπληκτικό νέο φαγητό που λεγόταν καλαμπόκι το οποίο φύτρωνε εκεί κοντά, σε μία περιοχή που λεγόταν Σπασμένο Μέρος. Οι Δημιουργοί ήταν πολύ περίεργοι σχετικά με το νέο αυτό φαγητό και ήθελαν να το δουν οι ίδιοι. Έτσι η τετράδα των ζώων οδήγησε τους Δημιουργούς στο Σπασμένο Μέρος όπου βρήκαν να φυτρώνει καλαμπόκι σε αφθονία. Οι Δημιουργοί αμέσως κατάλαβαν πως αυτό ήταν το συστατικό κλειδί που τους έλειπε. Ήταν ακριβώς αυτό που χρειάζονταν για να φτιάξουν το νέο είδος πλασμάτων που ήλπιζαν να βάλουν στη Γη.

Οι Δημιουργοί έπιασαν δουλειά αμέσως. Μάζεψαν καλαμπόκι σε μερίδες και το χρησιμοποίησαν για να δημιουργήσουν τέσσερις πολύ όμορφους άντρες που έγιναν γνωστοί ως οι Τέσσερις Πατέρες. Μετά άλεσαν κι άλλο καλαμπόκι μέχρι να γίνει υγρό. Οι Δημιουργοί προσέφεραν το νέο αυτό ποτό στους Τέσσερις Πατέρες. Οι άνδρες το ήπιαν και απέκτησαν ξαφνικά μύες και ενέργεια. Όσο κοιμούνταν, οι Δημιουργοί έπλασαν μία γυναίκα για τον καθένα, τόσο όμορφες όσο ήταν και οι ίδιοι.

Οι Τέσσερις Πατέρες ευχαρίστησαν τους Δημιουργούς που τους έφεραν στον κόσμο και που τους έδωσαν τόσο ανώτερη νοημοσύνη που τους έκανε γνώστες των πάντων στον κόσμο. Αρκετό κομμάτι της νοημοσύνης τους αυτής ενισχυόταν και από την καταπληκτική ματιά τους. Οι Τέσσερις Πατέρες είπαν στους Δημιουργούς “Μπορούμε να δούμε, μπορούμε να ακούσουμε, μπορούμε να κινηθούμε, να σκεφτούμε και να μιλήσουμε. Νιώθουμε και ξέρουμε τα πάντα, τόσο στη Γη όσο και στον ουρανό. Σας ευχαριστούμε που μας δημιουργήσατε...”

Αυτό όμως γέννησε ένα άλλο πρόβλημα. Βλέποντας αυτήν την νέα φυλή ανθρώπων, οι Δημιουργοί κατάλαβαν πως κάνοντας τους ανθρώπους τόσο τέλειους, είχαν κάνει ένα λάθος. Αν αυτοί οι άνθρωποι συνέχιζαν να μπορούν να βλέπουν και να γνωρίζουν τα πάντα, τότε δεν θα ήταν άνθρωποι αλλά θεοί, ακριβώς σαν και τους ίδιους. Ήταν ξεκάθαρο πως οι Δημιουργοί έπρεπε να κάνουν κάτι ώστε να περιορίσουν την ευφυΐα και την δύναμη του δημιουργήματός τους.

Έτσι οι Δημιουργοί φύσηξαν μία ομίχλη στα μάτια των Τεσσάρων Πατέρων. Η ομίχλη αυτή είχε το ίδιο αποτέλεσμα σε αυτούς που έχει και η ανθρώπινη ανάσα στον καθρέφτη. Οι άνθρωποι μπορούσαν ακόμα να δουν, αλλά όχι τόσο μακρυά, μπορούσαν ακόμα να σκεφτούν, αλλά τώρα η αντίληψή τους ήταν περιορισμένη σε πιο μέτρια ευφυΐα.

Σύντομα, οι Τέσσερις Πατέρες και οι γυναίκες τους απέκτησαν παιδιά. Και τα παιδιά τους απέκτησαν παιδιά και έτσι σε λίγο χρονικό διάστημα υπήρχαν πολλοί άνθρωποι στη Γη.

Πηγές:

Karl Taube, Aztec and Mayan Myths

Michael Schuman, Mayan Aztec and Mythology